Μιλούσα χθες με κάποιο γνωστό μου, και μου είπε κάποια στιγμή το κλασικό πλέον "...αφού τρωγαμε τόσα χρόνια με χρυσά κουτάλια, καλά να πάθουμε..."
Δεν άντεξα και τον ρώτησα:
-Έτρωγες εσύ τόσα χρόνια με χρυσά κουτάλια;
-Εσύ δεν δουλεύεις 10 με 12 ώρες τη μέρα ;
-Εσύ δεν είσαι που πάς μόνο μια εβδομάδα διακοπες το χρόνο, κι αυτό αν προλάβεις;
-Εσύ δεν πετάς τα μήλα που παράγεις γιατί η αποζημίωση είναι καλύτερη από την τιμή πώλησης
-Εσύ δεν ακούς τόσα χρόνια για νέους φόρους, αύξηση ΦΠΑ, μείωση σύνταξης, άυξήσεις τιμών;
-Γιατί στο καλό λες ότι έτρωγες με χρυσά κουτάλια;
Το ότι φάγανε κάποιοι με χρυσά κουτάλια είναι γεγονός. Σϊγουρα κάποιοι. Όμως όχι όλοι μας.
Φτάνει πια να μας φορτώνετε τις δικές σας μ...είες.
Εμείς τόσα χρόνια δουλεύουμε, δεν μπαίνουμε στο δημόσιο με ρουσφέτι δεν πουλάμε στο δημόσιο με πονηρές τιμές και μίζες και δεν αγοράζουμε εκ μέρους του δημοσίου με την ανάλογη προμήθεια.
ΔΕν εκμεταλευόμαστε τη δύναμή μας για κερδίσουμε καταχρηστικά δικαιώματα, κατεβάζοντας διακόπτες ή λέγοντας εσκεμμένα ψέμματα στα ΜΜΕ μας.
Αυτά εσείς τα κάνετε. Οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και όλοι οι αργόμισθοι και τα λαμόγια του δημοσίου. Εσείς φάγατε με χρυσά κουτάλια. Εσείς που σε καιρό κρίσεων, φτιάχνετε εφημερίδες και μεγαλουργείτε πουλώντας με χαμηλό ΦΠΑ. Εσείς που παίρνετε επιδοτήσεις χωρίς λόγο και τις κάνετε αυτοκίνητα και σπίτια.
Εσείς που μπήκατε στο Δημόσιο χωρίς κανένα λόγο ή έργο παρά μόνο για να τ' αρπάξετε ή το λιγότερο για να βολευτείτε, γιατί στη ζωή σας δεν κοπιάσατε ποτέ για να κάνετε κάτι σημαντικο.
Εσείς που κυκλοφορείτε στους διαδρόμους των υπουργείων με γλάστρες και αρνιά στα χέρια.
Κι όλοι εσείς είστε πολύ γνωστοί και αν θέλει να σας βρει κανείς δεν είναι καθόλου δύσκολο. Αρκεί πραγματικά να το θέλει.
Επομένως αφήστε μας εμάς. Εμείς το μόνο που φταίμε είναι ότι δεν βρήκαμε τη δύναμη, το κουράγιο και το χρόνο για να σας πλακώσουμε στο ξύλο όταν έπρεπε.
Αφήστε μας εμάς να δίνουμε για να σωθεί η Ελλάδα και να αισθανόμαστε ότι κάνουμε κάτι καλό. Να μην αισθανόμαστε βλάκες ή οι μοναδικοί φταίχτες
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Ο Απυρόβλητος
Όλοι λένε ότι για το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε, φταινε όλοι. Η Νέα Δημοκρατία λέει επιπλέον (και δυστυχώς είναι μόνη της) ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελείμματος οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ.
Ο ΓΑΠ, όμως λέει ότι αποκλειστικά φταίει η ΝΔ.
ΈΝας από τους μεγάλους, ανεξάρτητους, αντικειμενικούς δημοσιοκάφροαναλυτές, δεν θα σχολιάσει το γεγονός ότι ο ΓΑΠ, δεν έχει τη γεναιότητα να παραδεχτέι οτι φέρει και ίδιος μέρος της ευθύνης;
Όταν η ΝΔ λέει ότι και το ΠΑΣΟΚ φταίει, οι δημοσιοκάφροι αρχίζουν τα "δεν είναι καιρός τώρα για ευθύνες..., Βαρεθηκαμε να κατηγορείε ο ένας τον άλλον... κ.ο.κ."
Όταν ο ΓΑΠ λέει το ξεδιάντροπο ότι φταίει η ΝΔ, δεν μιλάει κανείς
Ζ¨ΗΤΩ η Ανεξάρτητη Αντικειμένική Δημοσιογραφία
Ο ΓΑΠ, όμως λέει ότι αποκλειστικά φταίει η ΝΔ.
ΈΝας από τους μεγάλους, ανεξάρτητους, αντικειμενικούς δημοσιοκάφροαναλυτές, δεν θα σχολιάσει το γεγονός ότι ο ΓΑΠ, δεν έχει τη γεναιότητα να παραδεχτέι οτι φέρει και ίδιος μέρος της ευθύνης;
Όταν η ΝΔ λέει ότι και το ΠΑΣΟΚ φταίει, οι δημοσιοκάφροι αρχίζουν τα "δεν είναι καιρός τώρα για ευθύνες..., Βαρεθηκαμε να κατηγορείε ο ένας τον άλλον... κ.ο.κ."
Όταν ο ΓΑΠ λέει το ξεδιάντροπο ότι φταίει η ΝΔ, δεν μιλάει κανείς
Ζ¨ΗΤΩ η Ανεξάρτητη Αντικειμένική Δημοσιογραφία
Γιατί πρέπει να υποβληθεί πρόταση μομφής εναντίον της Κυβέρνησης
Γιατί πρέπει να υποβληθεί πρόταση μομφής εναντίον της Κυβέρνησης
Από μια αγόρευση στη Βουλή: «..συζητούμε σε αυτή την αίθουσα πρόταση δυσπιστίας για την κυβέρνησή σας. Και να σας ενημερώσω ότι η πρόταση δυσπιστίας έχει να κάνει με τη δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού. Δυσαρέσκεια για την πολιτική της κυβέρνησής σας. ..Μια πολιτική, σε πλήρη δυσαρμονία με τις προσδοκίες του λαού, με τις υποσχέσεις σας, με τις αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο, αλλά και τις πραγματικές δυνατότητες του ελληνισμού.… με τα οικονομικά σας μέτρα, αφαιρείτε πόρους, εισόδημα, συντάξεις από τους εργαζόμενους, τις γυναίκες, τα μεσαία και φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας … . Αποφασίσατε την αύξηση των ορίων ηλικίας για τις γυναίκες, τη μείωση των συντάξεων… Μπορεί σήμερα η .. κοινοβουλευτική σας πλειοψηφία να απορρίψει την πρόταση δυσπιστίας που έχουμε καταθέσει, αλλά στην συνείδηση του Ελληνικού λαού, στην συνείδηση όλων των Ελλήνων, η πρότασή μας έχει ήδη εγκριθεί με συντριπτική πλειοψηφία.»
Δε θα το πιστέψετε, αλλά αυτά τα έλεγε στη Βουλή ο κ. Παπανδρέου στις 28 Μαρτίου 2008! Είχε καταθέσει πρόθεση μομφής εναντίον της Κυβέρνησης Καραμανλή, που είχε εκλεγεί το Σεπτέμβριο του 2007!
Αν ο κ. Παπανδρέου έλεγε αυτά για την Κυβέρνηση Καραμανλή, τότε τι πρέπει να πούμε σήμερα για τον ίδιο και την Κυβέρνησή του;
Από το «λεφτά υπάρχουν» στο Δ.Ν.Τ.!
Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου , μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Εξασφάλισε αυτό για το οποίο πολλοί μοχθούν, αλλά λίγοι το καταφέρνουν: θα μείνει στην ιστορία! Ύστερα από έξι μήνες διακυβέρνησης, οδηγεί τη χώρα στο ΔΝΤ, δηλαδή στην πτώχευση! Ποιος να το πίστευε! Στ’ αυτιά του ελληνικού λαού θ’ αντηχεί ακόμα το: «λεφτά υπάρχουν»! Ας δούμε, λοιπόν, πως φτάσαμε ως εδώ:
Διάβασα με προσοχή: το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, την ομιλία και τη συνέντευξη τύπου του κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ και την ομιλία στην Αθήνα. Χαρά στο κουράγιο μου θα πείτε. Πουθενά, δε έλεγε πως όταν γίνει Πρωθυπουργός:
-Θα αυξήσει τον ΦΠΑ κατά 2 μονάδες
-Θα περικόψει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων
-Θα μειώσει τις συντάξεις και θα αυξήσει τα όρια ηλικίας
-Ότι θα αυξήσει τους άμεσους φόρους
-Ότι θα αυξήσει το φόρο στα καύσιμα
-Ότι θα καταργήσει το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης
-Ότι θα ψηφίσει αυτό το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των μεταναστών
-Ότι δεν υπάρχουν λεφτά
-Ότι θα οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ
Υπήρχαν τελικά λεφτά ή όχι;
Θα αντιπαραθέσετε ότι παρέλαβε μεγαλύτερο έλλειμμα απ’ όσο περίμενε και την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση. Αν, έτσι ήταν τα πράγματα τότε;
Που βρήκε 1.5 δις για το επίδομα αλληλεγγύης; ( οι περικοπές στο δημόσιο που θα του αποφέρουν περίπου τα ίδια!)
Που βρήκε 1.3 δις για να πληρώσει το τελευταίο δίμηνο του 2009 επιστροφές φόρων;
Που βρήκε πρόσθετα 2 δις για την επιχορήγηση των Ασφαλιστικών Ταμείων για το 2009;
Γιατί ανέβαλλε τη ρύθμιση για τους ημι-υπαίθριους και την επανέφερε μετά εξάμηνο;
Γιατί η κα. Κατσέλη κατήργησε τη φορολόγηση των σκαφών;
Γιατί ο κ. Ανωμερίτης μοίρασε 80 εκατ. σε 300 εργαζομένους στον ΟΛΠ (δεν έχει σημασία το ποσό. Είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας)
Γιατί έδωσε παράταση μέχρι της 15-1-2010 στα τέλη κυκλοφορίας;
Τέλος, που βρήκε χρήματα για να επαναφέρει τη ρύθμιση Αλογοσκούφη για τη στήριξη των τραπεζών;
Πώς μπόρεσε να τα κάνει όλα αυτά, χωρίς λεφτά, την οικονομία σε κακή κατάσταση και τα spreads σε ανοδική τροχιά, μετά τον Οκτώβριο;
Ο κ. Παπανδρέου ήξερε τι έλεγε ή όχι;
Δικαιούμαι, επομένως, να ρωτήσω: Όταν ο κ. Παπανδρέου έλεγε «λεφτά υπάρχουν», ήξερε τι έλεγε;
α) Αν ήξερε και λεφτά υπήρχαν, τότε η ανεπάρκειά του είναι πρωτοφανής γιατί μέσα σε έξη μήνες διέλυσε τη χώρα!
β) Αν ήξερε ότι λεφτά δεν υπήρχαν και έλεγε ότι υπάρχουν, τότε είναι ένας αδίστακτος δημαγωγός, ο οποίος υπέκλεψε την ψήφο του ελληνικού λαού και δεν νομιμοποιείται να κυβερνά διότι σφετερίστηκε την εξουσία.
γ) Αν νόμιζε ότι λεφτά υπήρχαν, και κανένας δεν βρέθηκε να του πει ότι δεν υπήρχαν, τότε η αφέλεια του είναι απίστευτη και το επιτελείο του για τα πανηγύρια.
δ) Αν ούτε νόμιζε, ούτε ήξερε, ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθει, τι λεφτά υπήρχαν, τότε είναι εξαιρετικά επιπόλαιος και είναι επικίνδυνο να κρατάει στα χέρια του τις τύχες της πατρίδας μας .
Γιατί πρόταση μομφής;
Ό,τι από τα ανωτέρω και να ισχύει, το συμπέρασμα είναι ένα: Υπάρχει μια προφανής αναντιστοιχία μεταξύ αυτών που έλεγε προεκλογικά ο κ. Παπανδρέου και με τα οποία κέρδισε τις εκλογές και αυτών που πράττει από την επομένη. Ο ελληνικός λαός δεν τον ψήφισε για αυτή την ατζέντα και ούτε είμαι βέβαιος, ότι θα τον ψήφιζε, αν είχε αποκαλύψει τις αληθινές του προθέσεις. Το τετριμμένο και πολλάκις χρησιμοποιηθέν επιχείρημα ότι για όλα φταίνε οι προηγούμενοι, φθίνει.
Το ερώτημα είναι: Μα καλά εν μέσω κρίσης, προτείνετε να αμφισβητήσουμε την προσφάτως εκλεγείσα κυβέρνηση;
Απαντώ: Κατ’ αρχήν την κυβέρνησή μας την αμφισβητούν ήδη οι αγορές και τη θεωρούν ανίκανη να διαχειριστεί την οικονομία μας. Επιπλέον μια κακή κυβέρνηση όσο παραμένει στην εξουσία, ζημιά κάνει.
