Οργή όχι πένθος

Με τον Γκιόλια δεν συμφωνούσα στα περισσότερα απ' όσα είχε γράψει και έτυχε να διαβάσω. Είχε όμως το blog του μια, κατά γενική ομολογία, ταχύτητα στην ενημέρωση. Μια γρήγορη ματιά στησελίδα του, και ήξερες αν είχε γίνει κάτι σημαντικό.
Θερμά συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους αλλά και στην Ελληνική κοινωνία.
Μια ερώτηση που νομίζω χρειάζεται απάντηση: Σκοτώσανε τον δημοσιογράφο Σωκράτη ή τον Blogger Σωκράτη; Από την απάντηση που δίνει κανείς σ' αυτή την ερώτηση ίσως μπορεί να καταλήξει και στις προθέσεις των δολοφόνων..

Και κάτι προς τους δοοφόνους. Δεν σας χρειάζομαι ούτε εγώ ούτε κανένας Έλληνας για να μας "προστατεύσετε" από "κακούς" δημοσιογράφους, αστυνομικούς,πολτικούς, δικαστες και λοιπούς λειτουργούς. Ξέρουμε να κρίνουμε μόνοι μας. Εσείς δεν δικαιούστε να κρίνετε για εμάς. Είστε άρρωστοι ή εγκάθετοι. Και όσο πιο γρήγορα εξαφανιστείτε από προσώπου γής, αντιληφθείτε την αρρώστια σας και κάνετε κάτι γ' αυτό ή σας πάρουν με τις πέτρες, τόσο καλύτερα θα είμαστε εμείς. Ελέω θεού σωτήρες δεν θέλουμε.
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ; ούστ...

Πλασιέ ειδήσεων και προϊόντων;

Tου Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini. gr

Επιτρέπεται σε ένα δημοσιογράφο να είναι και διαφημιστής; Θα σας φανεί παράταιρο το ερώτημα, αλλά πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου άσχετο με την απαξία που εισπράττουμε εσχάτως όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά. «Α, δημοσιογράφος είσαι, μέσα στο σύστημα», μας λένε ολοένα και περισσότεροι, καταλογίζοντάς μας τεράστια ευθύνη στο κατάντημα της χώρας.

Με ένα μάλλον άκαιρο ρομαντισμό, επισκέφθηκα την ιστοσελίδα της ΕΣΗΕΑ. «Η διαφάνεια στις οικονομικές σχέσεις», αναφέρει ο Kώδικας Δεοντολογίας μας, «αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του κύρους και της αξιοπρέπειας του δημοσιογράφου. Ο οποίος, μεταξύ άλλων, οφείλει να μη δέχεται οποιεσδήποτε παροχές σε χρήμα ή είδος που θίγουν την αξιοπιστία, την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του. Οπως και να μην επιδιώκει ούτε και να δέχεται τη διαφημιστική χρήση του ονόματος, της φωνής και της εικόνας του, παρά μόνον για κοινωφελείς σκοπούς».

Ακούγοντας κάθε μέρα συναδέλφους να διαφημίζουν (αντιδεοντολογικώς) από κουρτίνες και πλοηγούς μέχρι ουίσκι και μπίρες (!), πραγματικά αναρωτιέμαι αν κάπου κι εμείς οι ίδιοι έχουμε απολέσει από καιρό τη σοβαρότητα του ρόλου μας. Θα το θέσω ευθέως: Πόσο αξιόπιστες είναι σήμερα οι οικονομικές αναλύσεις ενός δημοσιογράφου που διαφημίζει μια τράπεζα; Δεν θα έχει ευθύνη αν αυτή μεθαύριο βαρέσει κανόνι; Ή και γενικότερα, πώς μπορούμε ως χώρος να πείθουμε τους πολίτες για τη σοβαρότητα, την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία μας στα τόσο σημαντικά σημερινά προβλήματα, όταν μας ακούν παράλληλα να ασχολούμαστε με τη χοληστερίνη, ισχυριζόμενοι, μάλιστα, ότι ειδικώς στην Ελλάδα έχει αποδειχθεί πως ένα συγκεκριμένο προϊόν είναι πραγματικός εχθρός της; Προφανώς, στη δύσκολη αυτή εποχή, ο χώρος μας χρειάζεται χορηγούς για να επιβιώσει. Αλλά είναι εντελώς διαφορετικό να παρεμβάλλεται π. χ. σε μια ραδιοφωνική εκπομπή ένα σποτ της χορηγίας κι άλλο τη διαφήμιση του προϊόντος να την αναλαμβάνει ο ίδιος ο παρουσιαστής - δημοσιογράφος, λες και είναι υπάλληλος κάποιας εταιρείας. Εν ολίγοις, μέσα στη διάχυτη αμφισβήτηση που δεχόμαστε, αναρωτιέμαι πόσο βοηθάει το επάγγελμά μας ακόμη και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι να γίνονται (με το αζημίωτο) πλασιέ του κύρους τους «εις υγείαν» μιας μπίρας…

