Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2007
Έχασε ο δικομματισμός;
Η ΝΔ μετά από μια περίοδο διακυβέρνησης κατά την ταπεινή μου γνώμη έχασε στα όρια μιας φυσιολογικής φθοράς, αν συνυπολογίσει κανείς και την συγκυρία των εμπρησμών. Συνήθως όμως στην Ελλάδα η αξιωματική αντιπολίτευση κέρδιζε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της φθοράς κι έτσι ο δικομματισμός έβγαινε αλώβητος. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως το ΠΑΣΟΚ, η αξιωματική αντιπολίτευση, όχι μόνο δεν κέρδισε, αλλά ταυτόχρονα έχασε σημαντικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να φαινεται πως μειώνεται το ποσοστό του δικομματισμού. Άρα η πιο καθαρή ανάγνωση είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχασε και όχι ο δικομματισμός.
Φώφη υπεράνω του νόμου
Αντιγράφω από το άρθρο της Λώρης Κέζα όπως έχει. Είναι η ίσως η καλύτερη ανάλυση όλων
Υπερυποψήφια υπερβουλευτίνα
Η Φώφη Γεννηματά θεωρεί αδιανόητο να της στερήσουν ό,τι ποθήσει κάτω από τον πράσινο ήλιο της και ότι υπάρχει εξουσία μεγαλύτερη της πατρικής της.
ΑΠΟ ΤΗ ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ
Η Φώφη Γεννηματά αντέδρασε με ελληνική κουτοπονηριά. Την τσάκωσαν σε απόπειρα μπαγαποντιάς και άρχισε τις τσιρίδες μετατοπίζοντας το θέμα. Γνώριζε τα κωλύματα της υποψηφιότητάς της, εντούτοις το επιχείρησε. Γνώριζε ότι θα προκύψει πρόβλημα (πριν ή μετά τις εκλογές δεν έχει σημασία), αλλά αγνόησε τις διαδικασίες. Γνώριζε ότι η παρατυπία της θα μαγνητίσει δημοσιότητα, ίσως γι' αυτό και το αποφάσισε. Αυτό που πετάει στα μούτρα κάθε νομοταγή πολίτη είναι ότι εκείνη είναι υπεράνω δικαίου, υπεράνω Συντάγματος, υπεράνω των δεσμεύσεων που προκύπτουν από την καθαρή νίκη της για την υπερνομαρχία. Όλα αυτά που καταγγέλλει περί κράτους Δεξιάς είναι επουσιώδη απέναντι στη δική της προσωπική απάτη. Τέτοιο κράτος ίσως υπάρχει, ίσως όχι, είναι θέμα προς διερεύνηση. To βέβαιο είναι πως η ίδια θέλησε να προσπεράσει τις τυπικές διαδικασίες, να εξαιρεθεί από τους κανόνες, να κάνει το δικό της με έναν τρόπο, αν όχι κακομαθημένο, τουλάχιστον παράλογο.
Υπάρχει περίπτωση η Γεννηματά να έχει στήσει μια φάρσα. Όλη αυτή η φασαρία να είναι σχεδιασμένη. Κατόπιν υπολογισμών να είχε προβλεφθεί ότι θα ακυρωθεί η υποψηφιότητά της και να είχαν ζυγιστεί όσα προέκυψαν: η εικόνα ότι βαράνε τη δυναμική κληρονόμο βουλευτικού εδράνου είναι προεκλογικό μπίνγκο. Αν είχε όραμα, της βγάζω το καπέλο, υπήρξε μέγιστο επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Αν όμως είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό της, αν πιστεύει στ' αλήθεια ότι πρέπει να εξαιρεθεί των κανόνων, αν νόμισε ότι ο Άρειος Πάγος θα αμελούσε τα καθήκοντά του, τότε βρισκόμαστε απέναντι σ' ένα επικίνδυνο πολιτικό πρόσωπο. Αν η τελευταία σκέψη της πριν την πάρει ο ύπνος είναι ότι έχει υποστεί αδικία, τότε κάτι δεν πάει καλά στην ανάλυσή της. Και αν κάτι δεν πάει καλά στην ανάλυσή της, είναι το τέλειο πρόσωπο για να εξωτερικευτεί ο παραλογισμός που επικρατεί στο ΠαΣόΚ από το καταραμένο απόγευμα που ο Κώστας Σημίτης όρισε διάδοχο.
Η Φώφη Γεννηματά δεν βρίσκεται τυχαία δίπλα στον Γιωργάκη Παπανδρέου. Η εικόνα τους να περιφέρονται στην Πελοπόννησο με το ίδιο έκπληκτο ύφος είναι εύγλωττη της πολιτικής τους συνάφειας. Η Φωφούλα και ο Γιωργάκης παίζουν μέσα στη Χαριλάου Τρικούπη όπως έπαιζαν μικρά στις αυλές των σπιτιών τους. Τους είναι αδιανόητο ότι θα τους στερηθεί ό,τι ποθήσουν κάτω από τον πράσινο ήλιο τους, και ακόμη πιο αδιανόητο ότι υπάρχει εξουσία μεγαλύτερη της πατρικής τους. Αν, λοιπόν, ομιλούν για κράτος Δεξιάς όταν αναφέρονται στον Άρειο Πάγο, είναι επειδή το ανώτατο δικαστήριο έχει βούληση που δεν ελέγχεται από το ιστορικό και οικογενειακό παρελθόν τους. Η «Δεξιά» είναι όποιος λειτουργεί ανεξάρτητα, όποιος κάνει μια δουλειά δυσάρεστη, ακόμη κι αν αυτή είναι η τήρηση του Συντάγματος.
Φταίει η Φωφούλα και ο Γιωργάκης για την αμετροέπειά τους; Και βέβαια όχι. Φταίει αυτό το ένα εκατομμύρια μέλη που πήγαν και ψήφισαν τον ένα και μοναδικό υποψήφιο πρόεδρο του κόμματος. (Αυτό δεν είναι «δεξιά» πρακτική, είναι «προχωρημένο», «κεντρώο»...). Φταίνε, επίσης, εκείνοι που αναδεικνύουν τη Γεννηματά ως το δημοφιλέστερο πρόσωπο του ΠαΣόΚ. Έχετε δει τις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις όπου το όνομά της φιγουράρει πρώτο πρώτο σε δημοτικότητα. Όσοι έχουν απαντήσει σε ανάλογα ερωτηματολόγια γνωρίζουν το αδιέξοδο. Απαντάς «καλή είναι μωρέ, δεν βαριέσαι», και να το ποσοστό. Η Φώφη Γεννηματά είναι η καλούλα που δεν έχει ανοίξει μέτωπα, δεν έχει ανοιχτούς πολέμους πλην των επιθέσεων στην απρόσωπη Δεξιά. Ποιο είναι το έργο της; Οργανώθηκε παιδιόθεν στα μετερίζια του σοσιαλισμού. Κάτι είναι κι αυτό αλλά δεν επαρκεί.
Δεν ξέρουμε αν θα επιστρέψει στην τράπεζα όπου εργαζόταν η Φώφη Γεννηματά. Η παραίτησή της πάντως ισχύει. Ξέμεινε από τίτλο. Δεν είναι υπερνομάρχης. Παραμένει όμως υπερπριγκίπισσα στις καρδιές των πασόκων.
Πηγή: http://www.lifoland.gr/content/i78/x6/416.html
Υπερυποψήφια υπερβουλευτίνα
Η Φώφη Γεννηματά θεωρεί αδιανόητο να της στερήσουν ό,τι ποθήσει κάτω από τον πράσινο ήλιο της και ότι υπάρχει εξουσία μεγαλύτερη της πατρικής της.