Ερώτηση δεύτερη: Μα οι αγορές θα καθορίσουν ποιά κυβέρνηση θα έχουμε;
Απάντηση: Όχι, αλλά όσο σ’ αμφισβητούν οι αγορές φορτώνεις τη χώρα με ακριβά δάνεια, άρα υποθηκεύεις το μέλλον της.
Ερώτηση: Μα η κυβέρνηση προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ο λαός θεωρεί τον Παπανδρέου «καταλληλότερο πρωθυπουργό».
Απάντηση: Έχετε δει τον κόσμο δίπλα σας πως περνάει; Έχετε δει κανέναν ευχαριστημένο; Ύστερα και ο Σημίτης μέχρι τη μέρα που αποχώρησε «καταλληλότερος ήταν»! Σήμερα δεν είναι ούτε βουλευτής!
Ερώτηση: Και η Ν.Δ. τι θα κερδίσει; Απλώς θα συσπειρώσει το κυβερνητικό στρατόπεδο;
Απάντηση: Η πρόταση μομφής είναι μια κορυφαία κοινοβουλευτική διαδικασία με μεγάλο πολιτικό συμβολισμό. Αμφισβητείται η ικανότητα της κυβέρνησης να κυβερνήσει. Καταδεικνύεται η δυσαρμονία που υπάρχει με την κοινή γνώμη. Τέλος, επειδή μερικά κυβερνητικά στελέχη το παίζουν δήθεν διαφωνούντες, καθίστανται συνυπεύθυνοι.
Ερώτηση: μήπως είναι πολύ νωρίς;
Απάντηση: Σας θύμισα στην αρχή την αγόρευση του κ. Παπανδρέου στη βουλή στις 28-3-2008, όταν είχε καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή, που είχε εκλεγεί τον Σεπτέμβριο του 2007. Θυμάστε πώς ήταν η ΝΔ το 2008; Άλλωστε ποτέ δεν είναι νωρίς για να αμφισβητήσεις μια τόσο κακή κυβέρνηση.
Ερώτηση: Μα η Ν.Δ. δεν είναι έτοιμη.
Απάντηση: Τις επόμενες εκλογές δεν θα τις κερδίσει η Ν.Δ. Τις επόμενες εκλογές μπορεί να τις κερδίσει μόνο ο Αντώνης Σαμαράς.
Συμπέρασμα: Η απόφαση του πρωθυπουργού να οδηγήσει την πατρίδα μας μέσα από τα Καυδιανά Δίκρανα του Δ. Ν. Τ., θα τον σημαδέψει και θα τον ακολουθεί για πάντα. Όσο και να τον υποστηρίξουν τα γνωστά διαπλεκόμενα στην ουσία το γνωρίζουν ότι η αντίστροφη μέτρηση άρχισε ήδη.
Ο Γ. Παπανδρέου από το 2007 και μετά πολιτεύτηκε με πρωταρχικό στόχο την κατάκτηση της εξουσίας έναντι οιουδήποτε τιμήματος και μπροστά στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, επέλεξε να υπονομεύσει την κυβέρνηση και τη χώρα. Και για να κερδίσει δε δίστασε να κοροϊδέψει το λαό, μοιράζοντας ψεύτικες ελπίδες. Στην αρχαιότητα την ύβρι, ακολουθούσε η νέμεσις.
Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, άλλη πολιτική, άλλη φιλοσοφία. Η παραμονή του κ. Παπανδρέου στην εξουσία μόνο δεινά μπορεί να συσσωρεύσει. Για αυτό και είναι επιβεβλημένη η πρόταση μομφής.
Κώστας Ροδινός
Από μια αγόρευση στη Βουλή: «..συζητούμε σε αυτή την αίθουσα πρόταση δυσπιστίας για την κυβέρνησή σας. Και να σας ενημερώσω ότι η πρόταση δυσπιστίας έχει να κάνει με τη δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού. Δυσαρέσκεια για την πολιτική της κυβέρνησής σας. ..Μια πολιτική, σε πλήρη δυσαρμονία με τις προσδοκίες του λαού, με τις υποσχέσεις σας, με τις αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο, αλλά και τις πραγματικές δυνατότητες του ελληνισμού.… με τα οικονομικά σας μέτρα, αφαιρείτε πόρους, εισόδημα, συντάξεις από τους εργαζόμενους, τις γυναίκες, τα μεσαία και φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας … . Αποφασίσατε την αύξηση των ορίων ηλικίας για τις γυναίκες, τη μείωση των συντάξεων… Μπορεί σήμερα η .. κοινοβουλευτική σας πλειοψηφία να απορρίψει την πρόταση δυσπιστίας που έχουμε καταθέσει, αλλά στην συνείδηση του Ελληνικού λαού, στην συνείδηση όλων των Ελλήνων, η πρότασή μας έχει ήδη εγκριθεί με συντριπτική πλειοψηφία.»
Δε θα το πιστέψετε, αλλά αυτά τα έλεγε στη Βουλή ο κ. Παπανδρέου στις 28 Μαρτίου 2008! Είχε καταθέσει πρόθεση μομφής εναντίον της Κυβέρνησης Καραμανλή, που είχε εκλεγεί το Σεπτέμβριο του 2007!
Αν ο κ. Παπανδρέου έλεγε αυτά για την Κυβέρνηση Καραμανλή, τότε τι πρέπει να πούμε σήμερα για τον ίδιο και την Κυβέρνησή του;
Από το «λεφτά υπάρχουν» στο Δ.Ν.Τ.!
Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου , μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Εξασφάλισε αυτό για το οποίο πολλοί μοχθούν, αλλά λίγοι το καταφέρνουν: θα μείνει στην ιστορία! Ύστερα από έξι μήνες διακυβέρνησης, οδηγεί τη χώρα στο ΔΝΤ, δηλαδή στην πτώχευση! Ποιος να το πίστευε! Στ’ αυτιά του ελληνικού λαού θ’ αντηχεί ακόμα το: «λεφτά υπάρχουν»! Ας δούμε, λοιπόν, πως φτάσαμε ως εδώ:
Διάβασα με προσοχή: το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, την ομιλία και τη συνέντευξη τύπου του κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ και την ομιλία στην Αθήνα. Χαρά στο κουράγιο μου θα πείτε. Πουθενά, δε έλεγε πως όταν γίνει Πρωθυπουργός:
-Θα αυξήσει τον ΦΠΑ κατά 2 μονάδες
-Θα περικόψει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων
-Θα μειώσει τις συντάξεις και θα αυξήσει τα όρια ηλικίας
-Ότι θα αυξήσει τους άμεσους φόρους
-Ότι θα αυξήσει το φόρο στα καύσιμα
-Ότι θα καταργήσει το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης
-Ότι θα ψηφίσει αυτό το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των μεταναστών
-Ότι δεν υπάρχουν λεφτά
-Ότι θα οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ
Υπήρχαν τελικά λεφτά ή όχι;
Θα αντιπαραθέσετε ότι παρέλαβε μεγαλύτερο έλλειμμα απ’ όσο περίμενε και την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση. Αν, έτσι ήταν τα πράγματα τότε;
Που βρήκε 1.5 δις για το επίδομα αλληλεγγύης; ( οι περικοπές στο δημόσιο που θα του αποφέρουν περίπου τα ίδια!)
Που βρήκε 1.3 δις για να πληρώσει το τελευταίο δίμηνο του 2009 επιστροφές φόρων;
Που βρήκε πρόσθετα 2 δις για την επιχορήγηση των Ασφαλιστικών Ταμείων για το 2009;
Γιατί ανέβαλλε τη ρύθμιση για τους ημι-υπαίθριους και την επανέφερε μετά εξάμηνο;
Γιατί η κα. Κατσέλη κατήργησε τη φορολόγηση των σκαφών;
Γιατί ο κ. Ανωμερίτης μοίρασε 80 εκατ. σε 300 εργαζομένους στον ΟΛΠ (δεν έχει σημασία το ποσό. Είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας)
Γιατί έδωσε παράταση μέχρι της 15-1-2010 στα τέλη κυκλοφορίας;
Τέλος, που βρήκε χρήματα για να επαναφέρει τη ρύθμιση Αλογοσκούφη για τη στήριξη των τραπεζών;
Πώς μπόρεσε να τα κάνει όλα αυτά, χωρίς λεφτά, την οικονομία σε κακή κατάσταση και τα spreads σε ανοδική τροχιά, μετά τον Οκτώβριο;
Ο κ. Παπανδρέου ήξερε τι έλεγε ή όχι;
Δικαιούμαι, επομένως, να ρωτήσω: Όταν ο κ. Παπανδρέου έλεγε «λεφτά υπάρχουν», ήξερε τι έλεγε;
α) Αν ήξερε και λεφτά υπήρχαν, τότε η ανεπάρκειά του είναι πρωτοφανής γιατί μέσα σε έξη μήνες διέλυσε τη χώρα!
β) Αν ήξερε ότι λεφτά δεν υπήρχαν και έλεγε ότι υπάρχουν, τότε είναι ένας αδίστακτος δημαγωγός, ο οποίος υπέκλεψε την ψήφο του ελληνικού λαού και δεν νομιμοποιείται να κυβερνά διότι σφετερίστηκε την εξουσία.
γ) Αν νόμιζε ότι λεφτά υπήρχαν, και κανένας δεν βρέθηκε να του πει ότι δεν υπήρχαν, τότε η αφέλεια του είναι απίστευτη και το επιτελείο του για τα πανηγύρια.
δ) Αν ούτε νόμιζε, ούτε ήξερε, ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθει, τι λεφτά υπήρχαν, τότε είναι εξαιρετικά επιπόλαιος και είναι επικίνδυνο να κρατάει στα χέρια του τις τύχες της πατρίδας μας .
Γιατί πρόταση μομφής;
Ό,τι από τα ανωτέρω και να ισχύει, το συμπέρασμα είναι ένα: Υπάρχει μια προφανής αναντιστοιχία μεταξύ αυτών που έλεγε προεκλογικά ο κ. Παπανδρέου και με τα οποία κέρδισε τις εκλογές και αυτών που πράττει από την επομένη. Ο ελληνικός λαός δεν τον ψήφισε για αυτή την ατζέντα και ούτε είμαι βέβαιος, ότι θα τον ψήφιζε, αν είχε αποκαλύψει τις αληθινές του προθέσεις. Το τετριμμένο και πολλάκις χρησιμοποιηθέν επιχείρημα ότι για όλα φταίνε οι προηγούμενοι, φθίνει.
Το ερώτημα είναι: Μα καλά εν μέσω κρίσης, προτείνετε να αμφισβητήσουμε την προσφάτως εκλεγείσα κυβέρνηση;
Απαντώ: Κατ’ αρχήν την κυβέρνησή μας την αμφισβητούν ήδη οι αγορές και τη θεωρούν ανίκανη να διαχειριστεί την οικονομία μας. Επιπλέον μια κακή κυβέρνηση όσο παραμένει στην εξουσία, ζημιά κάνει.
Ερώτηση δεύτερη: Μα οι αγορές θα καθορίσουν ποιά κυβέρνηση θα έχουμε;
Απάντηση: Όχι, αλλά όσο σ’ αμφισβητούν οι αγορές φορτώνεις τη χώρα με ακριβά δάνεια, άρα υποθηκεύεις το μέλλον της.
Ερώτηση: Μα η κυβέρνηση προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ο λαός θεωρεί τον Παπανδρέου «καταλληλότερο πρωθυπουργό».
Απάντηση: Έχετε δει τον κόσμο δίπλα σας πως περνάει; Έχετε δει κανέναν ευχαριστημένο; Ύστερα και ο Σημίτης μέχρι τη μέρα που αποχώρησε «καταλληλότερος ήταν»! Σήμερα δεν είναι ούτε βουλευτής!
Ερώτηση: Και η Ν.Δ. τι θα κερδίσει; Απλώς θα συσπειρώσει το κυβερνητικό στρατόπεδο;
Απάντηση: Η πρόταση μομφής είναι μια κορυφαία κοινοβουλευτική διαδικασία με μεγάλο πολιτικό συμβολισμό. Αμφισβητείται η ικανότητα της κυβέρνησης να κυβερνήσει. Καταδεικνύεται η δυσαρμονία που υπάρχει με την κοινή γνώμη. Τέλος, επειδή μερικά κυβερνητικά στελέχη το παίζουν δήθεν διαφωνούντες, καθίστανται συνυπεύθυνοι.
Ερώτηση: μήπως είναι πολύ νωρίς;
Απάντηση: Σας θύμισα στην αρχή την αγόρευση του κ. Παπανδρέου στη βουλή στις 28-3-2008, όταν είχε καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή, που είχε εκλεγεί τον Σεπτέμβριο του 2007. Θυμάστε πώς ήταν η ΝΔ το 2008; Άλλωστε ποτέ δεν είναι νωρίς για να αμφισβητήσεις μια τόσο κακή κυβέρνηση.
Ερώτηση: Μα η Ν.Δ. δεν είναι έτοιμη.
Απάντηση: Τις επόμενες εκλογές δεν θα τις κερδίσει η Ν.Δ. Τις επόμενες εκλογές μπορεί να τις κερδίσει μόνο ο Αντώνης Σαμαράς.
Συμπέρασμα: Η απόφαση του πρωθυπουργού να οδηγήσει την πατρίδα μας μέσα από τα Καυδιανά Δίκρανα του Δ. Ν. Τ., θα τον σημαδέψει και θα τον ακολουθεί για πάντα. Όσο και να τον υποστηρίξουν τα γνωστά διαπλεκόμενα στην ουσία το γνωρίζουν ότι η αντίστροφη μέτρηση άρχισε ήδη.
Ο Γ. Παπανδρέου από το 2007 και μετά πολιτεύτηκε με πρωταρχικό στόχο την κατάκτηση της εξουσίας έναντι οιουδήποτε τιμήματος και μπροστά στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, επέλεξε να υπονομεύσει την κυβέρνηση και τη χώρα. Και για να κερδίσει δε δίστασε να κοροϊδέψει το λαό, μοιράζοντας ψεύτικες ελπίδες. Στην αρχαιότητα την ύβρι, ακολουθούσε η νέμεσις.
Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, άλλη πολιτική, άλλη φιλοσοφία. Η παραμονή του κ. Παπανδρέου στην εξουσία μόνο δεινά μπορεί να συσσωρεύσει. Για αυτό και είναι επιβεβλημένη η πρόταση μομφής.
Κώστας Ροδινός
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Η απόλυτη ξεφτίλα της Ελληνικής δημοσιογραφίας Νο2
Δηλαδή, μετα από μια ακόμη μεγάλη επιτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης στο εξωτερικό, τα spread ξανανεβαίνουν. Μα τι μας λένε τέλος πάντων; Τι πίνουν;
Δεν τους δίνουν και τους έξω λίγο από αυτό;
Δεν τους δίνουν και τους έξω λίγο από αυτό;
Μπράβο κε Καστανίδη
Αν ο υπουργός δικαιοσύνης, πιστεύει ότι οι ΑΝώτατοι δικαστικοί λειτουργοί του τόπου, δεν δικδικούν και επομένως δεν έχουν, τον σεβασμό των πολιτών, τότε ή πρέπει αύριο να ανακοινώσει τι προτίθεται να κάνει ώστε αυτοί να αλλάξουν ή πρέπει να παραιτηθεί.
Γιατί, αν ο πολιτικός τους προϊστάμενος δεν τους εμπιστεύεται τι πρέπει να κάνει ο απλός πολίτης;
Γιατί, αν ο πολιτικός τους προϊστάμενος δεν τους εμπιστεύεται τι πρέπει να κάνει ο απλός πολίτης;
Κυβέρνηση όλων των Ελλήνων... της Αττικής
Βγήκε σήμερα Ρέππας, Βούγιας και ένας άλλος, λυπάμαι δεν τον θυμάμαι (ας τα βάλει με τους επικοινωνιολόγους του) να μας πούνε ότι αποφάσισαν κοινή δράση για την απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων από τους δρόμους τς Αττικής.
Αν οι υπουργοί είναι υπεύθυνοι για τους δρόμους της Αττικής, για την υπόλοιπη Ελλάδα, ποιοι είναι;
Αν η απάντηση είναι οι τοπικοί άρχοντες (νομάρχες πειφερειάρχες κτλ. ) τότε εγείρονται δύο θέματα:
-Για την Ελλάδα (ε, συγνώμη για την Αθηνα εννοώ) το ρόλο του νομάρχη και του περιφερειάρχη τον έχουν οι υπουργοί;
-Οι νομάρχες Αττικής και υπερνομάρχες για ποιο λόγο εκλέγονται;
Και αν είναι έτσι, δεν κάνουμε και μια βουλή για την υπόλοιπη Ελλάδα;
Για χάρη της αυτοπροβρολλής τους οι υπουργίσκοι πολιτικάντηδες αναλαμβάνουν την ευθύνη για κάθε έργο στην Αθηνα. Για τα υπόλοιπα, ποιος ασχολείται τώρα;
Και για να μην παρεξηγούμαι, τα ίδια κάνανε και οι προηγούμενοι και οι παραπροηγούμενοι
Αν οι υπουργοί είναι υπεύθυνοι για τους δρόμους της Αττικής, για την υπόλοιπη Ελλάδα, ποιοι είναι;
Αν η απάντηση είναι οι τοπικοί άρχοντες (νομάρχες πειφερειάρχες κτλ. ) τότε εγείρονται δύο θέματα:
-Για την Ελλάδα (ε, συγνώμη για την Αθηνα εννοώ) το ρόλο του νομάρχη και του περιφερειάρχη τον έχουν οι υπουργοί;
-Οι νομάρχες Αττικής και υπερνομάρχες για ποιο λόγο εκλέγονται;
Και αν είναι έτσι, δεν κάνουμε και μια βουλή για την υπόλοιπη Ελλάδα;
Για χάρη της αυτοπροβρολλής τους οι υπουργίσκοι πολιτικάντηδες αναλαμβάνουν την ευθύνη για κάθε έργο στην Αθηνα. Για τα υπόλοιπα, ποιος ασχολείται τώρα;
Και για να μην παρεξηγούμαι, τα ίδια κάνανε και οι προηγούμενοι και οι παραπροηγούμενοι
Σάββατο 27 Μαρτίου 2010
Η απόλυτη ξεφτίλα της Ελληνικής δημοσιογραφίας
Εχουν περάσει σχεδόν 24 ώρες, και κανένας αντικειμενικός (αλλά πλήρως εξαρτώμενος από τα κρατικά διαφημιστικά κονδύλια) μεγαλο/μικροδημοσιογράφος, δεν κατάφερε να πει το αυτονόητο: ότι δηλαδή η σύνοδος ήταν για την Ελλάδα μια απόλυτη αποτυχία ή τουλάχιστον, μια μή επιτυχία. ΤΟ μόνο κέρδος ήταν από την προηγούμενη ημέρα με την ανακοίνωση της ΕΚΤ ότι στηρίζει τα Ελληνικά ομόλογα.(Βλέπε Λ. Παπαδήμος)
Ας δούμε λίγο έτσι τι ζητούσαμε και τι πήραμε.
Θελαμε να μην μπει το ΔΝΤ. Μπήκε.
Θέλαμε δανεικά φτηνά. Δεν τα πήραμε.
Θέλαμε πολιτική στήριξη. Την είχαμε αν δεν κάνω λάθος από τον Φεβρουάριο. Έτσι τουλάχιστον μας λέγανε οι μεγαλοκφροδημοσιογράφοι μας.
Θέλαμε να γυρίσει η Μέρκελ με κατεβασμένο κεφάλι. Κάθε άλλο.
Αρα πιο είναι το κέρδος;
Κι όμως ένας δεν βρέθηκε να το πει. Αντίθετα μας μιλάνε για μια μεγάλη επιτυχία του ΓΑΠ.
Τι να πει κανείς. Πάντως μου κάνει εντύπωση αυτή η πλήρης υποταγή των ΜΜΕ στο ΠΑΣΟΚ.
Ο διαφημιστικός χρόνος είναι πολύ ακριβός. Άραγε πόσα να έδωσε το ΠΑΣΟΚ ωστε να έχει όλο το χρόνο δικό του, εδώ αι πολλά πολλά χρόνια...
Ας δούμε λίγο έτσι τι ζητούσαμε και τι πήραμε.
Θελαμε να μην μπει το ΔΝΤ. Μπήκε.
Θέλαμε δανεικά φτηνά. Δεν τα πήραμε.
Θέλαμε πολιτική στήριξη. Την είχαμε αν δεν κάνω λάθος από τον Φεβρουάριο. Έτσι τουλάχιστον μας λέγανε οι μεγαλοκφροδημοσιογράφοι μας.
Θέλαμε να γυρίσει η Μέρκελ με κατεβασμένο κεφάλι. Κάθε άλλο.
Αρα πιο είναι το κέρδος;
Κι όμως ένας δεν βρέθηκε να το πει. Αντίθετα μας μιλάνε για μια μεγάλη επιτυχία του ΓΑΠ.
Τι να πει κανείς. Πάντως μου κάνει εντύπωση αυτή η πλήρης υποταγή των ΜΜΕ στο ΠΑΣΟΚ.
Ο διαφημιστικός χρόνος είναι πολύ ακριβός. Άραγε πόσα να έδωσε το ΠΑΣΟΚ ωστε να έχει όλο το χρόνο δικό του, εδώ αι πολλά πολλά χρόνια...
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010
Ακατανόητη τακτική
Tου Kωνσταντινου Zουλα
«Δεδομένου ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ουδέποτε αρνήθηκαν να σας δώσουν την πολιτική τους στήριξη, μπορείς να μου εξηγήσεις τι ακριβώς θέλει η κυβέρνησή σας, όταν εκείνη είναι που ισχυρίζεται ότι δεν έχει ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης; Και σε κάθε περίπτωση, γιατί εξακολουθεί να «διαφημίζει» το πρόβλημα της χώρας σας διεθνώς;». Τα μάλλον αυτονόητα αυτά ερωτήματα μου έθεσε προ ημερών φίλος δημοσιογράφος από τη Γαλλία και προσπαθεί τις τελευταίες εβδομάδες να αντιληφθεί τη διαπραγματευτική λογική της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν έχει άδικο να απορεί. Ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν αρκείται εδώ και περίπου δύο μήνες να διατείνεται ότι «οι Ελληνες έχουμε αντιληφθεί το πρόβλημά μας και ότι θα βγούμε μόνοι μας από το αδιέξοδο το οποίο οι ίδιοι δημιουργήσαμε». Σπεύδει σε όλες του τις συναντήσεις και τις διεθνείς συνεντεύξεις να εκπέμψει και ένα εξόφθαλμα αντιφατικό μήνυμα. Αν μπορούσε να κωδικοποιήσει κανείς τα επιχειρήματά του σε μερικές λέξεις θα κατέληγε στην εξής σουρεαλιστική φράση που ευλόγως δυσκολεύεται να κατανοήσει η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Η χώρα μας με λίγα λόγια λέει στους εταίρους μας ότι «εμείς δεν σας ζητάμε χρήματα, αλλά αν δεν μας δώσετε αυτά που δεν σας ζητάμε, θα πάμε να δανειστούμε από το ΔΝΤ, όσα δεν παραδεχόμαστε ότι μας λείπουν»...
Ανεξαρτήτως της απόληξης που θα έχει η σημερινή Σύνοδος Κορυφής, παραμένει άγνωστο ποιος ακριβώς εισηγήθηκε στον πρωθυπουργό την ανεξήγητη αυτή τακτική. Αυτό, ωστόσο, που δεν είναι άγνωστο είναι ότι η έμμεση απειλή ότι η χώρα θα προσφύγει μόνη της στο ΔΝΤ απεδείχθη μέχρι στιγμής άκρως επιζήμια για τον στόχο που υποτίθεται ότι εξυπηρετούσε. Τα περιβόητα σπρεντ αντί να υποχωρήσουν εκτινάχθηκαν και πάλι σε πρωτοφανή επίπεδα εξ ου και υπήρξε άτακτη αναδίπλωση των κυβερνητικών λεονταρισμών.
Πριν από ακριβώς 12 χρόνια η χώρα έδινε τη μάχη να ενταχθεί στην ΟΝΕ και όλοι οι οικονομικοί παράγοντες (διεθνείς και εγχώριοι) γνώριζαν ότι μια «άγραφη», στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, προϋπόθεση ήταν να υποτιμηθεί δραστικά η δραχμή, έναντι του ευρώ. Τέσσερα στελέχη του τότε υπουργείου Οικονομικών ανέλαβαν τη καθοριστική (και φυσικά μυστική) διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας για την οριστικοποίηση της τελικής ισοτιμίας. Ακόμη και κορυφαία στελέχη της τότε κυβέρνησης, όπως ο κ. Θ. Πάγκαλος, πληροφορήθηκαν έκπληκτοι την υποτίμηση της δραχμής κατά 14% το μεσημέρι της 14ης Μαρτίου του 1998 μαζί με τους δημοσιογράφους.
Η υπόμνηση της συγκεκριμένης ιστορίας δεν γίνεται τυχαία. Οσοι έχουν ασχοληθεί με την οικονομική διπλωματία εκφράζουν σήμερα την απορία τους όχι μόνον με τη αμφίσημη τακτική της κυβέρνησης, αλλά κυρίως με την εμμονή της να συντηρεί στη διεθνή δημοσιότητα το πρόβλημα της χώρας. Οπως λένε χαρακτηριστικά, «όταν είσαι ο αδύναμος κρίκος για τις διεθνείς αγορές το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να το διατρανώνεις δημοσίως και υπερηφάνως»...