Ως συνήθως, απλός και ουσιώδης

Διχασμένες προσωπικότητες

Τελικα, για να καταλάβουμε κι εμείς οι μη προοδευτικοί, φασίστες, ακροδεξιοί, μη φιλεργατικοί, Αυτό το νομοσχέδιο, το (απ-)ασφαλιστικό, είναι το κακό νομοσχέδιο, το πικρό ποτήρι που με το ζόρι πίνει η σοσιαληστική κυβέρνηση, αυτό που δυστυχώς πρέπει να ακολουθήσουμε γιατί μας βάζουν οι κακοί ξένοι (που εμείς τους θελουμε), που μόλις ορθοποδήσουμε λίγο θα το πάρουμε πίσω, όπως λέει ο Λοβέρδος και ο κάθε συνεπής ΠΑΣΟΚος όταν βγαίνει στα κανάλια και κλαίει; ή μηπως είναι η σωτηρία των νέων, η μεγαλύτερη μεταρύθμιση, το μέλλον της Ελλάδας, το σημαντικότερο μέσο για τη σωτηρία της Ελλάδας, ΤΟ νομοσχέδιο, όπως μας είπε στη βουλή χθες ο ΠΑΠΑΚ και ο ΠΑΠΑΝΔΡ. ; Ας αποφασίσουν, για να ξέρουμε κι μείς τι να λέμε όταν μας ρωτάνε, γιατί τέτοιο διχασμό δεν τον είχαμε ούτε στον εμφύλιο...

Αγαπητέ πρόεδρε

Καλά τα λες για το 9.9% έλειμα. Αλλά σου πήρε τόσους μήνες για να κάνεις τις πράξεις; Που ήσουν όταν ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου αλώνιζαν στην κυριολεξία;
Πάντως αυτό που κατήγγειλες χθες, λέγεται εσχάτη προδοσία, γιατί φοβάσαι να πεις τη λέξη; Αν ηταν το ΠΑΣΟΚ, θα το έλεγε από την πρώτη μέρα, υπερασπιζόμενο το μέχρι τότε έργο του.
Κι ενα τελευταίο.
Την ώρα που εσύ μιλούσες για το σχέδιο εξόδου από την κρίση, μόνο το ΣΚΑΙ μετέδωσε λίγο ζωντανά και ο ΑΝΤ1 λίγο περισσότερο.Η ΝΕΤ έδειχνε κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Αλήθεια θυμάσαι τι γινόταν όταν μιλούσε ο ΓΑΠ επί κυβερνησης Καραμανλή; Φταρνίζονταν ο ΓΑΠ και είχε αμέσως έκτακτο δελτίο σε εθνικό δίκτυο με της "γειτσες" των παρευρισκωμένων, το Ευχαριστώ του ήρωα, ενώ υπήρχαν και 2-3 πλήρεις αναλύσεις για τα αίτια και τις πιθανές λύσεις του φταρνίσματος. Την επομένη δε, ο Απ. Κακλαμάνης, πήγαινε στον Παναγόπουλο για να καταγγείλει την φασιστική συμπεριφορά της δημόσιας τηλεόρασης μια και δεν μετέδωσε ζωντανά και το ίδιο το φτάρνισμα...

μα καλά, κανένας δημοσιογράφος ;

Καλά δεν θα βρεθεί κανένας δημοσιογράφος, που όπως λένε είναι και κοντά στο λαό και τον εκφράζουν, κανενας δεν θα πει ότι είναι γελοίες οι φτηνιάρικες απεργιακές κινητοποιήσεις που διοργανώνουν οι δήθεν σκληροί συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ;
Κάνουν μια Πέμπτη απεργία το μήνα και αυτό το λένε λαικό ξεσηκωμό;
Μα τι ξεφτίλα είναι αυτή;
Δεν θα βρεθεί κανένας να πει ότι οι αρχιδοσυνδικαλιστάδες κάνουν πλάτες στην κυβέρνηση;
Ετσι ρε αδρφ΄ςε, για την ιστορία δηλαδή.

Ο ναύτης και ο κλέφτης

Όταν πριν λίγα χρόνια γιος γνωστού βουλευτή της αριστεράς συνελήφθη για συμμετοχή σε ένοπλη ληστεία τράπεζας με πιθανή εμπλοκή σε τρομοκρατική οργάνωση, οι γνωστή δημοσιογράφική κλίκα προστάτεψε όσο δεν πάει άλλο τοσο τον νέο όσο και τον πατέρα του. Και καλά έκανε κατά τη γνώμη μου. Όταν το όνομα διέρευσε, άρχισε η ηθική στήριξη και απενοχοποίηση του πατέρα με λόγια όπως "οικογενειακό δράμα", "τι φταίει ο πατέρας να κρίνεται για πράξεις του παιδιού του" και άλλα παρόμοια. Επαναλμβάνω, σωστά κατά τη γνώμη μου.
Τώρα με τον ναύτη, τι έγινε άραγε; Το όνομα βγήκε αμέσως και οι κρίσεις για τον πατέρα πάνε σύννεφο. Μάλιστα εκείνος ο ανεκδιήγητος ο Τριανταφυλλόπουλος, έφτασε να μοντάρει στο βίντεο και τον πρώην πρωθυπουργό, ως συνυπεύθυνο.
Δυο μέτρα και δύο σταθμά ως συνηθως. Φαίνεται πως το να πηδήξεις στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερο έγκλημα από το να κουβαλάς χειροβομβίδες, να πυροβολείς και να ληστεύεις τράπεζες.

Η ομολογία

Ο πιο απατηλός μύθος

Ο πιο απατηλός μύθος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Ο μύθος του φιλολαϊκού ΠαΣοΚ και της κοινωνικής ευαισθησίας των πρώην κυβερνήσεων Α. Παπανδρέου, στις οποίες προσβλέπουν η παλαιά φρουρά του και οι πρόσκαιρα ωφεληθέντες χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι (για να ριχθούν σήμερα αναπόφευκτα στον Καιάδα της οικονομικής εξυγίανσης), καταρρίπτεται κι αυτός από το εμπιστευτικό υπόμνημα του κ. Απόστολου Λάζαρη, διαπρεπούς οικονομολόγου και στενού φίλου του Ανδρέα Παπανδρέου, από τον οποίον του ζητήθηκε το 1988, και στο οποίο αφιερώσαμε τα τελευταία άρθρα μας. Η εμμονή σε αυτή την απομυθοποίηση δεν αποβλέπει στο να δείξουμε τίς κυρίως πταίει για το τραγικό σήμερα. Αλλά γιατί χωρίς αυτήν δεν θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να αντιληφθεί τα πραγματικά αίτια του σημερινού καταντήματος, ώστε να συνεργασθεί στην αντιμετώπισή του προκειμένου να αποτραπεί ο οικονομικός θάνατος της χώρας. Και για να διασκεδασθεί η πλάνη ότι υπάρχουν πια άλλες βραχυπρόθεσμες λύσεις φιλολαϊκές και ανώδυνες.



Ο κ. Λάζαρης διαπιστώνει με μόλις συγκρατημένη αγανάκτηση: «Μία από τις βασικές επαγγελίες του ΠαΣοΚ ήταν ότι, ερχόμενο στην κυβέρνηση, θα ακολουθούσε μια πιο δίκαιη φορολογική πολιτική,με πάταξη της φοροδιαφυγής και σημαντική ελάφρυνση του φορολογικού βάρους των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων, και ειδικότερα των μισθωτών και συνταξιούχων (...) Τα στοιχεία δείχνουν ότι όχι μόνο αποτύχαμε στον βασικό αυτόν κοινωνικό (και αναπτυξιακό) στόχο, αλλά, αντίθετα, προκλήθηκε παραπέρα χειροτέρευση της κατάστασης» . Και προσθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι αυξήθηκαν οι έμμεσοι φόροι, ενώ ο φόρος μισθωτών και συνταξιούχων σε ποσοστό επί του συνόλου των άμεσων φόρων εξελίχθηκε από 52,1% το 1980 σε 63,2% το 1986. «Ετσι - γράφει- όχι μόνο δεν ξαλάφρωσαν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι από το υπέρμετρο φορολογικό βάρος,όπως είχαμε υποσχεθεί, αλλά, αντίθετα, το βάρος αυτό αυξήθηκε σημαντικά (...) Ετσι η φορολογική πολιτική που εφάρμοσε η κυβέρνηση (του ΠαΣοΚ) χειροτέρεψε σημαντικά τη θέση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων,που είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν και τη συνεχή φαλκίδευση του εισοδήματός τους από τον πληθωρισμό και, ως έναν βαθμό, από την εισοδηματική πολιτική που εφαρμόσθηκε μετά το 1985». Και διερωτάται εύλογα ο πρώτος «τσάρος» της Οικονομίας επί ΠαΣοΚ: «Και πώς δικαιολογούνται - γράφει- τώρα αυτά που ακούγαμε κάθε χρόνο για “κοινωνικό” και “αναπτυξιακό” προϋπολογισμό, όταν οι πραγματικές εξελίξεις απέδειξαν πως δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο;»! Και καταλήγει ο κ. Λάζαρης, αγαπητοί αναγνώστες, όσοι κυρίως ενοχλείσθε για ακριβώς τα ίδια που γράφω επί σχεδόν 30 χρόνια: «Το πρόβλημα τώρα είναι ότι δεν μπορούμε πια εύκολα να ελέγξουμε την κατάσταση,γιατί μπήκε ήδη σε λειτουργία ο αυτόματος πιλότος του δημοσίου χρέους και άλλων ανελαστικών κονδυλίων που επηρεάζουν αυτόνομα τη διαμόρφωση του προϋπολογισμού,ανεξάρτητα δηλαδή από την κυβερνητική βούληση». Η πορεία της οικονομίας εξαρτάται κατ΄ εξοχήν από ψυχολογικές καταστάσεις, τις οποίες διαμορφώνουν ευχάριστοι μύθοι και ανέξοδες υποσχέσεις για απατηλούς παραδείσους από άδεια ταμεία. Και αυτό με ξέφρενο δανεισμό από ξένους, οι οποίοι δεν έχουν κανέναν λόγο να είναι φιλάνθρωποι, και μάλιστα προς μια χώρα που με τη σπάταλη συμπεριφορά της και την εκτός ελέγχου κρατική διαφθορά επιβαρύνει και τους δικούς τους φτωχούς πολίτες. Γι΄ αυτό η έξοδος από το σημερινό αδιέξοδο προϋποθέτει αυτοκριτική και του παραδοσιακά λαϊκίστικου ΠαΣοΚ με την επανάληψη του ανδρεϊκού «mea culpa», την αντίστοιχη αυτοκριτική της Νέας Δημοκρατίας, η οποία δεν επανίδρυσε το κράτος, όπως υποσχόταν, και δεν προέβη στις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που τώρα μας επιβάλλει το ΔΝΤ υπό δυσμενέστερες συνθήκες. Επιπλέον είναι καιρός πια να σταματήσει από τα δύο κόμματα εξουσίας το χάιδεμα της μαρξιστικής Αριστεράς και της οργανωμένης βίας που ασκεί χωρίς αποστομωτικό αντίλογο. Ο θαρραλέος κ. Πάγκαλος δεν αρκεί.