ΑΠΟ ΤΗ ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ
Η Φώφη Γεννηματά αντέδρασε με ελληνική κουτοπονηριά. Την τσάκωσαν σε απόπειρα μπαγαποντιάς και άρχισε τις τσιρίδες μετατοπίζοντας το θέμα. Γνώριζε τα κωλύματα της υποψηφιότητάς της, εντούτοις το επιχείρησε. Γνώριζε ότι θα προκύψει πρόβλημα (πριν ή μετά τις εκλογές δεν έχει σημασία), αλλά αγνόησε τις διαδικασίες. Γνώριζε ότι η παρατυπία της θα μαγνητίσει δημοσιότητα, ίσως γι' αυτό και το αποφάσισε. Αυτό που πετάει στα μούτρα κάθε νομοταγή πολίτη είναι ότι εκείνη είναι υπεράνω δικαίου, υπεράνω Συντάγματος, υπεράνω των δεσμεύσεων που προκύπτουν από την καθαρή νίκη της για την υπερνομαρχία. Όλα αυτά που καταγγέλλει περί κράτους Δεξιάς είναι επουσιώδη απέναντι στη δική της προσωπική απάτη. Τέτοιο κράτος ίσως υπάρχει, ίσως όχι, είναι θέμα προς διερεύνηση. To βέβαιο είναι πως η ίδια θέλησε να προσπεράσει τις τυπικές διαδικασίες, να εξαιρεθεί από τους κανόνες, να κάνει το δικό της με έναν τρόπο, αν όχι κακομαθημένο, τουλάχιστον παράλογο.
Υπάρχει περίπτωση η Γεννηματά να έχει στήσει μια φάρσα. Όλη αυτή η φασαρία να είναι σχεδιασμένη. Κατόπιν υπολογισμών να είχε προβλεφθεί ότι θα ακυρωθεί η υποψηφιότητά της και να είχαν ζυγιστεί όσα προέκυψαν: η εικόνα ότι βαράνε τη δυναμική κληρονόμο βουλευτικού εδράνου είναι προεκλογικό μπίνγκο. Αν είχε όραμα, της βγάζω το καπέλο, υπήρξε μέγιστο επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Αν όμως είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό της, αν πιστεύει στ' αλήθεια ότι πρέπει να εξαιρεθεί των κανόνων, αν νόμισε ότι ο Άρειος Πάγος θα αμελούσε τα καθήκοντά του, τότε βρισκόμαστε απέναντι σ' ένα επικίνδυνο πολιτικό πρόσωπο. Αν η τελευταία σκέψη της πριν την πάρει ο ύπνος είναι ότι έχει υποστεί αδικία, τότε κάτι δεν πάει καλά στην ανάλυσή της. Και αν κάτι δεν πάει καλά στην ανάλυσή της, είναι το τέλειο πρόσωπο για να εξωτερικευτεί ο παραλογισμός που επικρατεί στο ΠαΣόΚ από το καταραμένο απόγευμα που ο Κώστας Σημίτης όρισε διάδοχο.
Η Φώφη Γεννηματά δεν βρίσκεται τυχαία δίπλα στον Γιωργάκη Παπανδρέου. Η εικόνα τους να περιφέρονται στην Πελοπόννησο με το ίδιο έκπληκτο ύφος είναι εύγλωττη της πολιτικής τους συνάφειας. Η Φωφούλα και ο Γιωργάκης παίζουν μέσα στη Χαριλάου Τρικούπη όπως έπαιζαν μικρά στις αυλές των σπιτιών τους. Τους είναι αδιανόητο ότι θα τους στερηθεί ό,τι ποθήσουν κάτω από τον πράσινο ήλιο τους, και ακόμη πιο αδιανόητο ότι υπάρχει εξουσία μεγαλύτερη της πατρικής τους. Αν, λοιπόν, ομιλούν για κράτος Δεξιάς όταν αναφέρονται στον Άρειο Πάγο, είναι επειδή το ανώτατο δικαστήριο έχει βούληση που δεν ελέγχεται από το ιστορικό και οικογενειακό παρελθόν τους. Η «Δεξιά» είναι όποιος λειτουργεί ανεξάρτητα, όποιος κάνει μια δουλειά δυσάρεστη, ακόμη κι αν αυτή είναι η τήρηση του Συντάγματος.
Φταίει η Φωφούλα και ο Γιωργάκης για την αμετροέπειά τους; Και βέβαια όχι. Φταίει αυτό το ένα εκατομμύρια μέλη που πήγαν και ψήφισαν τον ένα και μοναδικό υποψήφιο πρόεδρο του κόμματος. (Αυτό δεν είναι «δεξιά» πρακτική, είναι «προχωρημένο», «κεντρώο»...). Φταίνε, επίσης, εκείνοι που αναδεικνύουν τη Γεννηματά ως το δημοφιλέστερο πρόσωπο του ΠαΣόΚ. Έχετε δει τις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις όπου το όνομά της φιγουράρει πρώτο πρώτο σε δημοτικότητα. Όσοι έχουν απαντήσει σε ανάλογα ερωτηματολόγια γνωρίζουν το αδιέξοδο. Απαντάς «καλή είναι μωρέ, δεν βαριέσαι», και να το ποσοστό. Η Φώφη Γεννηματά είναι η καλούλα που δεν έχει ανοίξει μέτωπα, δεν έχει ανοιχτούς πολέμους πλην των επιθέσεων στην απρόσωπη Δεξιά. Ποιο είναι το έργο της; Οργανώθηκε παιδιόθεν στα μετερίζια του σοσιαλισμού. Κάτι είναι κι αυτό αλλά δεν επαρκεί.
Δεν ξέρουμε αν θα επιστρέψει στην τράπεζα όπου εργαζόταν η Φώφη Γεννηματά. Η παραίτησή της πάντως ισχύει. Ξέμεινε από τίτλο. Δεν είναι υπερνομάρχης. Παραμένει όμως υπερπριγκίπισσα στις καρδιές των πασόκων.
Πηγή: http://www.lifoland.gr/content/i78/x6/416.html
Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2007
Οι προοδευτικοί και οι συντηρητικοί
Κατά μια γενική ομολογία στην Εyρώπη όλα τα 'δεξιά κόμματα' ονομάζονται συντηρητικά ενώ τα 'αριστερά' κόμματα ονομάζονται προοδευτικά. Έτσι γίνεται και στην Ελλάδα. Η ΝΔ ονάμαζεται συντηρητικό κόμμα, ενώ το ΠΑΣΟΚ, το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ονομάζονται προοδευτικά. Ας δούμε όμως κατά πόσο ανταποκρίνονται αυτοί οι τίτλοι στην πραγματικότητα.
Προοδευτικός λέγεται ο άνθρωπος ο οποίος αναζητά συνεχώς την πρόοδο, το νέο, το καλύτερο. Αντίθετα συντηρητικός θεωρείται αυτός ο οποίος φοβάται να προχωρήσει σε αλλαγές, δεν επιθυμεί τις μεταβολές, και προτιμά την σταθερότητα έως και στασιμότητα προκειμένου να γλυτώσει από περιπέτειες πιθανών αποτυχημένων πειραματισμών.
Λίγο πριν το 1981, λίγο πριν δηλαδη την προοδευτική 'αλλαγή' του Α. Παπανδρέου ο Κ. Καραμανλής ετοίμαζε και τελικά κατάφερε την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Οι προοδευτικοί τότε φωνάζανε, διαμαρτυρότανε: 'Που μας πάει;', 'θα μας βάλει σε περιπέτειες', 'θα μας φάνε τα χρήματα οι Ευρωπαίοι' και άλλα γλαφυρά. Άσχετα με το αποτέλεσμα της κίνησης αυτής, δεν νομίζω ότι ήταν και τόσο προοδευτική η άρνηση της τότε αντιπολίτευσης. Αντίθετα ήταν προοδευτική η στάση του Καραμανλή.
Αργότερα, όταν άρχισε να γίνεται κύριο θέμα η έλειψη ιδιωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα, ξανά τα ίδια. Πάλι η στάση των 'προοδευτικών αριστερών' ήταν άκρως συντηρητική, άσχετα αν μετά από λίγα χρόνια χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν τα ιδιωτικά ΜΜΕ κατά κόρον.
Μια άλλη περίπτωση ενδεικτική αυτών που λέω είναι η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών του Δημοσίου. Η ΝΔ κατάλαβε πολύ νωρίς ότι η Ευρωπαική οικονομία τείνει προς κατάργηση της παρέμβασης του κράτους στην ελεύθερη αγορά, για βελτιστοποίηση των υπηρεσιών και μείωση του κόστους. Είδε μάλιστα ότι αυτό ήταν μονόδρομος. Οι αριστεροί και σ'αυτό ήταν αντίθετοι. Να μην αλλάξει τίποτα. Μετά από λίγα χρόνια κατάλαβαν κι αυτοί τι γινόταν και άρχισε να κινήται σ'αυτή την κατέυθυνση αλλά ήταν πια αργά. Πάλι συντηρητική συμπεριφορά.