«Δεδομένου ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ουδέποτε αρνήθηκαν να σας δώσουν την πολιτική τους στήριξη, μπορείς να μου εξηγήσεις τι ακριβώς θέλει η κυβέρνησή σας, όταν εκείνη είναι που ισχυρίζεται ότι δεν έχει ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης; Και σε κάθε περίπτωση, γιατί εξακολουθεί να «διαφημίζει» το πρόβλημα της χώρας σας διεθνώς;». Τα μάλλον αυτονόητα αυτά ερωτήματα μου έθεσε προ ημερών φίλος δημοσιογράφος από τη Γαλλία και προσπαθεί τις τελευταίες εβδομάδες να αντιληφθεί τη διαπραγματευτική λογική της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν έχει άδικο να απορεί. Ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν αρκείται εδώ και περίπου δύο μήνες να διατείνεται ότι «οι Ελληνες έχουμε αντιληφθεί το πρόβλημά μας και ότι θα βγούμε μόνοι μας από το αδιέξοδο το οποίο οι ίδιοι δημιουργήσαμε». Σπεύδει σε όλες του τις συναντήσεις και τις διεθνείς συνεντεύξεις να εκπέμψει και ένα εξόφθαλμα αντιφατικό μήνυμα. Αν μπορούσε να κωδικοποιήσει κανείς τα επιχειρήματά του σε μερικές λέξεις θα κατέληγε στην εξής σουρεαλιστική φράση που ευλόγως δυσκολεύεται να κατανοήσει η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Η χώρα μας με λίγα λόγια λέει στους εταίρους μας ότι «εμείς δεν σας ζητάμε χρήματα, αλλά αν δεν μας δώσετε αυτά που δεν σας ζητάμε, θα πάμε να δανειστούμε από το ΔΝΤ, όσα δεν παραδεχόμαστε ότι μας λείπουν»...
Ανεξαρτήτως της απόληξης που θα έχει η σημερινή Σύνοδος Κορυφής, παραμένει άγνωστο ποιος ακριβώς εισηγήθηκε στον πρωθυπουργό την ανεξήγητη αυτή τακτική. Αυτό, ωστόσο, που δεν είναι άγνωστο είναι ότι η έμμεση απειλή ότι η χώρα θα προσφύγει μόνη της στο ΔΝΤ απεδείχθη μέχρι στιγμής άκρως επιζήμια για τον στόχο που υποτίθεται ότι εξυπηρετούσε. Τα περιβόητα σπρεντ αντί να υποχωρήσουν εκτινάχθηκαν και πάλι σε πρωτοφανή επίπεδα εξ ου και υπήρξε άτακτη αναδίπλωση των κυβερνητικών λεονταρισμών.
Πριν από ακριβώς 12 χρόνια η χώρα έδινε τη μάχη να ενταχθεί στην ΟΝΕ και όλοι οι οικονομικοί παράγοντες (διεθνείς και εγχώριοι) γνώριζαν ότι μια «άγραφη», στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, προϋπόθεση ήταν να υποτιμηθεί δραστικά η δραχμή, έναντι του ευρώ. Τέσσερα στελέχη του τότε υπουργείου Οικονομικών ανέλαβαν τη καθοριστική (και φυσικά μυστική) διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας για την οριστικοποίηση της τελικής ισοτιμίας. Ακόμη και κορυφαία στελέχη της τότε κυβέρνησης, όπως ο κ. Θ. Πάγκαλος, πληροφορήθηκαν έκπληκτοι την υποτίμηση της δραχμής κατά 14% το μεσημέρι της 14ης Μαρτίου του 1998 μαζί με τους δημοσιογράφους.
Η υπόμνηση της συγκεκριμένης ιστορίας δεν γίνεται τυχαία. Οσοι έχουν ασχοληθεί με την οικονομική διπλωματία εκφράζουν σήμερα την απορία τους όχι μόνον με τη αμφίσημη τακτική της κυβέρνησης, αλλά κυρίως με την εμμονή της να συντηρεί στη διεθνή δημοσιότητα το πρόβλημα της χώρας. Οπως λένε χαρακτηριστικά, «όταν είσαι ο αδύναμος κρίκος για τις διεθνείς αγορές το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να το διατρανώνεις δημοσίως και υπερηφάνως»...
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Ο φασισμός της αριστεράς
Αν κι ο τόπος έχει πολύ σημαντικότερα προβλήματα να ασχοληθεί, δεν μπορώ να μη σχολιάσω λίγο αυτή την απολυτότητα κάποιων ανθρώπων που νομίζουν πως επειδή είναι αριστεροί έχουν δίκιο.
Γίνεται σήμερα (ξανά) φασαρία για τη χρησιμότητα των παρελάσεων. Και πρέπει, λένε οι αριστεροί, να σταματήσουν οι παρελάσεις, γιατί είναι φασιστικό κατάλοιπο.
Προφανώς δηλαδή υποκρύπτει φασιστικές ιδέες.
Πιστεύουν δηλαδή, πως επειδή κάποιοι φασίστες κάποτε, χρησιμοποίησαν τις παρελάσεις ως μέσο προπαγάνδας, αυτόματα οι παρελάσεις έγιναν φασιστικές. Περίεργη και επικινδυνη λογική. Θα έλεγα φασιστική. Για παράδειγμα, η χούντα στην Ελλάδα είχε χρησιμοποιήσει και τους Ελληνικούς δημοτικούς χορούς κάποτε. Να πούμε επομένως κι αυτούς ότι είναι φασιστικά κατάλοιπα.
Επιτέλους πρέπει όλοι αυτοί που θεωρούν τον ευατό τους προοδευτικό επειδή είναι αριστεροί (;;;;), να καταλάβουν ότι αυτή τους η προοδευτικότητα (αν υπάρχει έστω και ίχνος) οφείλει να αποδεικνύεται μεσα από την αποδοχή της ελευθερίας στην έκφραση και των μη αριστερών.
Γίνεται σήμερα (ξανά) φασαρία για τη χρησιμότητα των παρελάσεων. Και πρέπει, λένε οι αριστεροί, να σταματήσουν οι παρελάσεις, γιατί είναι φασιστικό κατάλοιπο.
Προφανώς δηλαδή υποκρύπτει φασιστικές ιδέες.
Πιστεύουν δηλαδή, πως επειδή κάποιοι φασίστες κάποτε, χρησιμοποίησαν τις παρελάσεις ως μέσο προπαγάνδας, αυτόματα οι παρελάσεις έγιναν φασιστικές. Περίεργη και επικινδυνη λογική. Θα έλεγα φασιστική. Για παράδειγμα, η χούντα στην Ελλάδα είχε χρησιμοποιήσει και τους Ελληνικούς δημοτικούς χορούς κάποτε. Να πούμε επομένως κι αυτούς ότι είναι φασιστικά κατάλοιπα.
Επιτέλους πρέπει όλοι αυτοί που θεωρούν τον ευατό τους προοδευτικό επειδή είναι αριστεροί (;;;;), να καταλάβουν ότι αυτή τους η προοδευτικότητα (αν υπάρχει έστω και ίχνος) οφείλει να αποδεικνύεται μεσα από την αποδοχή της ελευθερίας στην έκφραση και των μη αριστερών.
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Μικροψυχία ή εκδικητική μανία;
Με αφορμή την κατάργηση της Visa για τις ΕΠΑ, φάνηκε μια τρομερή μικροψυχία από το ΠΑΣΟΚ. Δεν κατάφερε να αναγνωρίσει ούτε την παραμικρή συμβολή της ΝΔ σε αυτή τη συμφωνία (υπογράφηκε στην Κέρκυρα τον Αύγουστο αν δεν κάνω λάθος). Και φυσικά κανένα ΜΜΕ δεν την θυμήθηκε. Μάλιστα ο υφυπουργός εξωτερικών μίλησε καθαρά για επιτυχία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Αυτό πλέον ξεπερνά τα όρια της μικροψυχίας. Μάλλον πρόκειται για την απόλυτη μορφή εκδικησης. Κι όταν σε μια δημοκρατία, η εξουσία εκδικείται τόσο επιδεικτικά τους ισχυρούς αντιπάλους της (αντιπολίτευσης) τότε τί θα κάνει στους ανίσχυρους (αντιπολιτευόμενους πολίτες)...
Αυτό πλέον ξεπερνά τα όρια της μικροψυχίας. Μάλλον πρόκειται για την απόλυτη μορφή εκδικησης. Κι όταν σε μια δημοκρατία, η εξουσία εκδικείται τόσο επιδεικτικά τους ισχυρούς αντιπάλους της (αντιπολίτευσης) τότε τί θα κάνει στους ανίσχυρους (αντιπολιτευόμενους πολίτες)...
Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
την κρίσιμη στιγμή της κρίσης ...
«Ως γνωστόν οι ΗΠΑ έχουν Μουσουλμάνο Πρόεδρο» πληροφόρησε προχθές την εμβρόντητη Βουλή ο κυρ Κλουζωχοΐδης!
Σιίτης, μεγάλε, ή Σουνίτης; Τσακάλι μου, λαγωνικό μου! -αυτό το «ως γνωστόν» τέλειο! Τι σιγουριά! Μόνον ο φον κωλοτούμπεν κυρ Καρατζαφέρης μπόρεσε, ως συνήθως, να ξεπεράσει στην ίδια συνεδρίαση, τον κυρ Κλουζωχοΐδη σε αμετροέπεια
ζητώντας τη «χρήση κάποιου λιπαντικού» στις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων. Στιγμές κοινοβουλευτικής (αγριοδεξιάς) δόξας...
Οτι ο «Γιώργος είναι πονηρός» είναι πλέον οφθαλμοφανές. Οτι η προσαγόρευση (ήτις ενίοτε υποκρύπτει και συμπάθεια) «Γιωργάκης» τον έχει βολέψει για να μας πιάνει συχνά στον ύπνο, είναι επίσης ένα ορατό ενδεχόμενο.
Ας δούμε μερικές χαρακτηριστικές στιγμές του χρονικού Γιώργος.
Κορυφαία, πρώτη στιγμή, όταν εξάρθρωσε το κόμμα του, οργανώνοντας εκλογή διά βοής (καθότι χωρίς αντίπαλο) από τη βάση, εξασφαλίζοντας έτσι μια «νομιμότητα τυράννου», που πολλοί δεν έχουν καταλάβει, ακόμα, τι προοιωνίζεται για τη δημοκρατική θέσμιση των κομμάτων, και τι προηγούμενο δημιούργησε για τρέχοντες και μέλλοντες Ηγεμόνες.
Ετσι τότε, καθώς και τώρα, ο κ. Παπανδρέου προβάλλει εαυτόν και είναι ο Εκλεκτός, ο Τσοζενουάν, ο Περιούσιος του ΠΑΣΟΚ και πάσα άλλη κομματική δομή παυσάτω.
Είναι και ως Πρωθυπουργός το ίδιο;
Πρώτον: ο κ. Παπανδρέου κατέβηκε στις εκλογές λέγοντας ασύστολα ψέματα! «Υπάρχουν τα λεφτά». Οτι δεν εγνώριζε την πραγματική κατάσταση είναι μπούρδες. Οφειλε να τη γνωρίζει. Κι αν δεν τη γνώριζε, είναι ευήθης! Ευήθεια λοιπόν ή πονηρία; Ή μήπως ευήθεια και πονηρία;
Ας δούμε!
Εν πρώτοις σταχυολογούμε απ' τις θεραπείες που πρότεινε: είπε όχι στο πάγωμα μισθών και τους πάγωσε. Είπε όχι στους έμμεσους φόρους και τους επέβαλε. Ελεγε ότι δεν θα αυξήσει τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, τα αύξησε. Αυτά ενδεικτικώς, διότι ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
Αλλά, αν αυτές οι ανακολουθίες προεκλογικών υποσχέσεων και κυβερνητικών έργων μαρτυρούν σκοπιμότητα, δολιότητα και πονηρία
οι ανακολουθίες, οι προχειρότητες, οι γκάφες ως κυβερνητική πρακτική δηλώνουν ηλιθιότητα, ανετοιμότητα και ανεντιμότητα! όπως, τα τέλη κυκλοφορίας, τα ηλεκτρονικά βιογραφικά, η Cosco, το γεωργικό ζήτημα κι άλλα των οποίων ο κατάλογος είναι επίσης πολύ μακρύς.
Εως τώρα από πτωχοπροδρομισμό πάμε καλά.
Ας δούμε κορυφαίες στιγμές του: παρά τις προγενέστερες επιτυχίες του κ. Παπανδρέου στις επιλογές του, τύπου Καραχασάν ή Μασούρα, λάβρος τις επανέλαβε
και στο κόμμα, Ξυνίδης, και στην κυβέρνηση -από Μπατζελή έως Τζάκρη, Καρχιμάκη και Κλουζωχοΐδη -για να μην πάμε ώς τον κυρ Μανιάτη, υφυπ της κυρίας Μπιρμπίλη.
Ομως αυτό το «σύνδρομο Καραχασάν» δεν περιορίζεται στην επιλογή των προσώπων αλλά προεκτείνεται στη δομή της κυβέρνησης, κι
εδώ αρχίζει το σύνδρομο της (αν)ασφάλειας του Ηγεμόνος.