jmarinos@tovima.gr







Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=335905&dt=06/06/2010#ixzz0q5YRCSUK

Κινήσεις πανικού

Η καλά σχεδιασμένη εικόνα, που επιμελήθηκε το ΠΑΣΟΚ με τους επικοινωνιολόγους του και τα αγαπημενα του ΜΜΕ, περί αντικειμενικότητας, και όλα στο φως, θα ματώσουμε όλοι και όλα τα υπόλοιπα στα πλαίσια της δήθεν κάθαρσης, χάλασε. Μουντζουρώθηκε με μια κίνηση: Την εμφανως εκ του πονηρού προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ, να στήσει έναν αντιπερισπασμό για την ομολογία Μαντέλη. Η προσπάθεια αυτή έδειξε ότι το ΠΑΣΟΚ αιφνιδιάστηκε από την ομολογία. Ο αιφνιδιασμός αυτός οδήγησε σε μια πολύ πρόχειρη και επιπόλαιη κίνηση. Πιστέψανε ότι τουλάχιστο για μερικές μέρες τα αγαπημένα τους ΜΜΕ, θα καταφέρναν να κρατάνε το θέμα για το γαλάζιο υπουργό σε ένα επίπεδο υψηλό, ανάλογο της ομολογίας Μαντέλη. Και όντως το κάνουνε. Όμως ο κόσμος δεν τρωει πλέον κουτοχορτο.
Πάντως όσο βλέπω τέτοιες κινήσεις από το ΠΑΣΟΚ, τόσο πείθομαι για το πόσο πράσινο είναι το σκάνδαλο Siemens. Είμαι σίγουρος, πως όλα αυτά τα χρόνια, ένα ταράστιο πράσινο επιτελείο, ψάχνει, μελετά, κατασκοπεύει, παγιδεύει, πληρώνει, για να βρει ένα στοιχείο που να καίει κάποιον γαλάζιο. Και το μόνο που βρήκε είναι εναν cabinet man.
Σίγουρα κάτι θα υπάρχει, και αν δεν υπάρχει σίγουρα κάτι θα κατασκευστεί, ίσως καλύτερα και πιο προσεκτικά την επόμενη φορά. Αλλά έτσι και το βρούνε, να είστε σίγουροι ότι για πολλά χρόνια η ημέρα αυτή θα τιμηθεί δεόντως. Κάτι σαν εθνική εορτή. Κάτι σαν την έξοδο του Μεσσολογγίου, ή την διακύρηξη της 3ης Σεπτέμβρη. Α ρε Λαλιώτη, η έλειψή σου είναι πλέον εμφανής...
Α και κάτι άλλο, περί Σημίτη και Μαντέλη κτλ.
Οι αποφάσεις για την ανάθεση έργων στην Siemens ήταν έργο ενός μόνο ανθρώπου;
Δεν τις παίρναν όλοι μαζί στα υπουργικά συμβούλια (ειδικά για τα έργα μεγάλης εμβέλειας που απαιτούσαν την σύμφωνη γνώμη και άλλων υπουργείων); Μήπως έβγαινε ο Μαντέλης στα υπουργικά συμβούλια και έλεγε "Πρέπει να ανατεθεί στη Siemens" και όλοι λέγανε "Yeah";
Μαλλον όχι. Μάλλον ήταν και άλλοι στο κόλπο. Και αν αυτοί οι άλλοι είναι μέλη του υπουργικού συμβουλίου, μήπως θα έπρεπε να κληθούν κι αυτοί στην επιτροπή;
Δεν καταλαβαίνω δηλαδή γιατί πρέπει να μείνει εκτός κάδρου ο πρώην καταλυτερότερος; Θα μπορούσε ίσως να μας πει γιατί τον απέβαλλε; Τι είχε μάθει; Κι αν είχε μάθει κάτι, τί έκανε για να το ερευνήσει καλύτερα πριν παραγραφεί; Κι αν δεν έκανε κάτι ενώ κάτι ήξερε, πόσο συνυπεύθυνος είναι;
Αυτά τα επιχειρήματα κύριοι δημοσιοκαφρίσκοι και πολιτικίσκοι, δεν ισχύουν μόνο όταν σας συμφέρει εσάς. Δεν ισχύουν μόνο για το Βαταπέδι. Ισχύουν και για το Βατοπέδι και για τη Siemens και το C4I και για όλα όσα λέτε ότι θελετε να μελετήσετε για να βρείτε την αλήθεια και τα κλεμένα.