Τέλος, μετά από την κοινή διαπίστωση όλων του τέλματος στην παιδεία, η ΝΔ πάλι προσπάθησε να αλλάξει κάποιες αγκυλώσεις που υπήρχαν σ' αυτόν τον τομέα. Προσπάθησε μάλιστα για πρώτη φορά στα Ελληνικά δεδομένα να οργανώσει ένα διάλογο ώστε να υπάρχει κάποια συναίνεση. Κι εδώ πάλι η αριστερά αρνήθηκε. Δεν συμμετείχε ούτε καν στο διάλογο, έστω προσχηματικά και ας εξέφραζε τη διαφωνία της επι των αποτελεσμάτων του διαλόγου. Ξεσηκώθηκε όλη η αριστερά, βγήκαν στους δρόμους κι έφτασαν στο σημείο να λένε παιδιά, που δεν δικαιούνται να είναι συντηρητικά κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Κι αυτοί να λένε μπράβο. Αυτό κι αν είναι συντηρητισμός.
Φαινεται νομίζω καθαρά ποιος είναι προοδευτικός στην Ελλάδα τα τελεταία 33 χρόνια και ποιος συντηρητικός.
Η άποψή μου είναι ότι κάποτε στην Ελλάδα η αριστερά ήταν προοδευτική μέχρι τη στιγμή όμως που οι προοδευτικές της ιδέες έγινα πράξη. ΑΠό κεί και και πέρα έμεινε προσκολλημμένη σ'αυτες τις ιδέες που με τόσο κόπο κατάφερε να εφαρμόσει και πλέον δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι δυνατόν κάτι νέο να είναι καλύτερο από αυτό που τόσα χρόνια αυτή ονειρευόταν. Αυτό δε λέγεται προοδευτισμός αλλά συντηρητισμός.Αυτοί που εμπνεύσθηκαν αυτές τις ιδέες ήταν και είναι ακόμη προοδευτικοι, βλέπε Μίκης Θεοδωράκης, Στάθης Παναγούλης. Αυτοί συνεχίζουν να αναζητούν το καλύτερο από αυτό που αγωνίσθηκαν. Αυτοί όμως που πήραν αυτές τις ιδέες ως διδαχή ή ως εφαρμοσμένη πρακτική απέδειξαν ότι δεν ήταν καλοί μαθητές. Γιατί έμαθαν τις ιδέες αλλά δεν έμαθαν το πιο σημαντικο χαρακτηριστικο ενός προοδευτικού:
Το ανοιχτό μυαλό.
Προοδευτικός λέγεται ο άνθρωπος ο οποίος αναζητά συνεχώς την πρόοδο, το νέο, το καλύτερο. Αντίθετα συντηρητικός θεωρείται αυτός ο οποίος φοβάται να προχωρήσει σε αλλαγές, δεν επιθυμεί τις μεταβολές, και προτιμά την σταθερότητα έως και στασιμότητα προκειμένου να γλυτώσει από περιπέτειες πιθανών αποτυχημένων πειραματισμών.
Λίγο πριν το 1981, λίγο πριν δηλαδη την προοδευτική 'αλλαγή' του Α. Παπανδρέου ο Κ. Καραμανλής ετοίμαζε και τελικά κατάφερε την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Οι προοδευτικοί τότε φωνάζανε, διαμαρτυρότανε: 'Που μας πάει;', 'θα μας βάλει σε περιπέτειες', 'θα μας φάνε τα χρήματα οι Ευρωπαίοι' και άλλα γλαφυρά. Άσχετα με το αποτέλεσμα της κίνησης αυτής, δεν νομίζω ότι ήταν και τόσο προοδευτική η άρνηση της τότε αντιπολίτευσης. Αντίθετα ήταν προοδευτική η στάση του Καραμανλή.
Αργότερα, όταν άρχισε να γίνεται κύριο θέμα η έλειψη ιδιωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα, ξανά τα ίδια. Πάλι η στάση των 'προοδευτικών αριστερών' ήταν άκρως συντηρητική, άσχετα αν μετά από λίγα χρόνια χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν τα ιδιωτικά ΜΜΕ κατά κόρον.
Μια άλλη περίπτωση ενδεικτική αυτών που λέω είναι η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών του Δημοσίου. Η ΝΔ κατάλαβε πολύ νωρίς ότι η Ευρωπαική οικονομία τείνει προς κατάργηση της παρέμβασης του κράτους στην ελεύθερη αγορά, για βελτιστοποίηση των υπηρεσιών και μείωση του κόστους. Είδε μάλιστα ότι αυτό ήταν μονόδρομος. Οι αριστεροί και σ'αυτό ήταν αντίθετοι. Να μην αλλάξει τίποτα. Μετά από λίγα χρόνια κατάλαβαν κι αυτοί τι γινόταν και άρχισε να κινήται σ'αυτή την κατέυθυνση αλλά ήταν πια αργά. Πάλι συντηρητική συμπεριφορά.
Τέλος, μετά από την κοινή διαπίστωση όλων του τέλματος στην παιδεία, η ΝΔ πάλι προσπάθησε να αλλάξει κάποιες αγκυλώσεις που υπήρχαν σ' αυτόν τον τομέα. Προσπάθησε μάλιστα για πρώτη φορά στα Ελληνικά δεδομένα να οργανώσει ένα διάλογο ώστε να υπάρχει κάποια συναίνεση. Κι εδώ πάλι η αριστερά αρνήθηκε. Δεν συμμετείχε ούτε καν στο διάλογο, έστω προσχηματικά και ας εξέφραζε τη διαφωνία της επι των αποτελεσμάτων του διαλόγου. Ξεσηκώθηκε όλη η αριστερά, βγήκαν στους δρόμους κι έφτασαν στο σημείο να λένε παιδιά, που δεν δικαιούνται να είναι συντηρητικά κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Κι αυτοί να λένε μπράβο. Αυτό κι αν είναι συντηρητισμός.
Φαινεται νομίζω καθαρά ποιος είναι προοδευτικός στην Ελλάδα τα τελεταία 33 χρόνια και ποιος συντηρητικός.
Η άποψή μου είναι ότι κάποτε στην Ελλάδα η αριστερά ήταν προοδευτική μέχρι τη στιγμή όμως που οι προοδευτικές της ιδέες έγινα πράξη. ΑΠό κεί και και πέρα έμεινε προσκολλημμένη σ'αυτες τις ιδέες που με τόσο κόπο κατάφερε να εφαρμόσει και πλέον δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι δυνατόν κάτι νέο να είναι καλύτερο από αυτό που τόσα χρόνια αυτή ονειρευόταν. Αυτό δε λέγεται προοδευτισμός αλλά συντηρητισμός.Αυτοί που εμπνεύσθηκαν αυτές τις ιδέες ήταν και είναι ακόμη προοδευτικοι, βλέπε Μίκης Θεοδωράκης, Στάθης Παναγούλης. Αυτοί συνεχίζουν να αναζητούν το καλύτερο από αυτό που αγωνίσθηκαν. Αυτοί όμως που πήραν αυτές τις ιδέες ως διδαχή ή ως εφαρμοσμένη πρακτική απέδειξαν ότι δεν ήταν καλοί μαθητές. Γιατί έμαθαν τις ιδέες αλλά δεν έμαθαν το πιο σημαντικο χαρακτηριστικο ενός προοδευτικού:
Το ανοιχτό μυαλό.
Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2007
Το διακύβευμα
Αυτές οι εκλογές σύμφωνα με πολλούς έχουν την ιδιαιτερότητα της μείωσης της ισχύος του δικομματισμού. Για πολλούς υπάρχει άλλη ανάγνωση της κατάσταση αλλά θα αναφερθώ σ'αυτή λίγο αργότερα
Φαίνεται πως τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν μείωση του αθροίσματος των ποσοστών τους, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να αυξάνεται η δύναμη των αριστερών κομμάτων και να έρχεται μέσα στη ΒΟυλή ακόμη ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό με ακροδεξιά κατά πολλούς προέλευση.