Μια ομάδα παρακοιμωμένων, από τον κ. Παμπούκη έως τον κ. Γερουλάνο, μια ομάδα Συμβούλων, ξένων ή ντόπιων «σοφών», στέφουν τη λειτουργία ενός συστήματος που συσκοτίζει τη διάκριση των Εξουσιών, βασίζεται στους Δυνατούς και δίνει την ευκαιρία τον τόνο στα κοινωνικά πράγματα να τον δίνουν τα ΜΜΕ, οι ΜΚΟ, οι Ανεξάρτητες Αρχές, οι Επιτροπές Παντού, οι Χορηγοί, τα Ιδρύματα και η Κρατική Διαφήμιση.
Με έναν λόγο ο Γιώργος, πότε ως Γιωργάκης και πότε ως Γιώργαρος τυλίγει σιγά σιγά τη χώρα σε μια κόλλα χαρτί (που ουδείς γνωρίζει τι γράφει).
Μιλάει για συναίνεση αλλά δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Κρατάει την αλληλογραφία του με τον Ερντογάν κλειστή (παραβιάζοντας το Σύνταγμα) κι έχει γενικώς για όλα μια «προσωπική» ατζέντα. Νομίζει ότι μπορεί να τα λύσει όλα με διμερείς επαφές κι έξω απ' το ιστορικό τους προηγούμενο.
Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ' όλα. Συνδυάζει την πονηρία με την ευήθεια σε ένα σύνδρομο βοναπαρτισμού -πλην όμως όπως του Βοναπάρτη του Μικρού απέναντι στον Βοναπάρτη τον Μεγάλο.
Επί παραδείγματι η ευκολία με την οποίαν ο κ. Παπανδρέου είπε ψέματα προχθές στη Βουλή μιλώντας για το μεταναστευτικό, είναι άκρως ανησυχητική. Επικαλούμενος μάλιστα για πολλοστή φορά την προσωπική του εμπειρία (σύνδρομο της «προσωπικής» ατζέντας) από το πρόσφατο ταξίδι του στην Ινδία, δήλωσε φαρδιά πλατιά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ότι οι Μουσουλμάνοι στη χώρα αυτή ζουν μια χαρά μαζί με τους Ινδουιστές λόγω ευνομίας! Κουταμάρες (δηλαδή ψέματα). Οι Μουσουλμάνοι στη χώρα αυτή βιώνουν τα γκέτο, την απόλυτη ένδεια, τη συντεχνιακή καθήλωση (όπως λόγου χάριν να φτιάχνουν χαλιά) κι εν γένει απολαμβάνουν τα προνόμια του τελευταίου παρία, της τελευταίας κάστας. Οι φτωχοί. Διότι οι πλούσιοι είναι όπως και παντού αλλού μαχαραγιάδες.
....................................
Γύρω απ' τον Γιώργο υπάρχουν οι ταλιμπάν του, οι πραιτωριανοί του, και οι παρακοιμώμενοί του. Ας προσέξει η δημοκρατία.
Ή ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει απ' αυτήν...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΙΙ.2010 stathis@enet.gr
Σιίτης, μεγάλε, ή Σουνίτης; Τσακάλι μου, λαγωνικό μου! -αυτό το «ως γνωστόν» τέλειο! Τι σιγουριά! Μόνον ο φον κωλοτούμπεν κυρ Καρατζαφέρης μπόρεσε, ως συνήθως, να ξεπεράσει στην ίδια συνεδρίαση, τον κυρ Κλουζωχοΐδη σε αμετροέπεια
ζητώντας τη «χρήση κάποιου λιπαντικού» στις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων. Στιγμές κοινοβουλευτικής (αγριοδεξιάς) δόξας...
Οτι ο «Γιώργος είναι πονηρός» είναι πλέον οφθαλμοφανές. Οτι η προσαγόρευση (ήτις ενίοτε υποκρύπτει και συμπάθεια) «Γιωργάκης» τον έχει βολέψει για να μας πιάνει συχνά στον ύπνο, είναι επίσης ένα ορατό ενδεχόμενο.
Ας δούμε μερικές χαρακτηριστικές στιγμές του χρονικού Γιώργος.
Κορυφαία, πρώτη στιγμή, όταν εξάρθρωσε το κόμμα του, οργανώνοντας εκλογή διά βοής (καθότι χωρίς αντίπαλο) από τη βάση, εξασφαλίζοντας έτσι μια «νομιμότητα τυράννου», που πολλοί δεν έχουν καταλάβει, ακόμα, τι προοιωνίζεται για τη δημοκρατική θέσμιση των κομμάτων, και τι προηγούμενο δημιούργησε για τρέχοντες και μέλλοντες Ηγεμόνες.
Ετσι τότε, καθώς και τώρα, ο κ. Παπανδρέου προβάλλει εαυτόν και είναι ο Εκλεκτός, ο Τσοζενουάν, ο Περιούσιος του ΠΑΣΟΚ και πάσα άλλη κομματική δομή παυσάτω.
Είναι και ως Πρωθυπουργός το ίδιο;
Πρώτον: ο κ. Παπανδρέου κατέβηκε στις εκλογές λέγοντας ασύστολα ψέματα! «Υπάρχουν τα λεφτά». Οτι δεν εγνώριζε την πραγματική κατάσταση είναι μπούρδες. Οφειλε να τη γνωρίζει. Κι αν δεν τη γνώριζε, είναι ευήθης! Ευήθεια λοιπόν ή πονηρία; Ή μήπως ευήθεια και πονηρία;
Ας δούμε!
Εν πρώτοις σταχυολογούμε απ' τις θεραπείες που πρότεινε: είπε όχι στο πάγωμα μισθών και τους πάγωσε. Είπε όχι στους έμμεσους φόρους και τους επέβαλε. Ελεγε ότι δεν θα αυξήσει τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, τα αύξησε. Αυτά ενδεικτικώς, διότι ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
Αλλά, αν αυτές οι ανακολουθίες προεκλογικών υποσχέσεων και κυβερνητικών έργων μαρτυρούν σκοπιμότητα, δολιότητα και πονηρία
οι ανακολουθίες, οι προχειρότητες, οι γκάφες ως κυβερνητική πρακτική δηλώνουν ηλιθιότητα, ανετοιμότητα και ανεντιμότητα! όπως, τα τέλη κυκλοφορίας, τα ηλεκτρονικά βιογραφικά, η Cosco, το γεωργικό ζήτημα κι άλλα των οποίων ο κατάλογος είναι επίσης πολύ μακρύς.
Εως τώρα από πτωχοπροδρομισμό πάμε καλά.
Ας δούμε κορυφαίες στιγμές του: παρά τις προγενέστερες επιτυχίες του κ. Παπανδρέου στις επιλογές του, τύπου Καραχασάν ή Μασούρα, λάβρος τις επανέλαβε
και στο κόμμα, Ξυνίδης, και στην κυβέρνηση -από Μπατζελή έως Τζάκρη, Καρχιμάκη και Κλουζωχοΐδη -για να μην πάμε ώς τον κυρ Μανιάτη, υφυπ της κυρίας Μπιρμπίλη.
Ομως αυτό το «σύνδρομο Καραχασάν» δεν περιορίζεται στην επιλογή των προσώπων αλλά προεκτείνεται στη δομή της κυβέρνησης, κι
εδώ αρχίζει το σύνδρομο της (αν)ασφάλειας του Ηγεμόνος.
Μια ομάδα παρακοιμωμένων, από τον κ. Παμπούκη έως τον κ. Γερουλάνο, μια ομάδα Συμβούλων, ξένων ή ντόπιων «σοφών», στέφουν τη λειτουργία ενός συστήματος που συσκοτίζει τη διάκριση των Εξουσιών, βασίζεται στους Δυνατούς και δίνει την ευκαιρία τον τόνο στα κοινωνικά πράγματα να τον δίνουν τα ΜΜΕ, οι ΜΚΟ, οι Ανεξάρτητες Αρχές, οι Επιτροπές Παντού, οι Χορηγοί, τα Ιδρύματα και η Κρατική Διαφήμιση.
Με έναν λόγο ο Γιώργος, πότε ως Γιωργάκης και πότε ως Γιώργαρος τυλίγει σιγά σιγά τη χώρα σε μια κόλλα χαρτί (που ουδείς γνωρίζει τι γράφει).
Μιλάει για συναίνεση αλλά δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Κρατάει την αλληλογραφία του με τον Ερντογάν κλειστή (παραβιάζοντας το Σύνταγμα) κι έχει γενικώς για όλα μια «προσωπική» ατζέντα. Νομίζει ότι μπορεί να τα λύσει όλα με διμερείς επαφές κι έξω απ' το ιστορικό τους προηγούμενο.
Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ' όλα. Συνδυάζει την πονηρία με την ευήθεια σε ένα σύνδρομο βοναπαρτισμού -πλην όμως όπως του Βοναπάρτη του Μικρού απέναντι στον Βοναπάρτη τον Μεγάλο.
Επί παραδείγματι η ευκολία με την οποίαν ο κ. Παπανδρέου είπε ψέματα προχθές στη Βουλή μιλώντας για το μεταναστευτικό, είναι άκρως ανησυχητική. Επικαλούμενος μάλιστα για πολλοστή φορά την προσωπική του εμπειρία (σύνδρομο της «προσωπικής» ατζέντας) από το πρόσφατο ταξίδι του στην Ινδία, δήλωσε φαρδιά πλατιά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ότι οι Μουσουλμάνοι στη χώρα αυτή ζουν μια χαρά μαζί με τους Ινδουιστές λόγω ευνομίας! Κουταμάρες (δηλαδή ψέματα). Οι Μουσουλμάνοι στη χώρα αυτή βιώνουν τα γκέτο, την απόλυτη ένδεια, τη συντεχνιακή καθήλωση (όπως λόγου χάριν να φτιάχνουν χαλιά) κι εν γένει απολαμβάνουν τα προνόμια του τελευταίου παρία, της τελευταίας κάστας. Οι φτωχοί. Διότι οι πλούσιοι είναι όπως και παντού αλλού μαχαραγιάδες.
....................................
Γύρω απ' τον Γιώργο υπάρχουν οι ταλιμπάν του, οι πραιτωριανοί του, και οι παρακοιμώμενοί του. Ας προσέξει η δημοκρατία.
Ή ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει απ' αυτήν...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΙΙ.2010 stathis@enet.gr
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
ΟΙ έχοντες και οι κατέχοντες
Με τα λεξικά δεν τα πάω καλά ούτε με τις λέξεις. Αλλά οι έχοντες είναι αυτοί που έχουν
( όχι απαραίτητα παρανομα, ε;) Μάλλον οι κατέχοντες σημαίνει αυτούς που παράνομα ή τουλάχιστον καταχρηστικά έχουν.
Αυτή η εξίσωση έχω και κατέχω= παράνομα έχω, είναι σίγουρα πονηρή. Κι όταν κάποιος λέει ότι έχει καλές προθέσεις αλλα χρησιμοποιεί ψέματα, δεν με πείθει...
( όχι απαραίτητα παρανομα, ε;) Μάλλον οι κατέχοντες σημαίνει αυτούς που παράνομα ή τουλάχιστον καταχρηστικά έχουν.
Αυτή η εξίσωση έχω και κατέχω= παράνομα έχω, είναι σίγουρα πονηρή. Κι όταν κάποιος λέει ότι έχει καλές προθέσεις αλλα χρησιμοποιεί ψέματα, δεν με πείθει...
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Φαντάσου
Φαντάσου τωρα, να είχε πει ο Καραμανλής πριν από 5-6 μήνες, όχι εκλογές, πάγωμα μισθων, αύξηση φόρων και ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Φαντάσου τι θα είχε γίνει τώρα.΄
Όταν ο Καραμανλής έλεγε τον Σεπτέμβριο ότι πάμε κατά διαόλου, κάποιοι έλεγαν λεφτά υπάρχουν...
Κι επίσης κάποιοι εκεί στην τότε κυβέρνηση λέγανε ότι δεν έπρεπε να πάμε σε εκλογές... Τώρα τι έχουν να πουν;
Όταν ο Καραμανλής έλεγε τον Σεπτέμβριο ότι πάμε κατά διαόλου, κάποιοι έλεγαν λεφτά υπάρχουν...
Κι επίσης κάποιοι εκεί στην τότε κυβέρνηση λέγανε ότι δεν έπρεπε να πάμε σε εκλογές... Τώρα τι έχουν να πουν;
Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010
Τί στο διάολο γίνεται τέλος πάντων
Τον τελευταίο καιρό, έχω σταματήσει να γράφω στο blog. Πίστευα πως ήταν θέμα χρόνου, αλλά μάλλον ήταν μια απλή δικαιολογία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι είναι μάλλον παράδοξο να κάθομαι εγώ να υπερασπίζομαι μια πολιτική την οποία δεν έχουν διάθεση να υποστηρίξουν οι ίδιοι οι εμπνευστές και εκφραστές της.