Αντώνη, είσαι φάουλ.

Δεν δίνεις ετσι έναν δικό σου στα σκυλιά να τον φάνε. Και μάλιστα τη στιγμή που τα σκυλιά κατασπαράζοντια μεταξύ τους.
Και πες μου τώρα, αν, λέω αν, ο Ρουσόπουλος καταφέρει και αποδείξει ότι δεν είχε καμιά σχέση με το Βατοπέδιο, και όλα αυτά ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη επίθεση εναντίον ένος επικοινωνιακού κάστρου της τότε κυβέρνησης, εσύ τί θα κάνεις; Θα ζητήσεις συγνώμη;. Είναι αυτό επίδειξη αρχηγικής ικανότητας;
Αν έχεις αμφιβολίες γαι κάποιον, τον παραμερίζεις (όπως έκανε από μόνος του) και περιμένεις απτές αποδείξεις ή τουλαχιστον σοβαρές ενδείξεις. Αν εσύ καταδικάζεις δικούς σου πριν ακόμη το κάνουν οι αντίπαλοί σου, νομίζω πως είσαι τουλάχιστον ηττοπαθής

Του χαλάσε το Image

Αυτό κι αν είναι ξεδιαντροπιά.
Ο Σημίτης είναι εξοργισμένος, γιατί ο Μαντέλης του χάλασε την όμορφη εικόνα που είχε χτίσει για την κυβέρνησή του. Ντροπή.
Αντί να βγει και θαραλεα να πει, ότι αισθάνεται (τουλάχιστον) υπεύθυνος που στην περίοδο διακυβέρνησής του δημιουρήθηκε τέτοιο σκάνδαλο, βγαίνει και λέει "πάρτε αυτό το λεκέ, μας χαλάει το πλάνο"...
Δεν ξερω αν ήξερε, αν τα πήρε κι αυτός ή αν έκανε τα στραβά μάτια. Σιγά μην μάθουμε ποτέ. Αυτό όμως που πλέον με βεβαιότητα ξέρω, είναι, το "ποιόν του ανθρώπου"...

Αργά, μεθοδικά, στόχος ο Καραμανλής

Απώτερος στόχος του ΠΑΣΟΚ, είναι να στείλει τον Καραμανλή στο ειδικό δικαστήριο. Αργά μεθοδικά, αλλάζουν ερμηνείες του συντάγματος, αλλάζουν καταθεσεις μαρτύρουν με τη βοήθεα νόμων και γενικά προετοιμάζουν το κλίμα. Σήμερα μάιστα το πρωι, ο Ιορδάνης ανακοίνωσε ήδη τον αριθμό των παραπεμπόμενων...
Κοιμήσου Αντώνη, Κωστάκη,Δημήτρη...
Όνειρα γλυκά

Συνταγή για να λέμε

Απ' οσα έχουμε παραδεχθεί μέχρι σήμερα για την κατάντια του Ελληνικού κράτους φαίνεται να συμφωνούμε οι περισσότεροι ότι 5 είναι οι βασικές αιτίες:
1. Το υπερμεγέθες, γραφειοκρατικό και αντιπαραγωγικό  Δημόσιο
2. Η Φοραδιαφυγή
3. Η Σπατάλη
4. Η Διαφθορά
5. Ανταγωνιστηκότητα