Τα μικρά κομματα ισχυρίζονται πως έφτασε η ώρα για ένα γερό χτύπημα στον δικομματισμό που θα δώσει νέα μορφή στη διακυβέρνηση αυτού του τόπου. Από που όμως προκύπτει ότι θα αλλάξει η μορφή διακυβέρνησης; Υποτίθεται ότι τα μικρά κόμματα θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους προσπαθώντας έτσι να επηρρεάσουν σε όσο μεγαλύτερο βαθμό τις αποφάσεις των μεγάλων κομμάτων σε μια πιθανή συγκυβέρνηση. Άρα το διακύβεβμα αυτών των εκλογών γι' αυτά τα κόμματα είναι η αύξηση του ποσοστού τους διαμέσου της οποίας υποστηρίζουν ότι θα καταφέρουν να αλλάξουν τη μορφή διακυβέρνησης. Εγώ όμως είμαι δύσπιστος. ΓΙατί να το πιστέψω. Ο Συνασπισμός τα τελευταία χρόνια έχει τροφοδοτήσει το ΠΑΣΟΚ με πολλά δικά του στελέχη. Τα οποία μάλιστα έλεγαν (βλέπε Μπίστης) ότι το να εξαργυρώσουν οι άνθρωποι της αριστεράς τους αγώνες τους μέσα στο ΠΑΣΟΚ ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Τα μικρά αυτά κόμματα αν ήθελαν να με πείσουν ότι σκοπεύουν να βοηθήσουν στη διακυβέρνηση θα έπρεπε να μου πουνε από τωρα σε τι και πως θα βοηθήσουν. ΑΝτίθετα επιμένουν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανένα. Τότε τι; Ή ψεύδονται άρα φτηνό πολιτικάντικο κόλπο που δεν ταιριάζει στο νέο ήθος που ευαγγελίζονται και κοροιδεύουν τους ψηφοφόρους τους ή το εννοούν άρα ο σκοπός τους είναι εντελώς ιδιοτελής, δηλαδή να καταγράψουν στην ιστορία τους υψηλά ποσοστά.
Στο ΠΑΣΟΚ διακατέχονται από το άγχος της της κατάκτησης της εξουσίας. Δεν δικαιολογήται αλλιώς ότι έχουν τάξει τα πάντα στους πάντες ξεχνώντας ότι είχαν 17 χρόνια να τα κάνουν αλλά δεν τα κάνανε. Άρα το διακύβευμα γι' αυτούς είναι η κατάκτηση της εξουσίας γιατί ... τη χάσανε. Κι αν συνυπολογίσει κανεις το άγχος που προσίδει στον πρόεδρό του ο τρόπος με τον οποίο ανέβηκε στην ηγεσία του κόμματός του εύκολα καταλαβαίνει ότι στο ΠΑΣΟΚ το κυρίως πρόβλημα είναι το αν θα είναι πρόεδρος ο ίδιος ή άλλος.
Στη ΝΔ φαίνεται πως το κυρίως πρόβλημα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πράξη αυτά που υποσχέθηκε ζητώντας μια τετραετία ακόμη. ΑΥτό τουλάχιστον καταλαβαίνω από τον ίδιο τον πρόεδρό της με τον τρόπο που κάνει την αυτοκριτική του. Πιστεύω πως θέμα ηγεσίας αυτή τη στιγμή δεν υποάρχει, μια και θεωρώ μη συμβατικό το να παραμένει πρόεδρος κάποιος που από πρωθυπουργός έχασε τις εκλογές.
Τώρα θα ήθελα να παρατηρήσω κάτι που μου φαίνεται περίεργο πως κάποιος από τους πολιτικούς αναλυτές δεν το έχει αναφέρει ακόμη.
Ο δικομματισμός χάνει ποσοστά. Πως ; Η ΝΔ έχει φθορά κυβερνητική. Παλιότερα την κυβερνητική φθορά την καρπονώταν η αντιπολίτευση, το δεύτερο κόμμα το οποίο συνήθως γινόταν πρώτο ή πλησίαζε το πρώτο και ο δικομματισμός έβγαινε αλώβητος. Τώρα όμως απ' ότι φαίνεται το δεύτερο κόμμα δεν καρπώνεται αυτή τη φθορά της κυβέρνησης. Γιατί; Μάλλον δεν πείθει, ή τα μικρότερα κόμματα πείθουν περισσότερο. Επομένως το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει με πλήρη κατάρευση αν δεν κάνει κάτι. Πλάκα δεν έχει; Θα δούμε τη Δευτέρα
Φαίνεται πως τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν μείωση του αθροίσματος των ποσοστών τους, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να αυξάνεται η δύναμη των αριστερών κομμάτων και να έρχεται μέσα στη ΒΟυλή ακόμη ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό με ακροδεξιά κατά πολλούς προέλευση.
Τα μικρά κομματα ισχυρίζονται πως έφτασε η ώρα για ένα γερό χτύπημα στον δικομματισμό που θα δώσει νέα μορφή στη διακυβέρνηση αυτού του τόπου. Από που όμως προκύπτει ότι θα αλλάξει η μορφή διακυβέρνησης; Υποτίθεται ότι τα μικρά κόμματα θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους προσπαθώντας έτσι να επηρρεάσουν σε όσο μεγαλύτερο βαθμό τις αποφάσεις των μεγάλων κομμάτων σε μια πιθανή συγκυβέρνηση. Άρα το διακύβεβμα αυτών των εκλογών γι' αυτά τα κόμματα είναι η αύξηση του ποσοστού τους διαμέσου της οποίας υποστηρίζουν ότι θα καταφέρουν να αλλάξουν τη μορφή διακυβέρνησης. Εγώ όμως είμαι δύσπιστος. ΓΙατί να το πιστέψω. Ο Συνασπισμός τα τελευταία χρόνια έχει τροφοδοτήσει το ΠΑΣΟΚ με πολλά δικά του στελέχη. Τα οποία μάλιστα έλεγαν (βλέπε Μπίστης) ότι το να εξαργυρώσουν οι άνθρωποι της αριστεράς τους αγώνες τους μέσα στο ΠΑΣΟΚ ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Τα μικρά αυτά κόμματα αν ήθελαν να με πείσουν ότι σκοπεύουν να βοηθήσουν στη διακυβέρνηση θα έπρεπε να μου πουνε από τωρα σε τι και πως θα βοηθήσουν. ΑΝτίθετα επιμένουν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανένα. Τότε τι; Ή ψεύδονται άρα φτηνό πολιτικάντικο κόλπο που δεν ταιριάζει στο νέο ήθος που ευαγγελίζονται και κοροιδεύουν τους ψηφοφόρους τους ή το εννοούν άρα ο σκοπός τους είναι εντελώς ιδιοτελής, δηλαδή να καταγράψουν στην ιστορία τους υψηλά ποσοστά.
Στο ΠΑΣΟΚ διακατέχονται από το άγχος της της κατάκτησης της εξουσίας. Δεν δικαιολογήται αλλιώς ότι έχουν τάξει τα πάντα στους πάντες ξεχνώντας ότι είχαν 17 χρόνια να τα κάνουν αλλά δεν τα κάνανε. Άρα το διακύβευμα γι' αυτούς είναι η κατάκτηση της εξουσίας γιατί ... τη χάσανε. Κι αν συνυπολογίσει κανεις το άγχος που προσίδει στον πρόεδρό του ο τρόπος με τον οποίο ανέβηκε στην ηγεσία του κόμματός του εύκολα καταλαβαίνει ότι στο ΠΑΣΟΚ το κυρίως πρόβλημα είναι το αν θα είναι πρόεδρος ο ίδιος ή άλλος.
Στη ΝΔ φαίνεται πως το κυρίως πρόβλημα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πράξη αυτά που υποσχέθηκε ζητώντας μια τετραετία ακόμη. ΑΥτό τουλάχιστον καταλαβαίνω από τον ίδιο τον πρόεδρό της με τον τρόπο που κάνει την αυτοκριτική του. Πιστεύω πως θέμα ηγεσίας αυτή τη στιγμή δεν υποάρχει, μια και θεωρώ μη συμβατικό το να παραμένει πρόεδρος κάποιος που από πρωθυπουργός έχασε τις εκλογές.
Τώρα θα ήθελα να παρατηρήσω κάτι που μου φαίνεται περίεργο πως κάποιος από τους πολιτικούς αναλυτές δεν το έχει αναφέρει ακόμη.
Ο δικομματισμός χάνει ποσοστά. Πως ; Η ΝΔ έχει φθορά κυβερνητική. Παλιότερα την κυβερνητική φθορά την καρπονώταν η αντιπολίτευση, το δεύτερο κόμμα το οποίο συνήθως γινόταν πρώτο ή πλησίαζε το πρώτο και ο δικομματισμός έβγαινε αλώβητος. Τώρα όμως απ' ότι φαίνεται το δεύτερο κόμμα δεν καρπώνεται αυτή τη φθορά της κυβέρνησης. Γιατί; Μάλλον δεν πείθει, ή τα μικρότερα κόμματα πείθουν περισσότερο. Επομένως το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει με πλήρη κατάρευση αν δεν κάνει κάτι. Πλάκα δεν έχει; Θα δούμε τη Δευτέρα
Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2007
Ενημέρωση ή μήπως επηρεασμός ;
Τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι κυρίως οι εφημερίδες, η τηλεόραση και το
ραδιόφωνο. Τα πρωτεία στην ενημέρωση τα έχει για τα τελευταία 10-15 χρόνια η
τηλεόραση και μάλιστα η ιδιωτική. Επίσης υπάρχει στενή συνάφεια μεταξύ εφημερίδων,
τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Συνήθως οι ίδιοι περίπου μέτοχοι έχουν κανάλι εφημερίδα
και ραδιόφωνο, ενώ ταυτόχρονα έχουμε συνήθως τους ίδιους δημοσιογράφους. Υπάρχουν
βέβαια και πολίτες οι οποίοι ενημερώνονται από άλλες πηγές, όπως το internet ή η
δορυφορική τηλεόραση/ραδιόφωνο, αλλά αν λάβει κανείς υπόψη του την διείσδυση του
INternet στη χώρα μας και μάλιστα στις λίγο μεγαλύτερες ηλικίες (αυτές που
ασχολούνται περισσότερο με την πολιτική) είναι πολύ λίγοι. Επίσης υπάρχει και η
κρατική ραδιοφωνία-τηλεόραση.
Έχουμε έτσι πολύ ισχυρούς ιδιωτικούς οργανισμούς που έχουν ουσιαστικά στα χέρια τους
την ενημέρωση στην Ελλάδα.
Οι ιδιωτικοί αυτοί οργανισμοί έχουν εξελιχτεί αυτά τα τελευταία 10-15 χρόνια σε
μεγάλους οικονομικούς παραγοντες της χώρας συγκεντρώνοντας έτσι εκτός από ποιλιτική
εξουσία (ενημέρωση=εξουσία) αλλά και πολύ μεγάλη οικονομική εξουσία.
Αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι μέτοχοι αυτών των οργανισμών έχουν ώς στόχο το
επιχειρηματικό τους κέρδος ( κάτι απολύτως θεμιτό ) τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι
υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού της ενημέρωσης με στόχο το κέρδος (κάτι τελείως αθέμιτο
).
Είμαι από αυτούς που έχουν ζήσει την γέννηση αλλά και την άνδρωση των ιδιωτικών ΜΜΕ,
και έχω παρακολουθήσει αρκετά προσεκτικά τη στάση τους. Τα τελευταία δέκα χρόνια
παρατηρώ μια μονομερη στάση των τηλεοπτικών κυρίως σταθμών απέναντι στα πολιτικά
κόμματα. Ειναι νομίζω ξεκάθαρη η φιλική στάση προς τα κόμματα της αριστεράς, κυρίως
του ΠΑΣΟΚ και η από πλήρως εχθρική έως υπερβολικά αυστηρή προς τα κόμματα της
κεντροδεξιάς (βλ. ΝΔ).
Πίστευα ότι αυτό οφειλόταν σε δύο λόγους: Αρχικά υπέθεσα ότι ο κάθε επιχειρηματίας θα
θέλει να τα έχει καλά με την εκάστοτε κυβέρνηση για να εισπράτει από τις κρατικές
διαφημίσεις και άλλα, και με δεδομένο ότι στην Ελλάδα είχαμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για τα
12 περίπου χρόνια της ιδ. τηλεόρασης θεωρούσα λογικό να έχουν μια φιλική στάση προς
το ΠΑΣΟΚ. ΕΠίσης αν θεωρήσουμε ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι της γενιάς του
'70 την περίοδο που η αριστερά κέρδιζε στουν νέους συνεχώς έδαφος είναι λογικό να
θεωρήσει κανείς ότι η μεγαλύτερη αναλογία θα πρόσκειται προς τα αριστερά.
Με διέψευσε όμως ο χρόνος, και εξηγώ. Η κυβέρνηση άλλαξε και μάλιστα φαινόταν αυτή η
αλλαγή αρκετό καιρό πριν. Θα περίμενε κανείς να αλλάξει και η στάση των
επιχειρηματιών του τύπου, αλλα κάτι τέτοιο δεν είδα. Επίσης από το '85 και μετά η
νεολαία έχει έντονη έλξη προς την κεντροδεξιά (βλέπε ότι από το 85 και μετά η ΔΑΠ δεν
έχει χάσει εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ), άρα θα περίμενε να δει κανείς να εμφανίζονται και
κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι, κάτι που δεν έγινε. Αυτό οφείλεται κατά τη γνώμη στο
γεγονός ότι οι επιχειρηματίες του τύπου απέκλεισαν για μια μεγάλη περίοδο οποιαδήποτε
κεντροδεξιά φωνή από τις τάξεις της δημοσιογραφίας. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι την
περίοδ 1993-2004 έκλεισαν για οικονομικούς λόγους οι περισσότερες κεντροδεξιές
εφημερίδες λόγω μηδενικών κρατικών διαφημίσεων προς αυτές, οι οποίες θα μπορούσαν να
αποτελέσουν ένα φυτώριο για κεντροδεξιούς δημοσιογράφους, τότε έυκολα μπορεί να
καταλήξει σε ένα ασφαλες συμπέρασμα για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την
ανισσόροπη κατάσταση.
Θεωρώ το θέμα της πολιτικής προέλευσης των δημοσιογράφων δεύτερο αλλά σημαντικό. Πιο
σημαντικό όμως είναι το επιχειρηματικό συμφέρον. Ο επιχειρηματίας του τύπου είναι
συνήθως επιχειρηματίας σε επιχειρήσεις που το κέρδος εξαρτάται από τη δραστηριότητα
του κράτους (συνήθως δημόσια έργα). Επομένως οι επιχειρηματίες αυτοί δεν στήνουν ένα
τηλεοπτικού σταθμο για να ενημερώσουν τον κόσμο αλλά για να κατευθύνουν την ενημέρωση
προς τα εκεί που τους βολεύει για να κερδίσουν από μια κυβέρνση που είτε θα την έχουν
στηρίξει και εκλέξει ουσιαστικά αυτοί, ή θα την φέρουν σε τέτοια κατάσταση αδυναμίας
που θα την αναγκάζουν να εξαρτάται από αυτούς.
Αν τώρα κανείς θεωρήσει όλα αυτά σωστά εύκολα μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι
αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ στηρίζεται απο τα ΜΜΕ, επομένως στηρίζεται από κάποιους
επιχειρημτίες που έχουν ως στόχο το δημόσιο χρήμα, και η ΝΔ έχει πόλεμο με τα μέσα
ενημέρωσης, άρα αντιπαλεύεται τα συμφέρονται αυτών που έχουν ως σκοπό τη διασπάθιση
του δημόσιου χρήματος
ραδιόφωνο. Τα πρωτεία στην ενημέρωση τα έχει για τα τελευταία 10-15 χρόνια η
τηλεόραση και μάλιστα η ιδιωτική. Επίσης υπάρχει στενή συνάφεια μεταξύ εφημερίδων,
τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Συνήθως οι ίδιοι περίπου μέτοχοι έχουν κανάλι εφημερίδα
και ραδιόφωνο, ενώ ταυτόχρονα έχουμε συνήθως τους ίδιους δημοσιογράφους. Υπάρχουν
βέβαια και πολίτες οι οποίοι ενημερώνονται από άλλες πηγές, όπως το internet ή η
δορυφορική τηλεόραση/ραδιόφωνο, αλλά αν λάβει κανείς υπόψη του την διείσδυση του
INternet στη χώρα μας και μάλιστα στις λίγο μεγαλύτερες ηλικίες (αυτές που
ασχολούνται περισσότερο με την πολιτική) είναι πολύ λίγοι. Επίσης υπάρχει και η
κρατική ραδιοφωνία-τηλεόραση.