Αλλά πάλι, δεν μπορεί να είναι αύτός ο λόγος μόνο.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, είναι μια καταιγίδα επικοινωνιακής κυρίως μορφής. Υπουργοί της κυβέρνησης, κάθε μέρα, έχουν κάτι το εντυπωσιακό να πούνε. Κατι το τρανταχτό, απαισιόδοξο ή υπεραισιοδοξο. Κάτι που σε αφήνει άφωνο.
Όλοι αυτοί που μέχρι τώρα μας είχαν συνηθίσει σε μια έντονη και βάρβαρη κριτική τέτοιων κινήσεων έχουν γίνει θαυμαστές και αναμεταδότες όλων αυτών των κινήσεων. Αυτοί που δεν άφηναν μύγα να πέσει κάτω, τώρα καταπίνουν καμήλες ολόκληρες, λες και ξαφνικά από επαγγελματίες αγέρωχοι κι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, έχουν γίνει πρωτάκια, άβγαλτοι, ψαρωμένα πιτσιρίκια.
Αν κάποιος υπουργός του πριν τολμούσε να αντιδράσει σε κακοπροαίρετη κριτική, ήταν φασίστας, λογοκριτής, καταχραστής εξουσίας και φυσικά ... δεξιός.
Τόλμησε κάποιος εκλεγμένος (ασήμαντο ε;) να τα βάλει με έναν δημοσιογράφο μισθοφόρο και ξεσηκώθηκε το σύμπαν όλο. Τώρα τα έβαλε ένας πανίσχυρος υπουργός με έναν ερασιτέχνη bloger και δεν άνοιξε μύτη.Μάλιστα, άκουγα σήμερα το μεσημέρι τον Θεοδόση Πάνου στον ANT1 Radio να λέει για την συγκεκριμένη είδηση ότι είναι μια καραμπινάτη περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμισης, χωρίς να μας πει τι ακριβώς έχει γίνει. Βγήκε και η ετυμηγορία από πριν.
Μα τι οργάνωση είναι αυτή;
Και κάθε μέρα πρέπει ο αντιπολιτευόμενος πολίτης να κάθεται και να σκέφτεται κάθε μια από τις "ειδήσεις". Να ψάχνει να βρει αν τον δουλεύουν, αν του λένε αλήθεια ή αν έχουν πέσει κι αυτοι θύμα.
Που στο καλό να βρει χρόνο να το κάνει αυτό;
Αποτέλεσμα; Εγκαταλείπει. Κοιτάει τη δουλειά του, γιατί αρχίζει και να φοβάται επιπλέον. Μήπως δεν έχει ξαναγίνει;
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ, Αντώνη, δεν είναι αστείο πράγμα. Είναι βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία. Κι δεν πολεμιέται με ευγένειες και καθωσπρεπεισμούς. Αυτό πήγε να κάνει ο προγενέστερός σου και ηττήθηκε κατα κράτος.
Ο πόλεμος με τους αγενείς δεν μπορεί να είναι ευγενής...
Τι θα γίνει; Θα μιλήσει κανείς; Θα τολμήσει κανένας να πει τι πραγματικά βλέπει ή θα λένε όλοι ότι βλέπουν αυτο που τους λένε ότι βλέπουν;
Νε τέτοια μονόπλευρη ενημέρωση έχουμε δημοκρατία;
Μα τι στο καλό εχει γίνει σ' αυτόν τον τόπο;
Αλλά πάλι, δεν μπορεί να είναι αύτός ο λόγος μόνο.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, είναι μια καταιγίδα επικοινωνιακής κυρίως μορφής. Υπουργοί της κυβέρνησης, κάθε μέρα, έχουν κάτι το εντυπωσιακό να πούνε. Κατι το τρανταχτό, απαισιόδοξο ή υπεραισιοδοξο. Κάτι που σε αφήνει άφωνο.
Όλοι αυτοί που μέχρι τώρα μας είχαν συνηθίσει σε μια έντονη και βάρβαρη κριτική τέτοιων κινήσεων έχουν γίνει θαυμαστές και αναμεταδότες όλων αυτών των κινήσεων. Αυτοί που δεν άφηναν μύγα να πέσει κάτω, τώρα καταπίνουν καμήλες ολόκληρες, λες και ξαφνικά από επαγγελματίες αγέρωχοι κι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, έχουν γίνει πρωτάκια, άβγαλτοι, ψαρωμένα πιτσιρίκια.
Αν κάποιος υπουργός του πριν τολμούσε να αντιδράσει σε κακοπροαίρετη κριτική, ήταν φασίστας, λογοκριτής, καταχραστής εξουσίας και φυσικά ... δεξιός.
Τόλμησε κάποιος εκλεγμένος (ασήμαντο ε;) να τα βάλει με έναν δημοσιογράφο μισθοφόρο και ξεσηκώθηκε το σύμπαν όλο. Τώρα τα έβαλε ένας πανίσχυρος υπουργός με έναν ερασιτέχνη bloger και δεν άνοιξε μύτη.Μάλιστα, άκουγα σήμερα το μεσημέρι τον Θεοδόση Πάνου στον ANT1 Radio να λέει για την συγκεκριμένη είδηση ότι είναι μια καραμπινάτη περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμισης, χωρίς να μας πει τι ακριβώς έχει γίνει. Βγήκε και η ετυμηγορία από πριν.
Μα τι οργάνωση είναι αυτή;
Και κάθε μέρα πρέπει ο αντιπολιτευόμενος πολίτης να κάθεται και να σκέφτεται κάθε μια από τις "ειδήσεις". Να ψάχνει να βρει αν τον δουλεύουν, αν του λένε αλήθεια ή αν έχουν πέσει κι αυτοι θύμα.
Που στο καλό να βρει χρόνο να το κάνει αυτό;
Αποτέλεσμα; Εγκαταλείπει. Κοιτάει τη δουλειά του, γιατί αρχίζει και να φοβάται επιπλέον. Μήπως δεν έχει ξαναγίνει;
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ, Αντώνη, δεν είναι αστείο πράγμα. Είναι βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία. Κι δεν πολεμιέται με ευγένειες και καθωσπρεπεισμούς. Αυτό πήγε να κάνει ο προγενέστερός σου και ηττήθηκε κατα κράτος.
Ο πόλεμος με τους αγενείς δεν μπορεί να είναι ευγενής...
Τι θα γίνει; Θα μιλήσει κανείς; Θα τολμήσει κανένας να πει τι πραγματικά βλέπει ή θα λένε όλοι ότι βλέπουν αυτο που τους λένε ότι βλέπουν;
Νε τέτοια μονόπλευρη ενημέρωση έχουμε δημοκρατία;
Μα τι στο καλό εχει γίνει σ' αυτόν τον τόπο;
Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010
Antilogos-gr: Αναμενόμενος αιφνιδιασμός...
Antilogos-gr: Αναμενόμενος αιφνιδιασμός...
Οφείλω να το ομολογήσω...
Μπορεί να κάνουν κάποιο διάστημα να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις που έχει η καθυστέρηση , η ατολμία και οι φήμες για τα ... επικείμενα μέτρα , μπορεί να κάνουν πως δεν ακούν τις φωνές που φωνάζουν για τα λάθη και τις καθυστερήσεις , αλλά "δρουν ΑΜΕΣΑ" μόλις το συνειδητοποιήσουν!!!
Η σημερινή τούμπα (πλέον δεν μπορεί να λεχθεί στροφή...) έγινε ΝΥΧΤΑγια.... να προλάβουν !!!
Για υπενθύμιση αναφέρω ότι κατέθεσαν τροπολογία για την αύξηση της φορολογίας σε τσιγάρα , ποτά και τους νέουςαυξημένους συντελεστές φορολόγησης κληρονομιών, γονικών παροχών και δωρεών.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για αιφνιδιαστική τροπολογία και ιδίως η "Αριστερά" την χαρακτήρισε"καταδικασμένη πρακτική νυχτερινών τροπολογιών".
Επί του θέματος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε δηλώσεις του, απέρριψε τα περί αιφνιδιασμού, λέγοντας ότι η φορολόγηση των μεταβιβάσεων αποτέλεσε προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ.
Σημείωση Αντίλογου : Προσοχή την διατύπωση και κυρίως στην ουσία (δηλαδή στην φορολογία) ...
Δήλωσε o K. Εκπρόσωπος: «Με δεδομένο ότι είχε προαναγγελθεί αυτού του είδους η φορολόγηση, παρατηρήθηκε σωρεία μεταβιβάσεων μεγάλων περιουσιών, γονικών παροχών, δωρεών και κληρονομιών έτσι ώστε να μπορέσουν κάποιοι πολίτες, που διαθέτουν μεγάλες περιουσίες, να τις μεταβιβάσουν στα παιδιά τους και να ωφεληθούν σε αυτό το διάστημα.
Αρα, θα έπρεπε και η Πολιτεία να κινηθεί στα πλαίσια της προστασίας της φορολογίας που θα προέκυπτε.»
Σημείωση Αντίλογου : Προσοχή στο timing και ΠΩΣ έκαψαν μελλοντική την είσπραξη χρημάτων...
Κυβ. Εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής: "Η σχετική αναφορά του πρωθυπουργού ήταν στις 13 Δεκεμβρίου 2009!"
Κακοήθειες ότι καθυστέρησαν την αλλαγή της νομοθεσίας για να προλάβουν οι "κολλητοί" να κάνουν τις μεταβιβάσεις (τότε που ήταν ακόμα 1% ο φόρος ) δεν γίνονται από αυτό το blog πιστευτές...
Αλίμονο !!!
Κανείς δεν αμφιβάλει για την εντιμότητα του ΠΑΣΟΚ (που έχει γράψει ιστορία) αφού δεν είναι σημερινό...
Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι οι αντιπολιτευόμενοι τα φώναζαν αυτά από την ΠΡΩΤΗ μέρα που εξαγγέλθηκαν ότι έτσι χάνουν χρήματα (όπως και με τις διαρροές περί φορολογίας των καταθέσεων ...)
Ας απαντήσει λοιπόν κάποιος καλόπιστος blogger που στηρίζει ΠΑΣΟΚ.
Είναι ή δεν είναι ΕΡΑΣΥΤΕΧΝΙΣΜΟΙ της χειρίστης μορφής αυτά που γίνονται;;;
Πιστεύει ακόμα κανείς τους ότι "Υπήρχε σχέδιο" 100 ημερών;;;
Μπορεί να κάνουν κάποιο διάστημα να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις που έχει η καθυστέρηση , η ατολμία και οι φήμες για τα ... επικείμενα μέτρα , μπορεί να κάνουν πως δεν ακούν τις φωνές που φωνάζουν για τα λάθη και τις καθυστερήσεις , αλλά "δρουν ΑΜΕΣΑ" μόλις το συνειδητοποιήσουν!!!
Η σημερινή τούμπα (πλέον δεν μπορεί να λεχθεί στροφή...) έγινε ΝΥΧΤΑγια.... να προλάβουν !!!
Για υπενθύμιση αναφέρω ότι κατέθεσαν τροπολογία για την αύξηση της φορολογίας σε τσιγάρα , ποτά και τους νέουςαυξημένους συντελεστές φορολόγησης κληρονομιών, γονικών παροχών και δωρεών.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για αιφνιδιαστική τροπολογία και ιδίως η "Αριστερά" την χαρακτήρισε"καταδικασμένη πρακτική νυχτερινών τροπολογιών".
Επί του θέματος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε δηλώσεις του, απέρριψε τα περί αιφνιδιασμού, λέγοντας ότι η φορολόγηση των μεταβιβάσεων αποτέλεσε προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ.
Σημείωση Αντίλογου : Προσοχή την διατύπωση και κυρίως στην ουσία (δηλαδή στην φορολογία) ...
Δήλωσε o K. Εκπρόσωπος: «Με δεδομένο ότι είχε προαναγγελθεί αυτού του είδους η φορολόγηση, παρατηρήθηκε σωρεία μεταβιβάσεων μεγάλων περιουσιών, γονικών παροχών, δωρεών και κληρονομιών έτσι ώστε να μπορέσουν κάποιοι πολίτες, που διαθέτουν μεγάλες περιουσίες, να τις μεταβιβάσουν στα παιδιά τους και να ωφεληθούν σε αυτό το διάστημα.
Αρα, θα έπρεπε και η Πολιτεία να κινηθεί στα πλαίσια της προστασίας της φορολογίας που θα προέκυπτε.»
Σημείωση Αντίλογου : Προσοχή στο timing και ΠΩΣ έκαψαν μελλοντική την είσπραξη χρημάτων...
Κυβ. Εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής: "Η σχετική αναφορά του πρωθυπουργού ήταν στις 13 Δεκεμβρίου 2009!"
Κακοήθειες ότι καθυστέρησαν την αλλαγή της νομοθεσίας για να προλάβουν οι "κολλητοί" να κάνουν τις μεταβιβάσεις (τότε που ήταν ακόμα 1% ο φόρος ) δεν γίνονται από αυτό το blog πιστευτές...
Αλίμονο !!!
Κανείς δεν αμφιβάλει για την εντιμότητα του ΠΑΣΟΚ (που έχει γράψει ιστορία) αφού δεν είναι σημερινό...
Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι οι αντιπολιτευόμενοι τα φώναζαν αυτά από την ΠΡΩΤΗ μέρα που εξαγγέλθηκαν ότι έτσι χάνουν χρήματα (όπως και με τις διαρροές περί φορολογίας των καταθέσεων ...)
Ας απαντήσει λοιπόν κάποιος καλόπιστος blogger που στηρίζει ΠΑΣΟΚ.
Είναι ή δεν είναι ΕΡΑΣΥΤΕΧΝΙΣΜΟΙ της χειρίστης μορφής αυτά που γίνονται;;;
Πιστεύει ακόμα κανείς τους ότι "Υπήρχε σχέδιο" 100 ημερών;;;
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
Γιάννης Βούλτεψης
Γιάννης Βούλτεψης
...26 Σεπτεμβρίου 1989. Η πένθιμη σιωπή καλύπτει τα πάντα στο κτίριο της Ρηγίλλης. Όλοι λένε ότι "Οι σφαίρες της "17 Νοέμβρη" κατά του Παύλου Μπακογιάννη ήταν σφαίρες εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας". Τα ηγετικά στελέχη του κόμματος βρίσκονται στο γραφείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σχεδόν όλοι του συνιστούν να αναβληθεί η συνεδρίαση της Βουλής. Ο Γιάννης Βούλτεψης αντιδρά: "Δεν πρέπει κ. πρόεδρε να αναβληθεί η συνεδρίαση. Αν συμβεί αυτό οι τρομοκράτες θα έχουν πετύχει το στόχο τους. Πρέπει να πάτε τώρα στη Βουλή". Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πήγε στη Βουλή και η στάση το θα μείνει στην ιστορία.
Εκείνη την ώρα δεν μιλούσε ο σύμβουλος στον πολιτικό. Αλλά ο στρατιώτης στον στρατιώτη. Ο Κ. Μητσοτάκης χωρίς δεύτερη κουβέντα αντελήφθη ότι αυτό ήταν το καθήκον του απέναντι στη δημοκρατία και στη χώρα. Και το έπραξε. Έχοντας και οι δυο τους ανεπτυγμένο το συναίσθημα του καθήκοντος σε όλη τους τη ζωή μπόρεσαν να συνεννοηθούν με δύο κουβέντες. Η σύσκεψη έληξε αμέσως, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων ηγετικών στελεχών. Ο Γιάννης Βούλτεψης ανέβηκε στο γραφείο του. Πρώτη φορά τον είδα τόσο σοβαρό και βλοσυρό. Με τα μάτια κατάλαβε ότι τον ρώτησα τι έγινε. "Θα πάει στη Βουλή", μου απάντησε. Άνοιξε την τηλεόραση και παρακολουθούσε. Άκουσε την συγκλονιστική παρέμβαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει τα δάκρυά του και για τον φίλο του που χάθηκε αλλά και για τη νίκη της δημοκρατίας.
Η προηγούμενη φορά που είχα δει τον Γιάννη Βούλτεψη να κλαίει ήταν στις 3 Ιουλίου 1989. Ήταν τότε που οι κ.κ. Μητσοτάκης, Φλωράκης και Κύρκος βγήκαν από το Προεδρικό Μέγαρο και ανακοίνωσαν ότι είχαν συμφωνήσει για την κυβέρνηση συνεργασίας. Άφησα τη δουλειά μου κια αγκάλιασα τον "παππού" που έκλαιγε. "Τι συμβαίνει;", τον ρώτησα. "Μόλις τώρα τελείωσε ο εμφύλιος πόλεμος", μου απάντησε. Τον πήρα και πήγαμε στη Ρηγίλλης. Στη διαδρομή συνειδητοποίησα ότι εκείνοι που είχαν δώσει τα χέρια ήταν οι ίδιοι που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες πολεμούσαν από αντίπαλα μετερίζια. Και οι δύο πολεμούσαν όμως από τη δικιά τους σκοπιά για το καλό της Ελλάδος, έτσι όπως ο καθένας εξ αυτών αντιλαμβανόταν το καλό. Δάκρυσα κι εγώ ο άκαπνος μαζί του.
Ένιωσα ότι εκείνα τα δάκρυα του ανθρώπου που στεκόταν δίπλα μου και με το ζόρι περπατούσε από συγκίνηση ήταν δάκρυα δικαίωσης για τον αγώνα μιας ζωής.
Γιώργος Κοντογιάννης
Βουλευτής Ηλείας
Προσωπική σημείωση john anast:
Τις ημέρες εκείνες τις ένοιωσα πολύ έντονα. Την ιστορία αυτή δεν την ήξερα, αλλά παρά το νέο της ηλικίας μου, ακριβώς αυτό ένολιθα κι εγώ. Το τέλος του εμφυλίου, γινόταν πράξη. Δυστυχώς όμως τα παράσιτα της πολιτικής εξακολουθούν να προσπαθούν να διχάσουν το λαό σε δεξούς και αριστερούς, προοδευτικούς και συντηρητικούς...
Και κάτι ακόμη
Τις ίδιες μέρες σχεδόν, πεθάναν δύο δημοσιογραφοι. Ο Κακουνάκης και ο Βούλτεψης. Δεν αξίζει στον Γιάννη Βούλτεψη αυτή η σύγκριση, αλλά δυστυχώς γίνεται εκ των πραγμάτων. Αν ο λαός μας επιφυλλάσει τέτοια συμπεριφορά σε ανθρώπους όπως ο Γ. Βούλτεψης, όπως αυτή που βλέπω αυτές τις ημέρες, τότε δεν είναι καθόλου περίεργη η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει
Άπό τα "ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ"
...26 Σεπτεμβρίου 1989. Η πένθιμη σιωπή καλύπτει τα πάντα στο κτίριο της Ρηγίλλης. Όλοι λένε ότι "Οι σφαίρες της "17 Νοέμβρη" κατά του Παύλου Μπακογιάννη ήταν σφαίρες εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας". Τα ηγετικά στελέχη του κόμματος βρίσκονται στο γραφείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σχεδόν όλοι του συνιστούν να αναβληθεί η συνεδρίαση της Βουλής. Ο Γιάννης Βούλτεψης αντιδρά: "Δεν πρέπει κ. πρόεδρε να αναβληθεί η συνεδρίαση. Αν συμβεί αυτό οι τρομοκράτες θα έχουν πετύχει το στόχο τους. Πρέπει να πάτε τώρα στη Βουλή". Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πήγε στη Βουλή και η στάση το θα μείνει στην ιστορία.
Εκείνη την ώρα δεν μιλούσε ο σύμβουλος στον πολιτικό. Αλλά ο στρατιώτης στον στρατιώτη. Ο Κ. Μητσοτάκης χωρίς δεύτερη κουβέντα αντελήφθη ότι αυτό ήταν το καθήκον του απέναντι στη δημοκρατία και στη χώρα. Και το έπραξε. Έχοντας και οι δυο τους ανεπτυγμένο το συναίσθημα του καθήκοντος σε όλη τους τη ζωή μπόρεσαν να συνεννοηθούν με δύο κουβέντες. Η σύσκεψη έληξε αμέσως, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων ηγετικών στελεχών. Ο Γιάννης Βούλτεψης ανέβηκε στο γραφείο του. Πρώτη φορά τον είδα τόσο σοβαρό και βλοσυρό. Με τα μάτια κατάλαβε ότι τον ρώτησα τι έγινε. "Θα πάει στη Βουλή", μου απάντησε. Άνοιξε την τηλεόραση και παρακολουθούσε. Άκουσε την συγκλονιστική παρέμβαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει τα δάκρυά του και για τον φίλο του που χάθηκε αλλά και για τη νίκη της δημοκρατίας.
Η προηγούμενη φορά που είχα δει τον Γιάννη Βούλτεψη να κλαίει ήταν στις 3 Ιουλίου 1989. Ήταν τότε που οι κ.κ. Μητσοτάκης, Φλωράκης και Κύρκος βγήκαν από το Προεδρικό Μέγαρο και ανακοίνωσαν ότι είχαν συμφωνήσει για την κυβέρνηση συνεργασίας. Άφησα τη δουλειά μου κια αγκάλιασα τον "παππού" που έκλαιγε. "Τι συμβαίνει;", τον ρώτησα. "Μόλις τώρα τελείωσε ο εμφύλιος πόλεμος", μου απάντησε. Τον πήρα και πήγαμε στη Ρηγίλλης. Στη διαδρομή συνειδητοποίησα ότι εκείνοι που είχαν δώσει τα χέρια ήταν οι ίδιοι που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες πολεμούσαν από αντίπαλα μετερίζια. Και οι δύο πολεμούσαν όμως από τη δικιά τους σκοπιά για το καλό της Ελλάδος, έτσι όπως ο καθένας εξ αυτών αντιλαμβανόταν το καλό. Δάκρυσα κι εγώ ο άκαπνος μαζί του.
Ένιωσα ότι εκείνα τα δάκρυα του ανθρώπου που στεκόταν δίπλα μου και με το ζόρι περπατούσε από συγκίνηση ήταν δάκρυα δικαίωσης για τον αγώνα μιας ζωής.
Γιώργος Κοντογιάννης
Βουλευτής Ηλείας
Προσωπική σημείωση john anast:
Τις ημέρες εκείνες τις ένοιωσα πολύ έντονα. Την ιστορία αυτή δεν την ήξερα, αλλά παρά το νέο της ηλικίας μου, ακριβώς αυτό ένολιθα κι εγώ. Το τέλος του εμφυλίου, γινόταν πράξη. Δυστυχώς όμως τα παράσιτα της πολιτικής εξακολουθούν να προσπαθούν να διχάσουν το λαό σε δεξούς και αριστερούς, προοδευτικούς και συντηρητικούς...
Και κάτι ακόμη
Τις ίδιες μέρες σχεδόν, πεθάναν δύο δημοσιογραφοι. Ο Κακουνάκης και ο Βούλτεψης. Δεν αξίζει στον Γιάννη Βούλτεψη αυτή η σύγκριση, αλλά δυστυχώς γίνεται εκ των πραγμάτων. Αν ο λαός μας επιφυλλάσει τέτοια συμπεριφορά σε ανθρώπους όπως ο Γ. Βούλτεψης, όπως αυτή που βλέπω αυτές τις ημέρες, τότε δεν είναι καθόλου περίεργη η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει
Άπό τα "ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ"
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009
Οι στιγματισμένοι ... από το ΠΑΣΟΚ
Χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ, όταν κυβερνά, δημιουργεί ή ανακαλύπτει εχθρούς που το βοηθάνε να επιβάλλει την πολιτική του.
Ορίστε κύριοι οι στιγματισμένοι αυτής της τετραετίας:
Οι ξένοι οίκοι αξιολογησης. Θέλουν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος της Ελλάδας. Βέβαια όταν πριν από ένα χρόνο γινόταν ακριβώς το ίδιο επί Καραμανλή, τότε δεν ήταν κερδοσκοπία αλλά η φυσιολογική κρίση έγκριτων οινομικών αναλυτών. Μόλις θα άλλαζε, λέγανε, η κυβέρνηση, τότε αυτοί οι οίκοι θα είχανε πλέον εμπιστοσύνη στην Ελλάδα και δεν θα είχαμε τέτοια φαινόμενα, Τώρα όμως τί έγινε; Πού χάλασε το παραμύθι;
Οι γιατροί/δικηγόροι/μηχανικοί/ελ. επαγγελματίες. Είναι λέει οι φοροφυγάδες. Κι απ' οτι φαίνεται είναι. Αντίθετα οι μισθωτοί δεν είναι. Όταν όμως οι καθηγητές κάνουν ιδιαίτερα δεν είναι φοροφυγάδες; Όταν κάνουν δεύτερες δουλειές δεν είναι φοροφυγάδες και εισφοροφυγάδες;.
Για τους γιατρούς του Κολονακίου ξέρουν να λένε, για τους εφοριακούς που παραλαμβάνανε τέτοιες φορολογικές δηλώσεις γιατί δεν λένε τίποτα.
Οι έχοντες και κατέχοντες Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα (εκτός ίσως από τα πρώην κομουνιστικά καθεστώτα) που να έχει ενοχοποιθεί τόσο πολύ η περιουσία. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αισθάνεται κανείς άσχημα ή ένοχος γιατί έχει αποκτήσει χρήματα ή περιουσία σε μια φιλελεύθερη οικονομία. Αν τα χρήματα αυτά τα έκλεψε ή τα καταχράστηκε ή προέκυψαν από φοροδιαφυγή, να του τα πάρουν όλα. Αν όμως αυτά τα χρήματα τα κέρδισε με τη δουλειά του, το οικονομικό του ρίσκο ή την εξυπνάδα του γιατί πρέπει να κατηγορηθεί γι΄αυτό και να δημευτεί μέρος αυτής της περιουσίας (γιατί περι δήμευση μιλάμε, έστω μερικής). Έχει άραγε το δικαίωμα κάποιο κράτος να κατάσχει νομίμως απεκτηθέντα περιουσιακά στοιχεία σε καιρό ειρήνης; Εξ' άλλου, όπως υπαρχουν δύο τύποι εχόντων και κατεχόντων, υπάρχουν δύο τύποι και μή εχόντων και μή κατεχόντων. Ειναι αυτοί που προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, αλλά είναι και αυτοί που δεν προσπάθησαν ποτέ. Είναι αυτοί που πάντα βολευόνταν με ένα ρουσφετάκι, μια ψιλοκομπινούλα και πάντα τα κατάφερναν. Γιατί πρέπει κάποιος που αγωνίστηκε να φτιάξει ότι έφτιαξε να το μοιραστεί με το ζόρι με ένα αλάνι; Θα μου πεις αυτό είναι ανθρωπιά, φιλεσπλαχνία και θα πω ναι ωραία , έτσι πρέπει να είναι γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα. Όμως δεν μας το παρουσιάζει έτσι το αγαπητό Πασόκ, αλλά ως κοινωνική δικαιοσύνη.