Για να τα δούμε ένα ένα σε σχέση με τα μέτρα
1 Δημόσιο. Το κράτος μειώνει τις αμοιβές των δημ υπαλλήλων. Όχι τον αριθμό. Δεν κάνει τίποτα για τη γραφειοκρατία. Δεν κάνει τίποτα για να αυξήσει την παραγωγικότητα.
2. Φοροδιαφυγή. Εκεί κάτι πάει να γίνει. Αν και με την προβολή και την ένταση που βλέπω, φοβάμαι ότι είναι μια προσπάθεια με ημερομηνία λήξης.
3. Σπατάλη. Εκτός από κάτι επικοινωνιακού τύπου επιθέσεις, δεν είδα τίποτα. Ειδικά σε κάτι τομείς που μπορω να έχω "καλή" γνώση, δεν υπάρχει τίποτα που να προκαλεί μείωση της σπάτάλης. Υπάρχει μόνο μια μείωση των χρημάτων που δίνονται, έτσι ανεξέλεγκτα, χωρίς προσπάθεια αναγνωρισης των κενών του συστήματος. Απλά μειώνουμε τα χρήματα. Αν όμως δεν κλείσεις τις τρύπες, αυτές θα συνεχίσουν να αδειάζουν το περιεχόμενο με τον ίδιο ρυθμό.
4. Διαφθορά. Καθαρά επικοινωνιακού τύπου επιθέσεις σε διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς, προσεκτικά επιλεγμένους και μάλιστα με κοματικά κριτήρια. Δηλαδή, αν είσαι δεξιός θα σε πιάσουμε. Αν είσαι δικός μας απλά σταμάτα να κλέβεις, κάνεις κακό στην πατρίδα...
5. Ανταγωνιστηκότητα. Τι είναι αυτό;


Συμπέρασμα. Τά μέτρα αυτά μου δίνουν την εντύπωση μιας ψεύτικης προσπάθειας. Μιας προσπάθειας χωρίς στόχευση στα πραγματικά προβλήματα και τις παθογένειες του κράτους. Μια προσπάθειας που γίνεται μόνο και μόνο για να γίνεται.

ΜΜΕ συσκότισης

Επί ένα τέταρτο στο δελτίο του ALTER, ο Χατζηνικολάου προπαθούσε να εμποδίσει τον Δένδια να μιλήσει για την υπόθεση Βατοπεδίου, κτηγορόντας τον μάλιστα για ένταση,τη στιγμή που ήταν ο μοναδικός που γκάριζε. Τι ξεφτίλα για έναν που θεωρεί τον εαυτό του ότι τα λέει όλα και τα δείχνει όλα.
Σήμερα το πρωί πάλι, στο MEGA, σε ένα πράσινο καταπράσινο φόντο, για να μην έχουμε καμιά αμφιβολία για την κοματική τοποθέτηση των παραγωγών, ο Ιορδάνης με τον εκείνον τον γελοιο τον Αναγνωστάκη έκαναν το ίδιο στον Σπηλιοτώπουλο, κάνοντας απανωτές ερωτήσεις και ουσιαστικα μιλώντας μεταξύ τους. Ρωτούσε ο Ιορδάνης τον Άρη, πήγαινε να απαντήσει ο Άρης αλλά δεν προλάβαινε γιατι ρωτούσε ο Αναγνωστάκης στην οποία απαντούσε κατ' ευθειαν ο Ιορδάνης, κατηγορώντ; μάλιστα τον Άρη ότι δεν απαντά. Αυτό γινόταν επί μια ώρα περίπου. Ώσπου ο Άρης άρχισε να διαμαρτύρεται για να πάρει την αποστομωτική απάντηση από τον Δημοκράτη Ιορδάνη:
   

           "Μα προσπαθούμε να πάρουμε μια συγκεκριμενη απάντηση" 


Αυτή είναι όλη η αλήθεια. Θα σε αφήσουν Άρη και κάθε Άρη να μιλήσεις μόνο όταν θα πεις αυτό που θέλουν αυτή, τη συγκεκριμένη απάντηση.
Με τέτοιους δημοσιογράφους και  πολιτικούς πορευτήκαμε τόσα χρόνια, και δεν αλλάζει κανένας από αυτούς, επομένως μην περιμένετε κάτι καλύτερο 

Τελικά η Cosco είναι καλή ή κακή;