Έχουμε έτσι πολύ ισχυρούς ιδιωτικούς οργανισμούς που έχουν ουσιαστικά στα χέρια τους
την ενημέρωση στην Ελλάδα.
Οι ιδιωτικοί αυτοί οργανισμοί έχουν εξελιχτεί αυτά τα τελευταία 10-15 χρόνια σε
μεγάλους οικονομικούς παραγοντες της χώρας συγκεντρώνοντας έτσι εκτός από ποιλιτική
εξουσία (ενημέρωση=εξουσία) αλλά και πολύ μεγάλη οικονομική εξουσία.
Αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι μέτοχοι αυτών των οργανισμών έχουν ώς στόχο το
επιχειρηματικό τους κέρδος ( κάτι απολύτως θεμιτό ) τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι
υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού της ενημέρωσης με στόχο το κέρδος (κάτι τελείως αθέμιτο
).
Είμαι από αυτούς που έχουν ζήσει την γέννηση αλλά και την άνδρωση των ιδιωτικών ΜΜΕ,
και έχω παρακολουθήσει αρκετά προσεκτικά τη στάση τους. Τα τελευταία δέκα χρόνια
παρατηρώ μια μονομερη στάση των τηλεοπτικών κυρίως σταθμών απέναντι στα πολιτικά
κόμματα. Ειναι νομίζω ξεκάθαρη η φιλική στάση προς τα κόμματα της αριστεράς, κυρίως
του ΠΑΣΟΚ και η από πλήρως εχθρική έως υπερβολικά αυστηρή προς τα κόμματα της
κεντροδεξιάς (βλ. ΝΔ).
Πίστευα ότι αυτό οφειλόταν σε δύο λόγους: Αρχικά υπέθεσα ότι ο κάθε επιχειρηματίας θα
θέλει να τα έχει καλά με την εκάστοτε κυβέρνηση για να εισπράτει από τις κρατικές
διαφημίσεις και άλλα, και με δεδομένο ότι στην Ελλάδα είχαμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για τα
12 περίπου χρόνια της ιδ. τηλεόρασης θεωρούσα λογικό να έχουν μια φιλική στάση προς
το ΠΑΣΟΚ. ΕΠίσης αν θεωρήσουμε ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι της γενιάς του
'70 την περίοδο που η αριστερά κέρδιζε στουν νέους συνεχώς έδαφος είναι λογικό να
θεωρήσει κανείς ότι η μεγαλύτερη αναλογία θα πρόσκειται προς τα αριστερά.
Με διέψευσε όμως ο χρόνος, και εξηγώ. Η κυβέρνηση άλλαξε και μάλιστα φαινόταν αυτή η
αλλαγή αρκετό καιρό πριν. Θα περίμενε κανείς να αλλάξει και η στάση των
επιχειρηματιών του τύπου, αλλα κάτι τέτοιο δεν είδα. Επίσης από το '85 και μετά η
νεολαία έχει έντονη έλξη προς την κεντροδεξιά (βλέπε ότι από το 85 και μετά η ΔΑΠ δεν
έχει χάσει εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ), άρα θα περίμενε να δει κανείς να εμφανίζονται και
κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι, κάτι που δεν έγινε. Αυτό οφείλεται κατά τη γνώμη στο
γεγονός ότι οι επιχειρηματίες του τύπου απέκλεισαν για μια μεγάλη περίοδο οποιαδήποτε
κεντροδεξιά φωνή από τις τάξεις της δημοσιογραφίας. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι την
περίοδ 1993-2004 έκλεισαν για οικονομικούς λόγους οι περισσότερες κεντροδεξιές
εφημερίδες λόγω μηδενικών κρατικών διαφημίσεων προς αυτές, οι οποίες θα μπορούσαν να
αποτελέσουν ένα φυτώριο για κεντροδεξιούς δημοσιογράφους, τότε έυκολα μπορεί να
καταλήξει σε ένα ασφαλες συμπέρασμα για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την
ανισσόροπη κατάσταση.
Θεωρώ το θέμα της πολιτικής προέλευσης των δημοσιογράφων δεύτερο αλλά σημαντικό. Πιο
σημαντικό όμως είναι το επιχειρηματικό συμφέρον. Ο επιχειρηματίας του τύπου είναι
συνήθως επιχειρηματίας σε επιχειρήσεις που το κέρδος εξαρτάται από τη δραστηριότητα
του κράτους (συνήθως δημόσια έργα). Επομένως οι επιχειρηματίες αυτοί δεν στήνουν ένα
τηλεοπτικού σταθμο για να ενημερώσουν τον κόσμο αλλά για να κατευθύνουν την ενημέρωση
προς τα εκεί που τους βολεύει για να κερδίσουν από μια κυβέρνση που είτε θα την έχουν
στηρίξει και εκλέξει ουσιαστικά αυτοί, ή θα την φέρουν σε τέτοια κατάσταση αδυναμίας
που θα την αναγκάζουν να εξαρτάται από αυτούς.
Αν τώρα κανείς θεωρήσει όλα αυτά σωστά εύκολα μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι
αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ στηρίζεται απο τα ΜΜΕ, επομένως στηρίζεται από κάποιους
επιχειρημτίες που έχουν ως στόχο το δημόσιο χρήμα, και η ΝΔ έχει πόλεμο με τα μέσα
ενημέρωσης, άρα αντιπαλεύεται τα συμφέρονται αυτών που έχουν ως σκοπό τη διασπάθιση
του δημόσιου χρήματος
Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007
Ταραξίες
Πάντως μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ο κος Αλαβάνος στα επεισόδια στην Αθήνα με τα φοιτητικά συλλαλητήρια, είδε μόνο φοιτητές, όχι ταραξίες. Άρα συμπεραίνουμε ότι τις φωτιές και τις μολότωφ τις έβαζαν οι φοιτητές κατά των κύριο Αλαβάνο. Προς Θεού, ένα κόμμα που ευαγγελίζεται ένα νέο ήθος, πέρα από το δικομματισμό, είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί τέτοια φτηνά επιχειρήματα απλά και μόνο για να κερδίσει επικοινωνιακά και ταυτόχρονα να κατηγορεί τα μεγάλα κόμματα για επικοινωνιακή πολιτική; Γιατί κάποιος να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ τότε; Αφού από ήθος είναι ίδιοι και χειρότεροι . Πως θα μπορούσε έτσι να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Α ρε Κωνσταντόπουλε....
Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2007
Ανακολουθία πολιτικής κρίσης=μέθοδος ασφαλούς συμπεράσματος
Πριν από 3 χρόνια και κάτι βγήκαν όλοι οι δήθεν αξιόπιστοι και αντικειμενικοί αναλυτές μετά το debate και μας λέγανε ότι ο Καραμανλής ήταν λίγος, ο Παπανδρέου έδειξε το ηγετικό του προφίλ, έχασε ο Καραμανλής, κέρδισε ο Παπανδρέου και όλα αυτά τα καλά. Τώρα αμέσως μετά το φετινό debate βγήκαν πάλι οι ίδιοι και τί είπαν οι αθεόφοβοι; Ο Παπανδρέου ήταν καλύτερος από το προηγούμενο και ο Καραμανλής σταθερός όπως πριν, έτσι έχουμε λέει ισοπαλία. Μαθηματικά δεν βγαίνει ισοπαλία. Βγαίνει μόνο αν θεωρήσουμε ότι στο προηγούμενο debate ηταν χειρότερος ο Παπανδρέου. Όμως αυτοί μας λέγανε το αντίθετο. Πότε μας είπαν ψέμματα τώρα ή τότε. Μάλλον και τις δυο φορές, μιας και αυτόματα χάνουν την αξιοπιστία τους από τα ίδια τα λεγόμενά τους. Μας βοηθούν έτσι να βγάλουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα για το τι έγινε στο χθεσινό debate. Δυστυχώς γι' αυτούς έγινε αυτό που φοβόντουσαν περισσότερο: Ο Παπανδρέου έδειξε πόσο λίγος είναι για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, και ο Καραμανλής έδειξε την ωριμότητα ενός ανθρώπου που βλέπει τί έρχεται στο μέλλον και οργανώνει ένα σχέδιο για να τα αντιμετωπίσει.