Λόγια λόγια, όμορφα πράσινα λόγια.
Το ΚΚΕ. Γιατί λέει τα βάζει πολύ με το ΠΑΣΟΚ, ενώ με τη ΝΔ ήταν πιο μαλακό. Και λέω εγώ τώρα. Πες ότι έτσι είναι. Οι αντιδράσεις του ΚΚΕ προς το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να είναι πιο έντονες από ότι προς τη ΝΔ. Και γιατί να μην υποθέσω εγώ ότι το ΚΚΕ δεν αντιδρά ανάλογα με τον αντίπαλο (όπως έχει δείξει και στο παρελθόν) αλλά με βάση τις πράξεις του αντιπάλου. Και νομίζω πως παρά τα όσα λένε τα ΠασοκοΜΜΕ η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιο αντιλαϊκή.
Τα Golden boys Έλεος. Θα μου πει εμένα, την ιδ. εταιρεία, πόσο θα πληρώσω ένα πετυχημένο διευθυντή μου; Να πάει να ελέγξει τα δικά του τα παιδιά που τα χρυσοπληρώνει ακόμη και χωρίς πτυχίο πρώτα και μετά να έρθει σε μένα.
Οι διεφθαρμένοι Οι οποίοι δεν είναι οι μισθωτοί, μια και την κρίση δεν θα την πληρώσουν οι μισθωτοί αλλά οι έχοντες και κατέχοντες. Επομένως έχουμε το εξής μαγικό. Στην Ελλάδα, αυτοί που διαφθείρονται είναι ΄ταυτόχρονα και αυτοί που διαφθείρουν. Και αυτοί δεν είναι οι μισθωτοί. Είναι όλοι οι άλλοι. Για παράδειγμα οι γιατροί που παίρνουν φακελάκι δεν είναι οι γιατροί των νοσοκομείων αλλα οι ιδιώτες. Οι μηχανικοί που βγάζουν πλασεμπο άδειες είναι οι ιδιώτες και όχι της πολεοδομίας και άλλα φαιδρά... Μην αγγίξει κανείς τους μισθωτούς...είναι πολλοί και το σημαντικότερο ... κάνουν απεργίες
to be continued...
Η λίστα φυσικά θα παραμείνει ανοιχτή γιατί το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί πολούς εχθρούς ακόμη στα επόμενα χρόνια
Ορίστε κύριοι οι στιγματισμένοι αυτής της τετραετίας:
Οι ξένοι οίκοι αξιολογησης. Θέλουν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος της Ελλάδας. Βέβαια όταν πριν από ένα χρόνο γινόταν ακριβώς το ίδιο επί Καραμανλή, τότε δεν ήταν κερδοσκοπία αλλά η φυσιολογική κρίση έγκριτων οινομικών αναλυτών. Μόλις θα άλλαζε, λέγανε, η κυβέρνηση, τότε αυτοί οι οίκοι θα είχανε πλέον εμπιστοσύνη στην Ελλάδα και δεν θα είχαμε τέτοια φαινόμενα, Τώρα όμως τί έγινε; Πού χάλασε το παραμύθι;
Οι γιατροί/δικηγόροι/μηχανικοί/ελ. επαγγελματίες. Είναι λέει οι φοροφυγάδες. Κι απ' οτι φαίνεται είναι. Αντίθετα οι μισθωτοί δεν είναι. Όταν όμως οι καθηγητές κάνουν ιδιαίτερα δεν είναι φοροφυγάδες; Όταν κάνουν δεύτερες δουλειές δεν είναι φοροφυγάδες και εισφοροφυγάδες;.
Για τους γιατρούς του Κολονακίου ξέρουν να λένε, για τους εφοριακούς που παραλαμβάνανε τέτοιες φορολογικές δηλώσεις γιατί δεν λένε τίποτα.
Οι έχοντες και κατέχοντες Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα (εκτός ίσως από τα πρώην κομουνιστικά καθεστώτα) που να έχει ενοχοποιθεί τόσο πολύ η περιουσία. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αισθάνεται κανείς άσχημα ή ένοχος γιατί έχει αποκτήσει χρήματα ή περιουσία σε μια φιλελεύθερη οικονομία. Αν τα χρήματα αυτά τα έκλεψε ή τα καταχράστηκε ή προέκυψαν από φοροδιαφυγή, να του τα πάρουν όλα. Αν όμως αυτά τα χρήματα τα κέρδισε με τη δουλειά του, το οικονομικό του ρίσκο ή την εξυπνάδα του γιατί πρέπει να κατηγορηθεί γι΄αυτό και να δημευτεί μέρος αυτής της περιουσίας (γιατί περι δήμευση μιλάμε, έστω μερικής). Έχει άραγε το δικαίωμα κάποιο κράτος να κατάσχει νομίμως απεκτηθέντα περιουσιακά στοιχεία σε καιρό ειρήνης; Εξ' άλλου, όπως υπαρχουν δύο τύποι εχόντων και κατεχόντων, υπάρχουν δύο τύποι και μή εχόντων και μή κατεχόντων. Ειναι αυτοί που προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, αλλά είναι και αυτοί που δεν προσπάθησαν ποτέ. Είναι αυτοί που πάντα βολευόνταν με ένα ρουσφετάκι, μια ψιλοκομπινούλα και πάντα τα κατάφερναν. Γιατί πρέπει κάποιος που αγωνίστηκε να φτιάξει ότι έφτιαξε να το μοιραστεί με το ζόρι με ένα αλάνι; Θα μου πεις αυτό είναι ανθρωπιά, φιλεσπλαχνία και θα πω ναι ωραία , έτσι πρέπει να είναι γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα. Όμως δεν μας το παρουσιάζει έτσι το αγαπητό Πασόκ, αλλά ως κοινωνική δικαιοσύνη.
Λόγια λόγια, όμορφα πράσινα λόγια.
Το ΚΚΕ. Γιατί λέει τα βάζει πολύ με το ΠΑΣΟΚ, ενώ με τη ΝΔ ήταν πιο μαλακό. Και λέω εγώ τώρα. Πες ότι έτσι είναι. Οι αντιδράσεις του ΚΚΕ προς το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να είναι πιο έντονες από ότι προς τη ΝΔ. Και γιατί να μην υποθέσω εγώ ότι το ΚΚΕ δεν αντιδρά ανάλογα με τον αντίπαλο (όπως έχει δείξει και στο παρελθόν) αλλά με βάση τις πράξεις του αντιπάλου. Και νομίζω πως παρά τα όσα λένε τα ΠασοκοΜΜΕ η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιο αντιλαϊκή.
Τα Golden boys Έλεος. Θα μου πει εμένα, την ιδ. εταιρεία, πόσο θα πληρώσω ένα πετυχημένο διευθυντή μου; Να πάει να ελέγξει τα δικά του τα παιδιά που τα χρυσοπληρώνει ακόμη και χωρίς πτυχίο πρώτα και μετά να έρθει σε μένα.
Οι διεφθαρμένοι Οι οποίοι δεν είναι οι μισθωτοί, μια και την κρίση δεν θα την πληρώσουν οι μισθωτοί αλλά οι έχοντες και κατέχοντες. Επομένως έχουμε το εξής μαγικό. Στην Ελλάδα, αυτοί που διαφθείρονται είναι ΄ταυτόχρονα και αυτοί που διαφθείρουν. Και αυτοί δεν είναι οι μισθωτοί. Είναι όλοι οι άλλοι. Για παράδειγμα οι γιατροί που παίρνουν φακελάκι δεν είναι οι γιατροί των νοσοκομείων αλλα οι ιδιώτες. Οι μηχανικοί που βγάζουν πλασεμπο άδειες είναι οι ιδιώτες και όχι της πολεοδομίας και άλλα φαιδρά... Μην αγγίξει κανείς τους μισθωτούς...είναι πολλοί και το σημαντικότερο ... κάνουν απεργίες
to be continued...
Η λίστα φυσικά θα παραμείνει ανοιχτή γιατί το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί πολούς εχθρούς ακόμη στα επόμενα χρόνια
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
Πρόχειρες αταξινόμητες σκέψεις λίγες ώρες μετά
-Η ήττα της Ντόρας αναμενόμενη, ίσως όχι από την 1η Κυριακή.
-Τα περαστικά στον Ψωμιάδη. Είναι αγωνιστής.
-Ο αριθμός των ψηφισάντων, εντυπωσιακός και ελπιδοφόρος. Μου δίνει το δικαίωμα να ελπίζω πως όλοι αυτοί που δεν ψήφισαν τον Οκτώβριο ΝΔ (άλλα ούτε και ΠΑΣΟΚ), δεν έχουν χασει την κεντροδεξιά τους αντίληψη και επιδιώκουν κάτι θετικό στη ΝΔ για να την στηρίξουν ξανά.
-Η οργάνωση. Ας λένε ότι θέλουν. Δεν στήνεις έτσι 1560 κάλπες σε όλη την Ελλάδα μέσα σε 1 μήνα
-Το επίπεδο της αντιπαράθεσης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες και νομίζω θα απομονωθούν από μόνες τους, το επίπεδο ήταν σε πολύ υψηηλά επίπεδα ήθους. Τόσο που νόμιζα ότι θα είχε αρνητική επίπτωση στον αριθμό των ψηφοφόρων, κάτι που αποδείχτηκε λάθος.
-Η επιβεβαίωση με τον εντονότερο τρόπο ενός αντιμητσοτακισμού στη ΝΔ, που νομίζω ότι δεν έχει καμία θέση. Αυτόν τον αντιμητσοτακισμό, μπορώ να τον δικαιολογήσω στο ΠΑΣΟΚ για τις σφαλιάρες που έχει φάει από τον Μητσοτάκη, αλλά όχι στη ΝΔ. Ο μοναδικός λόγος που μπορώ να φανταστώ για να εξηγήσω αυτή την αντίθεση, είναι η ισχύς της οικογένειας Μητσοτάκη μέσα στη ΝΔ. Τότε όμως θα επρεπε να υπάρχει και αντικαραμανλισμός, αντιβαριτσιωτισμός κ.ο.κ. Μήπως η πλύση εγκεφάλου των ΠασοκοΜΜΕ είναι τόσο μεγάλη και λέμε κι εμείς τον Μητσοτάκη αποστάτη;
-Οι μηχανισμοί. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν; Δρούσαν υπογείως; Αν δρούσαν υπογείως πρέπει όχι απλα να καταργηθούν αλλα να τιμωρηθούν και παραδειγματικά.
-Τα φέουδα. Νομίζω πως πρέπει να γίνει μια αδιανομή. Και δεν το λέω ειρωνικά
-Τα ΜΜΕ που στήριζαν Ντόρα. Αλήθεια ποια ήταν αυτά;
-Οι κραυγές.Καλά αυτός ο Τράγκας ήθελε να βγει καλός πρόεδρος ή να βγάλει το άχτι του στον Μητσοτάκη. Κι αν ήθελε το δεύτερο έπρεπε να τα βάλει με την κόρη του; Δεν μου μοιάζει και τόσο ηθικό. Για τον συγκεκριμένο τό 'χω πει πολλές φορες. Αν έχεις τέτοιους φίλους ...
-Οι διχαστικές συμπεριφορές κάποιων: Μανωλης που χαριεντίζεται κάθε μεσημερι στον ΑΝΤ1 radio με τον Τριανταφυλλόπουλο, τον Μαρκόπουλο, τον Μιζαλολιάκο, την Πιπιλή, τον ΓΙακουμάτο και άλλους που κανανε λες και απένατί τους είχαν ένα άλλο κόμα και όχι βουλευτές και μέλη του κόματός τους. Και κάποιος δεν βρέθηκε να τους πει ότι αυτοί ήταν ο βασικός πολιτικός κορμός του κόματος. Εχουν κι αυτοί το ίδιο μερίδιο ευθύνης αν είναι όλα έτσι όπως τα λένε.
-Ο απεγνωσμένος ψηφοφόρος, που μετά από μια τέτοια ήττα, πιάστηκε σε ότι του είπαν (κάποιοι καλοθελητές) ότι είναι πιο ελπιδοφόρο και πιο νέο. Ελπίζω αυτοί οι καλοθελητές να κανουν λάθος και ο νέος πρόεδρος να είναι όντως έλπιδοφόρος.
Καλημέρα Νέα Δημοκρατία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)