Τελικά τι να πιστεψω; Αυτά που έλεγε πριν τις εκλογές ή αυτά που λέει τώρα;
Ή μήπως θα μας πει το φαιδρό, εγώ δεν το θεωρώ καλό αλλά το κάνω γιατί με βάζουν να το κάνω, όπως είχε πι πριν από λίγοα καιρό για τα μέτρα εξόνμτωσης της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα;
Αλήθεια σκέφτηκε ποτέ αυτός ο άνθρωπος το καλό της χώρας του ή μόνο η υστεροφημία του τον απασχολεί;

Πρωτότυπη συνέντευξη

Την Δευτέρα το βράδυ είδα μια πολύ πρωτότυπη συνέντευξη, Η Ντόρα Μπακογιάννη έπαιρνε συνέντευξη στη Κοραή, τη Πυριώτη και τη Στάη μαζί με τον Χατζηνικολάου. Έτσι εξηγήται το γεγονός ότι η Ντόρα μιλησε συνολικά 10 λεπτά και οι δημοσιογράφοι 50
Μπράβο. Αύριο ελπίζω να δω τον Σαμαρά να παίρνει συνέντευξη στο δελτίο του ALTER από τους εκεί μόνιμους καλεσμένους..
Ζήτω η Ελληνική δημοσιοκαφρίλα

Του ξέφυγε η αλήθεια αλλά κανένας δεν το έπιασε

Ρωτήθηκε ο Υπ. Οικονομικών από τους Φακέλους, γιατί αργήσανε το Οκτώβριο να πάρουνε μέτρα.
Η απάντηση ήταν αποστοματική: "Και ποιος Έλληνας θα πίστευε κε Παπαχελα, ότι είμαστε σε τέτοια κατάσταση ώστε να δικαιολογεί αυτά τα μέτρα"
Συμπέρασμα 1: Πως να πείσεις τον Έλληνα ότι είναι τόσο σοβαρή η κατάσταση τη στιγμή που δεν είναι τέτοια (φούσκωσε και έγινε τέτοια γιατί δεν έκανες τίποτα επί 5 μήνες) και τη στιγμή που του έχεις φουσκώσει τα μυαλά ότι λεφτά υπάρχουν;
Συμπερασμα 2: Και επειδή δεν θα σε πιστευε κανένας, τα άφησες όλα να φουσκώσουν, να γίνουν τεράστια, ώστε να μην υπάρχει κανένας πλέον που να μην πιστεύει. 

Μας πήρανε χαμπάρι

Αυτό μου ήρθε σήμερα συννημένο σε ένα email.

Ειναι από κάποια Jina ***ova, που έχει ένα δικηγορικό γραφείο στη ΒΟυλγαρία.

Φανταστείτε τί έχει να γίνει

Μικροί ηγέτες ψεύτες

 Οι δύο αρχηγοί των των δύο μεγάλων (μέχρι τώρα) κομάτων,επεδίωξαν και πέτυχαν την εκλογή τους από την ευρυτερη κοματική βάση, ώστε να γίνει έτσι το πρώτο βήμα για τον εκδημοκρατισμό των κομάτων. Έτσι τουλάχιστον μας είπαν. Στην πρώτη όμως σημαντική ευκαιρία να αποδείξουν τις ειλικρινείς προθέσεις τους, διέγραψαν σε χρόνο ρερκόρ τους πρώτους διαφωνούντες. Μάλιστα, διαφωνούντες, σε ένα θέμα τόσο κρίσιμο, που σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να τεθεί  κοματική πειθαρχία.
Απέδειξαν έτσι, ότι ο μοναδικός λόγος που επεδίωξαν αυτού του τύπου την εκλογή ήταν ή απλή αριθητική των ψήφων και τίποτα περισσότερο.
Και τώρα μας καλούν αυτοί, να τους εμπιστευτούμε για να αλλάξει η Ελλάδα επιτέλους. Ναι καλά...

Ένα γράμμα στον Ξεφτέλληνα

Ένα γράμμα στον Ξεφτέλληνα

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.Αφιερωμένο στους φίλους μου, Δημήτρηςαπό το olympia
Ypoloipo