Τα παπαγαλακια
Κάθομαι τώρα μετά την τηλεοπτική αντιπαράθεση μονολόγων (στην Ελλάδα το λέμε debate) και παρακολουθώ ανθρώπους σε κατάσταση πανικού να μου εξηγούν με απαιτητικό ύφος ότι ο τάδε πολιτικός αρχηγός κέρδισε τις εντυπώσεις και ο άλλος τις έχασε. Ο πανικός φαινεται στα μάτια τους. Είναι 2 το πρωί και ομως είναι ορθάνοιχτα, σα να φοβούνται ότι κάτι θα τους ξεφύγει. Αν τολμήσει ο συνομιλητής τους να πει κάτι αντίθετο, αρχίζουν τις φωνές, ελπίζοντας ότι θα τον σκεπάσουν και δεν θα ακουστει, γλυτώνοντας έτσι τον κόπο να ψάξουν για νέα επιχειρήματα, αλλα και τις "πιθανές απώλειες" από το γεγονός και ότι ακούστηκε η αλλη άποψη. Διαστρεβλώνουν λόγια, λένε ψέμματα ή μισές αλήθειες, υπερβάλλουν ή υποβαθμίζουν κατά το δοκούν γεγονότα. Μου θυμίζουν εκείνα τα παπαγαλάκια όπως τα λέγαμε του χρηματιστηρίου, που κανανε τα πάντα για το γρήγορο χρήμα. Εκείνοι όμως είχαν βασικό κίνητρο, το χρήμα. Αυτοί εδώ τι έχουν; Μα το ίδιο. Το χρήμα. Αυτό που θα εισπράξουν είτε ως αμοιβή για τις υπηρεσίες τους, είτε από δουλειές που θα τους αναθέσουν αργότερα οι πολιτικοί είτε σε ένα αυτοτροφοτούμενο σύστημα αναξιοκρατίας. Ανάμεσά τους κάποιοι πελαγωμένοι ρομαντικοί ιδεολόγοι προσπαθουν να εκφράσουν κάποιες μη εξαρτημένες απόψεις, αλλα δεν μπορουν,χάνονται κάτω απο τους επαγγελματίες φωνακλάδες. Θα έπρεπε αυτούς τους ανθρώπους να τους αποκαλούμε δημοσιογράφους; Μάλλον όχι. Ο δημοσιογράφος εκτελεί λειτούργημα αυτοπεριοριζόμενος από μια δεοντολογία, και όχι έμμισθη υπηρεσία σ' αυτόν που πρέπει να ελέγχει. Είναι παπαγαλάκια των πολιτικών και έτσι πρέπει να τους αποκαλούμε.
Πέμπτη 30 Αυγούστου 2007
Να ποιοι φταίνε για τη κατάντια μας
Το κράτος παρά τις αγκυλώσεις του, την γραφειοκρατία, την κακή οργάνωση, απέδειξε ότι μπορεί να κάνει θαύματα. Κατάφερε σε λίγες μέρες να αρχισει να μοιράζει χρήματα στους πυροπαθείς, να καταγράφει τις ζημιές και τέλος πάντων να οργανώνει τα πράγματα εκεί κάτω. Αλλά βρέθηκαν κάποιοι που πάνε να χαλάσουν αυτή την προσπάθεια. Βρέθηκαν κάποιοι οι οποίοι παριστάνουν τους πυροπαθείς και εκμεταλευόμενοι τον λιγοστό κρατικό έλεγχο λόγω ανάγκης, πάνε να πάρουν τα χρήματα που προορίζονται για τους δύστυχους ανθρώπους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι θα βάλουν τη φωτιά, θα κλέψουν από το φτωχό γεροντάκι, θα μας προσπεράσουν στην ουρά, θα ρίξουν τα σκουπίδια από το αυτοκίνητο όταν γυρνούν από την εκδρομή και άλλα πολλά. Σίγουρα όλοι έχουμε κάποιον δίπλα μας που είναι σ'αυτή την κατηγορία. Ίσως μάλιστα πολλοί από εμάς να βλέπουμε και κάποια στοιχεία του εαυτού μας σ' αυτή την περιγραφή. Πρέπει κάποτε να αρχίσουμε να εντοπίζουμε και να απομονώνουμε τέτοιους ανθρώπους ή εκδηλώσεις του εαυτού μας. Δεν φταίει μόνο το κράτος. Το κράτος είναι ίσως ο εύκολος φταίχτης, το άλλοθι για να δικαιολογήσουμε τον άσχημο εαυτό μας. Παιδεία είναι πιστεύω η λέξη κλειδί. Τόσα χρόνια έχει περάσει μέσα μας και μας έχει στοιχειώσει κανονικά η μαγκιά του Ελληνα που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ξένους ξενέρωτους. Επιτέλους πρέπει το σχολείο να μας μορφώνει και όχι να μας εκπαιδεύει...
Καπέλωμα των blogers ?
Θα ανεχτεί η Ελληνική κοινότητα των blogers το καπέλωμά της που επιχειρεί αυτή τη στιγμή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Θα δεχτεί να μπει κάτω από τη σκέπη ενός κόματικού σχηματισμού; Ελπίζω όχι. Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα αυτής της κοινότητας είναι ο μη κομματικός χαρακτήρας της. Ελπίζω να μη το χάσει...
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007
Βοηθήστε τους να σβήσουν τη φωτιά
Άραγε πως να αισθάνεται ένας πυροσβέστης ο οποίος κάθεται λίγο κάτω από ένα καμμένο δέντρο για να ξεκουραστεί λίγο και αυτό που ακούει από το διπλανό ραδιόφωνο είναι μια άσχημη κριτική περί ανικανότητας συντονισμού ( προεκλογικού κυρίως χαρακτήρα κατά τη ταπεινή μου γνώμη) . Σημειώνω ότι δεν μιλώ για τη δική σας κριτική. Άραγε την επόμενη φορά που θα πάρει εντολές από τους ανώτερούς του, θα έχει την ίδια τόλμη/θάρρος/'ορεξη/αποφασιστικότητα , ή θα είναι καχύποπτος και μη αποτελεσματικός. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ακόμη. Περιμένετε λίγο ρε γαμώτο. Θα τους βγάλετε τα μάτια μετά από λίγο. Βοηθήστε τους τώρα να σβήσουν τη φωτιά ακόμη και με την μικρή αποτελεσματικότητα που έχουν, όπως εσεις θεωρείτε οι δημοσιογράφοι ειδήμονες...
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2007
Αιφνίδιες εκλογές
Γυρίζουμε από τις διακοπές και μας προέκυψαν εκλογές. Τι κρίμα; πολλοί πίστευαν ότι επιτέλους κάποιος πρωθυπουργός θα τηρούσε την υπόσχεσή του για εκλογές στην τετραετία. Φαίνεται πως όλοι τελικά έχουν το κομματικό συμφέρον πάνω απ' όλα. Αλλά πάλι, αν οι εκλογές γινόταν τον Μάρτιο θα είχαμε μια προεκλογική περίοδο διάρκειας 1 έτους. Ποια χώρα θα το άντεχε. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Υπάρχουν πολλοί που κερδίζουν πολλά χρήματα από μια μεγάλη προεκλογική περίοδο και γι αυτό πιέζουν συνεχώς για εκολές. Ισως έτσι μειωθεί το κόστος αυτών των εκλογών. Ελπίζω δηλαδή, γιατί είναι κρίμα να ξοδεύονται τόσα χρήματα τη στιγμή που δεν περισεύουν σε κανέναμας...
Τρίτη 31 Ιουλίου 2007
Το κάστρο του Πλαταμώνα
Πήγαμε την Κυριακή να δούμε το κάστρο του Πλαταμώνα. Παρκάραμε το αυτοκίνητο. Πρώτη ταμπέλα υποδοχής αυτή που πρειδοποιούσε για το εισιτήριο, 2€ καλή τιμή θα έλεγα. Μεγάλη ταμπέλα, μπροστά στην είσοδο δύσκολο να μην την δεις. Κοίταξα έτσι πρόχειρα για τις ώρες λειτουργίας, δεν είδα τίποτα. Αρχίσαμε την άνοδο. Γύρω στα 200-300 μέτρα με σκαλοπάτια (σε άθλια κατάσταση). Όσο πλησιάζαμε προς στην πόρτα εισόδου άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ήταν κλειστό. Μέσα από τα κάγκελα της πόρτας βαθειά βαθειά, λες και θα την έκλεβε κανείς, ήταν μια ταμπέλα που έλεγε το ώραριο επισκέψεων. 8:30 με 15:30. Να πάρει λέω, και περιοριστήκαμε στον περιμετρικό περίπατο. μια και ήταν πολύ αργά. Στην επιστροφή ενημερώσαμε άλλους επιίδοξους επισκέπτες του κάστρου για το γεγονός, οι οποίοι απογοητευμένοι κουνούσαν το κεφάλι τους και γυρνούσαν πίσω μαζί μας. Φτάνοντας στην είσοδο είδα και μια μικρή απόμερη ταμπελίτσα να ενημερώνει για το ωράριο. Τι ειρωνία είπα. Οι χρήσιμες πληροφορίες πάντα είναι παραγκωνισμένες. Δύσκολο τώρα να ξαναπάω. Έγινα 40 χρονών και τώρα αξιώθηκα να πάω στο κάστρο. Φαντάσου πως σκέφτονται αυτοί που έρχονται από την άκρη της γης για να δούν την Ακρόπολη και πέφτουν σε απεργία. Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα. Ιερή η απεργία και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Ιερή η αδυναμία του κράτους να ξοδεύει ένα σωρό χρήματα σε υπαλλήλους. Ιερό όμως και το δικαίωμα του πολίτη αλλοδαπού ή μη να επισκέπτεται τα μνημεία της ιστορίας του...
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2007
ΜΜΕ παννελαδικής εμβέλειας
Εδώ και καιρό, από τότε που άρχισα να ακούω τις εκπομπές του δημόσιου ραδιοφώνου (κυρίως ΝΕΤ λόγω ενημερωτικών εκπομπών), με έχει εκνευρίσει αφάνταστα το γεγονός ότι τα λεγόμενα κρατικά ραδιόφωνα συμπεριφέρονται όπως και όλα τα άλλα ραδιόφωνα της Αθήνας. Ξυπνήστε κύριοι. Είστε ραδιόφωνα όλης της Ελλάδας και εκπέμπετε και για μας στην Επαρχία. Για να μην πω μόνο για μας, γιατι αν δεν κάνω λάθος οι περισσότεροι ακροατές σας είναι από την επαρχία, έχω άδικο;
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007
ΆΛλη μια παιδική εκμετάλευση
Πήγαμε χθες το απόγευμα μια βόλτα με τα παιδιά στη Βελίκα, ένα μικρό παραλιακό οικισμό στη Λάρισα. Κάθε κατάστημα πάνω στο δρόμο είχε και τουλάχιστον ένα αντικείμενο που στόχευε τα παιδιά. Από ράφια με παιδικά χαζοπαιχνιδάκια μέχρι αυτά τα παιχνίδια με το κέρμα που ανεβαίνουν τα παιδιά. Αυτό που έγινε ήταν τρομερό. Δεν μπορέσαμε να κάνουμε βήμα. Τα παιδιά μετά από φωνές και παρακάλια ξεχνούσαν το ένα παιχνίδι και αμέσως μετά κολλούσαν στο επόμενο. Αυτό δεν είναι εκμετάλευση της παιδικής αθωότητας; Τελικά φύγαμε από την περιοχή τρέχοντας, μαλωμένοι και νευριασμένοι. Μήπως θα έπρεπε να μπει μια τάξη σ'αυτό το θέμα; Σην τηλεόραση υπάρχει νόμος ώστε να μη μπορούν να διαφημίζονται παιχνίδια κάποιες συγκεκριμένες ώρες. Μήπως πρέπει να γίνει κάτι και γι΄αυτό. Μέχρι τότε προτείνω εμείς οι γονείς να αποφεύγουμε όλα αυτά τα μέρη που δουλεύουν κατ' αυτόν τον τρόπο.
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2007
Είναι η απεργία εκβιασμός ;
Με αφορμή την απεργία των υπαλλήλων της Ακρόπολης, πάνω στο μέγιστο της τουριστικής κίνησης, μου γεννήθηκε η εύλογη απορία:
Είναι η απεργία εκβιασμός ; Αν όχι, τότε καλώς γίνεται και να γίνεται. Αν όμως είναι μια μορφή εκβιασμού, τότε κάτα πόσο είναι αποδεκτοί οι εκβιασμοί σε μια δημοκρατία ; Έχει ο καθένας συνδικαλιστικός φορέας το δικαίωμα να χτυπάει ένα κράτος (κράτος όχι κυβέρνηση) τη στιγμή που πονάει ώστε να κερδίσει κάποια πλεονεκτήματα έναντι των άλλων; Και τότε αυτοί οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα του "εκβιασμού" χάνουν και το δικαίωμα/τη δυνατότητα της απεργίας ; Γιατί ποιος ο λόγος να κάνουν απεργία εφόσον δεν μπορούν να εκβιάσουν και άρα δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτα...
Μήπως σ' αυτή τη χώρα έχουμε χάσει την πραγματική σημασία των έργων και των λόγων ;
Υ.Γ. Εδώ πρέπει να τονίσω και την ευθύνη του κράτους απέναντι στην απεργία, το κράτος το οποίο πρέπει να φτάσει σε επίπεδα εκβιασμού για να ασχοληθεί με τους απεργούς και το πρόβλημά τους. Το διευκρινίζω γιατί δεν θέλω σε καμιά περιπτωση να παρερμηνευθεί το σχόλιό μου ως "επίθεση" κατά των συνδικαλιστών και των συνδικαλιστικών μεθόδων...
Είναι η απεργία εκβιασμός ; Αν όχι, τότε καλώς γίνεται και να γίνεται. Αν όμως είναι μια μορφή εκβιασμού, τότε κάτα πόσο είναι αποδεκτοί οι εκβιασμοί σε μια δημοκρατία ; Έχει ο καθένας συνδικαλιστικός φορέας το δικαίωμα να χτυπάει ένα κράτος (κράτος όχι κυβέρνηση) τη στιγμή που πονάει ώστε να κερδίσει κάποια πλεονεκτήματα έναντι των άλλων; Και τότε αυτοί οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα του "εκβιασμού" χάνουν και το δικαίωμα/τη δυνατότητα της απεργίας ; Γιατί ποιος ο λόγος να κάνουν απεργία εφόσον δεν μπορούν να εκβιάσουν και άρα δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτα...
Μήπως σ' αυτή τη χώρα έχουμε χάσει την πραγματική σημασία των έργων και των λόγων ;
Υ.Γ. Εδώ πρέπει να τονίσω και την ευθύνη του κράτους απέναντι στην απεργία, το κράτος το οποίο πρέπει να φτάσει σε επίπεδα εκβιασμού για να ασχοληθεί με τους απεργούς και το πρόβλημά τους. Το διευκρινίζω γιατί δεν θέλω σε καμιά περιπτωση να παρερμηνευθεί το σχόλιό μου ως "επίθεση" κατά των συνδικαλιστών και των συνδικαλιστικών μεθόδων...
Πέμπτη 5 Ιουλίου 2007
Θέλω...
Θέλω να γίνω σύζυγος προέδρου μεγάλου οργανισμού του δημοσίου, ώστε να μπορώ να έχω και εγώ 5-6 θέσεις στον οργανισμό καλά αμοιβόμενες και να κάθομαι σπίτι....
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2007
Αυτοί που τα ξέρουν όλα
Άραγε από που πηγάζει η σιγουριά κάποιων επαρμένων δημοσιογράφων ότι εκφράζουν την άποψη του απλού λαού ; Εκλέγονται από κάποιον; Μήπως έχουν τα εισοδήματα και το βιωτικό επίπεδο του απλού λαού που υποτίθεται ότι υπερσπίζονται ;
Ας καούνε όλοι για χάρη της ΑΘήνας
Ακούγεται και αυτό, τις τελευταίες ημέρες, και μάλιστα, από πολύ σοβαρά στόματα, ότι ένα από τα λάθη που οδήγησαν στο κάψιμο της Πάρνηθας ήταν το γεγονός ότι τα αεροπλάνα έφυγαν για άλλες φωτιές που καίγανε εκείνη την ώρα. Επιτέλους φτάνει ρε παιδιά με την Αθήνα σας. Εϊμαστε και εμείς άνθρωποι. Τα ίδια δικαιώματα πρέπει να έχουμε. Πρέπει επιτέλους εσείς που κατοικείτε στην Αττική ότι η υπόλοιπη Ελλάδα δεν είναι για να πάτε εσείς διακοπές...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)