Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Σιωπή

Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι ουσιαστικό, κάτι δικό μου σ' αυτό το blog.Ο λόγος απλός και σύνθετος μαζί.
Η απογοήτευση και η μελαγχολία είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει το κουράγιο ούτε να εκφραστεί κανείς. Οι αλλαγές που έρχονται καθημερινά στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλες και τόσο γρήγορες που πριν προλάβεις να τις μελετήσεις και να της σκεφτείς, έρχονται άλλες πιο επώδυνες.
Η πληροφόρηση που έρχεται στον καθένα μας καθημερινά είναι ογκωδέστερη από ποτέ. Το πρόβλημα όμως της αξιοπιστίας της πληροφορίας είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Ποιον να πιστέψεις; Αυτόν που σε σώζει καθημερινά ή αυτόν που προσπαθεί να σε σώσει ή μήπως αυτός που ξέρει πως να σε σώσει; Έχουμε γεμίσει σωτήρες. Αλλά επίσης έχουμε γεμίσει και προδότες και καιροσκόπους και απατεώνες και εφιάλτες και και και...
Θα σταθώ μόνο σε μια κουβέντα που άκουσα την Παρασκευή το βράδυ, από κάποιον συνακροατή της βραδινής εκπομπής του Σ. Κοτρώτσιου στον Real Fm. Μια πολύ απλή και αυταπόδεικτη αλήθεια: Το χρέος μας το 2020 θα είναι στην καλύτερη περίπτωση 129% του ΑΕΠ. Μετά από τόσους κόπους και θυσίες 3 ετών δηλαδή, καταφέρανε να ελπίζουμε ότι το έλλειμμα θα φτάσει στο 129% από το 120%. Κι αυτό θα είναι βιώσιμο. Επομένως το έλλειμμα του 2009 που ήταν 120% ήταν κι αυτό βιώσιμο και μάλιστα πιο βιώσιμο.
Επομένως οι τύποι αυτοί που κυβέρνησαν επί 2.5 χρόνια το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουνε το χρέος μας μη βιώσιμο.
Κι αυτό το λένε σωτηρία. Και δεν είναι μόνο ότι το λένε σωτηρία, είναι κι ότι κανείς μας δεν τους παίρνει με τις πέτρες.
Αποδεικνύεται με τον απεχθέστερο τρόπο ότι η Ελλάδα μας έχει στην χειρότερη "στιγμή" της, τους μικρότερους ηγέτες.
Είπε κάτι κάποιος ΝΔκράτης βουλευτής για τον Καραμανλή σήμερα: "Η Σιωπή του Καραμανλή κάνει περισσότερο θόρυβο" κι έχει δίκιο.
Ελπίζω και η δική μου αραιολογία και όχι αερολογία να δείχνει κάτι κι αυτή ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: