Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

fasism dot com

-Σας αρέσει δεν σας αρέσει οι εκλογές είναι το βασικό και εναρκτήριο εργαλείο της δημοκρατίας.
-Σας αρέσει δεν σας αρέσει οι εκλογές έχουν νόημα όταν υπάρχει δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε υποψηφίους. Αν υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος, δεν έχει κανένα νόημα. Οι εκλογές τότε παύουν να είναι εργαλείο της δημοκρατίας και γίνονται όργανο της επικοινωνίας.
-Σας αρέσει δεν σας αρέσει, υπήρξε μόνο ένας υποψήφιος, γιατί κάποιοι φρόντισαν τις πρηγούμενες μέρες να λοιδωρήσουν σε βαθμό ικανό, κάθε αντίπαλο του "νικητή", ενώ δεν τόλμησαν να πουν κουβέντα, στον πιο ευάλωτο (λόγω θεσης και αποφάσεων).
Ναι, για σας μιλάω δημοσιογραφάκια της δεκάρας. Πόσα πήρατε ή πόσα γλυτώσατε για να το πετύχετε;
Γιατί, μη νομίζετε ότι επειδή σηκώσατε ένα δυο αντιμνημονιακά λάβαρα, εξιλεωθηκατε.. Δεν ξεχνά νομίζω κανένας, ότι τα προηγούμενα χρόνια, όλοι σας τρώγατε μαζί με αυτούς που τώρα καταγγέλετε. Έχω άδικο; Εφημεριδοπώλες, newscasters και τηλε/ραδιοφωνικοί σχολιαστές;(αντε πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, γατί το τσουβάλιασμα είναι η αρχή του φασισμου, κι εγώ φασιστας ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ)

Και ώ, τι θαύμα, ξανασυναντηθήκανε λέει, μόνο που έμειναν πολύ λίγοι. Κι αν αυτό το λένε επιτυχία και γιορτή της δημοκρατίας, τί να πει κανείς; Ελπίζω να μην το πιστεύουνε κι όλας.
2.000.000 περίπου ψηφοφόροι, από αυτούς οι 1.700.000 "αμετανόητοι", αν δει κανείς το αποτέλεσμα του 2004.
Από αυτούς το 2007 πήγαν οι 770.000, δηλαδή περίπου το 45% να ψηφίσουν για αρχηγό. Τώρα, φέρεται να πήγαν οι 200.000, δηλαδή περίπου το 12%.
Ωραία συνάντηση. Οι άλλοι που πήγανε;
Και εκεί που περιμένεις, από τον μεγαλοπρεπή αρχηγο(-πλέον), που ζήτησε και συγνώμη και μας ζητάει να αλλάξουμε κι εμείς όπως άλλαξε κι αυτός, για να σώσει (όχι σώσουμε) την Ελλάδα, εκεί που περιμένεις λοιπόν να πάρει το μήνυμα και να σκύψει το κεφάλι και να ζητήσει ακόμη μια συγνώμη (αληθινη αυτή τη φορά), σηκώνει το κεφάλι πάνω και μιλάει σαν τον παλιό πολιτικάντη που ξέραμε τόσα χρόνια.
Αυτός ο άνθρωπος είναι απ' αυτούς που θέλουν να μας σώσουν;
Μπα δε νομίζω, δεν με πειθει με τίποτα, ακόμη κι αν υπήρχε έστω και μια μικρή πιθανότητα...

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Σιωπή

Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι ουσιαστικό, κάτι δικό μου σ' αυτό το blog.Ο λόγος απλός και σύνθετος μαζί.
Η απογοήτευση και η μελαγχολία είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει το κουράγιο ούτε να εκφραστεί κανείς. Οι αλλαγές που έρχονται καθημερινά στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλες και τόσο γρήγορες που πριν προλάβεις να τις μελετήσεις και να της σκεφτείς, έρχονται άλλες πιο επώδυνες.
Η πληροφόρηση που έρχεται στον καθένα μας καθημερινά είναι ογκωδέστερη από ποτέ. Το πρόβλημα όμως της αξιοπιστίας της πληροφορίας είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Ποιον να πιστέψεις; Αυτόν που σε σώζει καθημερινά ή αυτόν που προσπαθεί να σε σώσει ή μήπως αυτός που ξέρει πως να σε σώσει; Έχουμε γεμίσει σωτήρες. Αλλά επίσης έχουμε γεμίσει και προδότες και καιροσκόπους και απατεώνες και εφιάλτες και και και...
Θα σταθώ μόνο σε μια κουβέντα που άκουσα την Παρασκευή το βράδυ, από κάποιον συνακροατή της βραδινής εκπομπής του Σ. Κοτρώτσιου στον Real Fm. Μια πολύ απλή και αυταπόδεικτη αλήθεια: Το χρέος μας το 2020 θα είναι στην καλύτερη περίπτωση 129% του ΑΕΠ. Μετά από τόσους κόπους και θυσίες 3 ετών δηλαδή, καταφέρανε να ελπίζουμε ότι το έλλειμμα θα φτάσει στο 129% από το 120%. Κι αυτό θα είναι βιώσιμο. Επομένως το έλλειμμα του 2009 που ήταν 120% ήταν κι αυτό βιώσιμο και μάλιστα πιο βιώσιμο.
Επομένως οι τύποι αυτοί που κυβέρνησαν επί 2.5 χρόνια το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουνε το χρέος μας μη βιώσιμο.
Κι αυτό το λένε σωτηρία. Και δεν είναι μόνο ότι το λένε σωτηρία, είναι κι ότι κανείς μας δεν τους παίρνει με τις πέτρες.
Αποδεικνύεται με τον απεχθέστερο τρόπο ότι η Ελλάδα μας έχει στην χειρότερη "στιγμή" της, τους μικρότερους ηγέτες.
Είπε κάτι κάποιος ΝΔκράτης βουλευτής για τον Καραμανλή σήμερα: "Η Σιωπή του Καραμανλή κάνει περισσότερο θόρυβο" κι έχει δίκιο.
Ελπίζω και η δική μου αραιολογία και όχι αερολογία να δείχνει κάτι κι αυτή ...